I SA/Lu 21/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. - Sp. z o.o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania - oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku A. spółki z o.o. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie potwierdzenia prawidłowości wskazanej przez Spółkę metody szacunkowej ustalającej ilość zużycia energii elektrycznej w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu bądź wskazania właściwej metody szacunku. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy skarżąca Spółka w złożonym wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego podała, że jej działalność gospodarcza polega na wytwarzaniu w sposób skojarzony energii elektrycznej oraz ciepła w postaci wody o wysokiej temperaturze, która jest przekazywana przede wszystkim do miejskiej sieci ciepłowniczej. Spółka produkuje energię elektryczną lub nabywa ją od innych podmiotów (posiadających co najmniej jedną z następujących koncesji: na wytwarzanie, dystrybucję, przesyłanie lub obrót energią). Wyprodukowaną lub nabytą energię elektryczną zużywa do wyżej wskazanego procesu produkcji energii i ciepła w skojarzeniu. Produkcja energii elektrycznej oraz ciepła jest procesem o charakterze ciągłym i złożonym, Wskazała też, że na terenie elektrociepłowni zainstalowane są urządzenia pomiarowo-rozliczeniowe, na podstawie których jest określana ilość zużytej i sprzedanej energii elektrycznej. Jednakże co do zasady jeden układ pomiarowy wskazuje łączną wartość zużytej energii przez jedno, kilka lub więcej urządzeń. Podała, że zamierza korzystać ze zwolnienia z akcyzy, o którym mowa w art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej "ustawa akcyzowa"), dlatego też w celu ustalenia ilości energii elektrycznej zużywanej do produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu podlegającej zwolnieniu konieczne jest zastosowanie odpowiedniej metody szacowania ilości tej energii. W związku z powyższym Spółka wniosła o potwierdzenie, czy w celu ustalenia ilości energii elektrycznej podlegającej zwolnieniu od akcyzy, na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy akcyzowej, będzie uprawniona do stosowania metody szacunkowej? ( pyt. 1) oraz w przypadku gdy odpowiedź na pytanie pierwsze będzie prawidłowa, Spółka wniosła o potwierdzenie, że ilość zużytej energii elektrycznej przez poszczególne urządzenia uczestniczące w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu może zostać (dla celów stosowania zwolnienia, o którym stanowi art. 30 ust. 7 ustawy akcyzowej) określona metodą szacunkową opisaną w uzasadnieniu stanowiska Spółki. Gdyby Minister Finansów uznał, że przedstawiona poniżej metoda jest niewłaściwa, to Spółka wnosi o wskazanie prawidłowej (pyt. 2). W wyniku analizy wniosku oraz biorąc pod uwagę przepisy mające w sprawie zastosowanie, postanowieniem z dnia [...] Minister Finansów, na podstawie art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej "Ordynacja podatkowa') odmówił wszczęcia postępowania w sprawie w/w wniosku uznając, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku wykraczałoby poza uprawnienia określone w art. 14b § 1 w/w ustawy. W zażaleniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 165 a § 1 w zw. z art. 14h i w zw. z art. 20 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez organ, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji w zakresie określenia metody szacunkowej ustalającej ilość zużycia energii elektrycznej w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu nie może być wszczęte oraz art. 14b § 1 w zw. z art. 91 ust. 4 w zw. z ust. 3 pkt 5 ustawy akcyzowej poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ dokonując interpretacji w trybie 14b Ordynacji podatkowej nie może wskazać sposobu określenia metody szacunkowej ustalającej ilość zużycia energii elektrycznej w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu. Organ podatkowy nie uwzględnił zarzutów zażalenia i uznał, że postanowienie o odmowie wszczęcia postanowienia w podanym zakresie jest uzasadnione. Powołując się na art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że pisemna interpretacja dotyczy przepisów prawa podatkowego. Udzielenie interpretacji podatkowej opiera się na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o jej wydanie (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej), co oznacza, że granice tego postępowania są określane przez stronę w zapytaniu skierowanym do organu. W razie wątpliwości organu co do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, wzywa on wnioskodawcę - w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej - do sprecyzowania opisanego stanu faktycznego. Stanowisko organu w przedmiocie interpretacji podatkowej powinno zawierać ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14c § 1Ordynacji podatkowej). Stosownie natomiast do art. 14h Ordynacji podatkowej, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Zgodnie z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Minister Finansów uzasadniał, że użyte w w/w przepisie wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny. Zgodził się ze Spółką, że zwrot zawarty w art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej "jakiekolwiek inne przyczyny" należy rozumieć jako przyczyny, które zostały przewidziane w przepisach prawa podatkowego. W szczególności, taka przeszkoda (inna niż brak statusu zainteresowanego) dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje w sytuacji, gdy: przedmiotem wniosku jest: interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego, przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego w imieniu Ministra Finansów interpretacje indywidualne, wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna oraz wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. Dalej organ podatkowy zauważył, że spółka przedstawiając schemat metody szacunkowej, oparła się o własne badania empiryczne. Przepisy prawa podatkowego nie regulują sposobu szacunkowego określenia ilości energii elektrycznej zużytej w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu. Spółka nie wskazała przepisów, które by regulowały tą kwestię. Udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na pytanie dotyczące wyboru właściwej metody szacunku nie jest możliwe, z uwagi na fakt, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Tym samym rozstrzygnięcie przedstawionego we wniosku zagadnienia wymagałoby dokonania czynności wykraczających poza zakres postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Zauważył, że ewentualna interpretacja w przedmiotowym zakresie wiązałaby organ podatkowy prowadzący postępowanie kontrolne i podatkowe. Tymczasem jak wynika z w/w przepisów, tutejszy organ nie ma uprawnień zarówno do prowadzenia postępowania kontrolnego, czy też podatkowego, co więcej nie może w tym zakresie zastępować, lub wpływać na decyzje podejmowane przez właściwy organ podatkowy prowadzący takie postępowanie. Mając na uwadze wynikającą z art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej zasadę legalności i przejrzystości działań organów podatkowych, Minister Finansów zauważył, że zanegowanie, bądź zaakceptowanie przedstawionej metody szacunkowej na etapie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez dokonania czynności sprawdzających potwierdzających prawidłowość wskazanej metody mogłoby naruszać materialnie interesy prawnopodatkowe podatnika. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14b § 1 w zw. z art. 91 ust. 4 w zw. z ust. 3 pkt 5 ustawy o podatku akcyzowym, zauważył, że z zapisu art. 91 ust 4 ustawy akcyzowej jasno wynika, że " jeżeli brak jest urządzeń pomiarowych pozwalających na precyzyjne określenie ilości, o których mowa w ust. 3 pkt 5 i 7, prowadzący ewidencję określa ilości szacunkowe". Jednak przepisy ustawy akcyzowej, jak i przepisy wykonawcze do ustawy nie wskazują i nie nakazują za pomocą jakiej metody szacunkowej podatnik ma określać ilości szacunkowe zużycia energii elektrycznej w produkcji energii i ciepła w skojarzeniu. Wobec powyższego każdy podmiot może mieć odrębną indywidualnie określoną metodę szacunkową służącą do wyliczenia ilości szacunkowych zużycia energii elektrycznej w danym procesie produkcji. Także wskazane przez pełnomocnika Spółki przepisy art. 91 ust. 1 oraz art. 91 ust. 4 ustawy akcyzowej w żaden sposób nie określają metody określenia ilości szacunkowych, o których mowa w art. 91 ust. 3 pkt 5 i 7. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. Niezasadny także, w ocenie organu podatkowego, jest zarzut dotyczący braku konkretnych wskazówek o jakie elementy czy fakty ma zostać uzupełniony wniosek. To wnioskodawca ma przedstawić konkretny stan sprawy, w zakresie którego oczekuje wydania interpretacji. Organ nie może poszukiwać okoliczności faktycznych i ukierunkowywać wnioskodawcy co do opisu zdarzenia gospodarczego oraz zakresu zadanego pytania mającego być przedmiotem interpretacji, czy też prowadzić postępowania dowodowego zmierzającego do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji 187 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej. Z uwagi na zakres postawionego pytania, organ nie znalazł podstaw do uzupełnienia braków w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzuciła naruszenie: • art. 165a § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji w zakresie określenia metody szacunkowej ustalającej ilość zużycia energii elektrycznej w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu nie może być wszczęte, • art. 14b Ordynacji podatkowej w zw. z art. 91 ustawy akcyzowej poprzez niezastosowanie w sprawie, polegające na niewydaniu interpretacji indywidualnej w związku z błędnym przekonaniem, że dokonując interpretacji w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej nie można wskazać sposobu określenia metody szacunkowej ustalającej ilość zużycia energii elektrycznej w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu, ponieważ wydanie interpretacji w rozpatrywanej sprawie wykraczałoby poza zakres przedmiotowy postępowania; • art. 14b § 1 w zw. z 14b § 6 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie w sprawie polegające na niewydaniu interpretacji i tym samym niezapewnieniu jednolitości wydawanych indywidualnych interpretacji w sytuacji, gdy w sprawach o analogicznym stanie faktycznym i prawnym organy działające w imieniu Ministra Finansów wydawały interpretacje podatkowe; • art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie w sprawie polegające na odmowie wzięcia pod uwagę orzecznictwa sądów administracyjnych w rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy; • art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie w sprawie i niewydanie interpretacji co narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony przedstawił stan faktyczny sprawy i dodał, że w dniu [...] organ wydał interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego (sygn. [...]), w której uznał za prawidłowe stanowisko Spółki, że dla celu ustalenia ilości energii elektrycznej podlegającej zwolnieniu z akcyzy na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy akcyzowej, Spółka będzie uprawniona do stosowania metody szacunkowej. W pozostałym zakresie zaskarżonym postanowieniem odmówił wszczęcia postępowania. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej organ nie miał przesłanek aby odmówić wszczęcia postępowania, gdyż uczyniła zadość wszystkim wymaganiom, które zostały na nią nałożone przez przepisy Ordynacji podatkowej, a zwłaszcza art. 14b przepisów prawa podatkowego, co nie było przez organ kwestionowane i nie wystąpiły inne przewidziane w przepisach prawa przeszkody. W tym zakresie wskazał na wyrok WSA w Warszawie w sprawie III SA/WA 753/11. Argumentował, że sformułowanie "jakiekolwiek inne przyczyny" o jakim mowa w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej należy rozumieć tylko i wyłącznie jako przyczyny, które zostały przewidziane w przepisach prawa. Odmowa wszczęcia postępowania nie może wynikać z subiektywnego przekonania organu, że sprawa nie może być merytorycznie rozpatrzona. Również na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik powołał się na wyroki sądów administracyjnych w sprawach I SA/Kr 1691/11 i II SA/WA 3313/08 dotyczące wykładni sformułowania "nie może być wszczęte" i "inne przyczyny". W ocenie strony, sporne pytanie postawione we wniosku (dotyczące metody szacunku) dotyczy prawa podatkowego. Spółka wniosła bowiem o dokonanie interpretacji art. 91 ust. 1 i 4 w zw. z art. 30 ust. 7 ustawy akcyzowej. Pełnomocnik uzasadniał, że skoro w przepisach akcyzowych ustawodawca odnosi się do określania ilości w sposób szacunkowy i jednocześnie nie wskazuje, jak to szacunkowe określenie powinno być dokonane, to Spółka stoi na stanowisku, że miała prawo wystąpić z wnioskiem o wydanie interpretacji w tym zakresie a organ był obowiązany do wydania interpretacji. Za takim stanowiskiem przemawia cel wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnych. W tym zakresie pełnomocnik powołał się na wyroki: I SA/Kr 1691/11, I FSK1239/07, III SA/Wa 753/11. Pełnomocnik nie zgodził się również ze stanowiskiem organu, że przywołana przez spółkę interpretacja wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w dniu 22 listopada 2010 r. (ŁPP3/443-133/09/10-S/TW) nie może być wzięta pod uwagę w rozpatrywanej sprawie. Organ podatkowy traktując indywidualnie każdą sprawę, powinien także brać pod uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych. Tu strona powołała się na wyroki m.in. w sprawach I SA/Łd 83/10, III SA 1916/08 i I SA/Lu 661/10. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie sprowadza się do oceny czy zasadnie organ interpretacyjny uznał, że przedstawiony we wniosku skarżącej stan faktyczny oraz postawione na jego tle pytanie nie dotyczyło okoliczności, które mogły być rozstrzygnięte w ramach kompetencji przysługujących organowi interpretacyjnemu w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z przepisem art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Stosownie zaś do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - 2 Ordynacji podatkowej). Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Ponadto, instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną wnioskodawcom, którzy zastosowali się do ich treści, jej zakres regulują przepisy art. 14k - 14n Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1755/11). Postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji uregulowane zostało w rozdziale 1a Ordynacji podatkowej, jednakże na mocy art. 14h, ustawodawca nakazał odpowiednie stosowanie w tej procedurze niektórych przepisów Ordynacji podatkowej, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Stosownie do art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, organ interpretacyjny wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej gdy wniosek o jej wydanie został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowaną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w tej sprawie nie może być wszczęte. Dokonując analizy przepisów będących podstawą wydania zaskarżonego postanowienia stwierdzić trzeba, że w pojęciu: "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie inne pozostałe okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji. Zasadnie w zaskarżonym postanowieniu Minister Finansów wskazał, że w szczególności taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje w sytuacji, gdy: - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego w imieniu Ministra Finansów interpretacje indywidualne; - wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna; - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. Z powyższego wynika, że niemożność wydania interpretacji indywidualnej obejmuje również sytuacje, gdy samo zagadnienie przedstawione we wniosku o jej wydanie nie może zostać zinterpretowane w oparciu o przepisy prawa podatkowego. Przechodząc zatem do oceny zaskarżonego postanowienia, w kontekście przesłanek, warunkujących możliwość wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej oraz mając na uwadze podany stan prawny stwierdzić trzeba, że wybór prawidłowej metody szacunku dla określania zużytej przez spółkę energii elektrycznej w procesie produkcji energii i ciepła w skojarzeniu nie może podlegać interpretacji, o której mowa wyżej. We wniosku skarżącej wskazano, że interpretacji podlega przepis art. 30 ust.7, art. 91 ust. 1 w zw. z art. 4 ustawy akcyzowej i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 lutego 2013 r. w sprawie warunków stosowania niektórych zwolnień od podatku akcyzowego (Dz.U. z 2013 r., poz. 213 ze zm.) Zgodnie z tymi przepisami, zwalnia się od akcyzy zużycie energii elektrycznej w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu (art. 30 ust. 7 u.p.a.). Zwolnienie, o którym mowa w art. 30 ust. 6 i 7 ustawy ma zastosowanie, pod warunkiem że podmiot zużywający energię elektryczną prowadzi ewidencję pozwalającą na określenie ilości i sposobu jej wykorzystania oraz przekazuje do właściwego naczelnika urzędu celnego, do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zużycie energii, oświadczenie o ilości zużytej energii i sposobie jej wykorzystania. Oświadczenie to powinno zawierać: nazwę i adres siedziby podmiotu zużywającego energię elektryczną oraz jego NIP; ilość zużytej energii elektrycznej; sposób wykorzystania energii elektrycznej, datę i miejsce sporządzenia oświadczenia oraz podpis osoby składającej oświadczenie (§ 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie zwolnień). Stosownie do art. 91 ust. 4, jeżeli brak jest urządzeń pomiarowych pozwalających na precyzyjne określenie ilości, o których mowa w ust. 3 pkt 5 i 7 (energii elektrycznej zużytej na potrzeby własne i strat energii elektrycznej niepodlegających opodatkowaniu, o których mowa w art. 9), prowadzący ewidencję określa ilości szacunkowe. Podane przepisy ani żadne inne nie wymieniają metod szacunku w takiej sytuacji. Dlatego zgodzić się należy z organem, że zakresie wyboru prawidłowej metody szacowania dla określania zużytej przez spółkę energii elektrycznej w procesie produkcji energii i ciepła w skojarzeniu nie ma mowy o interpretacji przepisów prawa podatkowego (bo takowych nie ma) tylko o ocenie stanu faktycznego. W konsekwencji, skoro organ nie miał podstaw do merytorycznego załatwienia wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, to na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Jeśli chodzi o powołane przez skarżącą: interpretację i wyroki sądów administracyjnych, to zauważyć należy, że nie może ocenie Sądu podlegać fakt występowania rozbieżności w stanowiskach organów podatkowych zajmowanych w ramach interpretacji przepisów prawa podatkowego, natomiast przywołane wyroki zapadły w innych stanach faktycznych. Z tych też względów oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.