II GSK 270/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz (spr.) Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S. – [...] J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2456/13 w sprawie ze skargi J. S. – [...] J. S. na informację [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. sprawę do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych na rzecz J. S. – [...] J. S. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 5 grudnia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2456/13 w sprawie ze skargi J. S. – [...] na informację [...]Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu - oddalił skargę. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym: J S (dalej także: skarżąca) złożyła w [...] Jednostce Wdrażania Projektów Unijnych (dalej także: [...]JWPU lub organ) wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013, Priorytet I "Tworzenie warunków dla rozwoju potencjału innowacyjnego i przedsiębiorczości na [...]", Działanie 1.5. "Rozwój przedsiębiorczości" pod tytułem "Wzrost konkurencyjności [...] poprzez wdrożenie innowacyjnych technologii informatycznych". Pismem z [...] sierpnia 2013 r., nr [...] organ poinformował skarżącą, że projekt został odrzucony z przyczyn formalnych. [...]JWPU wyjaśniła, iż wniosek o dofinansowanie nie spełnia kryterium formalnego nr 10, ponieważ wydatki poniesione na wnioskowane oprogramowanie są niekwalifikowane, bowiem nie będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą, co jest niezgodne z § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 239, poz. 1599, dalej: rozporządzenie). Po przeniesieniu wyżej wymienionych wydatków do wydatków niekwalifikowanych projekt nie spełniałby również warunku minimalnej wartości dofinansowania, który zgodnie z § 7 ust. 2 regulaminu konkursu wynosi 100 000 zł. Od oceny projektu skarżąca złożyła protest. W uzasadnieniu wskazała, iż projekt zakłada wykorzystanie funkcjonalności zakupionych wartości niematerialnych i prawnych do procesu świadczenia usług w ramach przedsiębiorstwa, zaś udostępniane na zewnątrz będą jedynie funkcjonalności oprogramowania, służące odbiorcom usług, natomiast pozostałe funkcjonalności m.in. dotyczące wystawiania faktur, czy rozliczeń wykorzystywane będą wyłącznie przez beneficjenta pomocy. Skarżąca podniosła ponadto, że samo udostępnianie funkcjonalności oprogramowania nie jest równoznaczne z jego przekazywaniem, a podmioty trzecie nie będą miały w tym zakresie żadnych praw, które posiadać będzie wyłącznie beneficjent. Pismem z [...] października 2013 r. skarżąca została poinformowana przez MJWPU o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W uzasadnieniu pisma podano, że ocena wniosku na etapie formalnym została przeprowadzona prawidłowo. Zdaniem organu zapisy załączonego do wniosku biznes planu jak i opinii o innowacyjności wskazują, iż z zasobów w postaci oprogramowania będą mogli korzystać użytkownicy zewnętrzni posiadający dostęp, zatem oprogramowanie nie będzie wykorzystywane wyłącznie w przedsiębiorstwie otrzymującym pomoc, ale także w przedsiębiorstwach, które wykupią usługę dostępu do określonych funkcjonalności platform. Powołując się na art. 12 ust. 2 lit. a Rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz.U. UE L 214 z dnia 9 sierpnia 2008 r., s. 3, dalej: rozporządzenie Komisji WE nr 800/2008) organ wskazał, że intencją prawodawcy było, aby nabywane aktywa będące kosztami kwalifikowanymi były używane wyłącznie w zakładzie przedsiębiorcy i z przeznaczeniem, na które pomoc otrzymuje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (dalej także: Sąd, lub Sąd I instancji) skarżąca zarzuciła m.in.: - naruszenie § 9 ust.1 pkt 7 lit. a rozporządzenia poprzez jego niewłaściwą wykładnię a w rezultacie uznanie przez organ, że korzystanie z nabytych w ramach projektu wartości niematerialnych i prawnych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie jest wykorzystywaniem ich w ramach przedsiębiorstwa; - naruszenie art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 poprzez jego błędną wykładnię, a w rezultacie uznanie, iż wartości niematerialne i prawne mogą zostać uznane za koszt kwalifikowalny jedynie jeżeli korzysta się z nich wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc w rozumieniu zakładu przedsiębiorcy uzyskującego pomoc. Sąd I instancji uznał zarzuty za nieuzasadnione i stwierdził, że [...]JWPU dokonując wykładni normy § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia prawidłowo oparła się na treści art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008, zgodnie z którym aby wartości niematerialne i prawne zostały uznane za koszt kwalifikowalny do celów rozporządzenia nr 800/2008 należy korzystać z nich wyłącznie w przedsiębiorstwie otrzymującym pomoc. Natomiast w przypadku regionalnej pomocy inwestycyjnej korzysta się z nich tylko i wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc. Sąd wskazał, że z przytoczonych regulacji jednoznacznie wynika, iż nabywane aktywa będące kosztami kwalifikowanymi winny być używane wyłącznie w przedsiębiorstwie wnioskodawcy i z przeznaczeniem, na które otrzymuje on pomoc. Postać środków trwałych determinuje związanie z konkretną lokalizacją, zaś w przypadku wartości niematerialnych i prawnych konieczne było sformułowanie wprost warunków ich kwalifikowalności w tym ograniczonego sposobu dysponowania. Sąd I instancji stwierdził ponadto, iż przedmiotowy projekt polega na uruchomieniu dwóch platform internetowych: [...] oraz [...], zaś skarżąca w ramach przewidzianej inwestycji finansowej nie planuje zakupu żadnych środków trwałych. Z zasobów w postaci oprogramowania będą zaś mogli korzystać użytkownicy zewnętrzni posiadający dostęp, a zatem oprogramowanie objęte wnioskiem nie będzie wykorzystywane wyłącznie w przedsiębiorstwie otrzymującym pomoc, ale także w przedsiębiorstwach, które wykupią usługę dostępu do określonych funkcjonalności platform. W ocenie Sądu, dostęp do planowanych platform w istocie sprowadza się do podnajęcia części posiadanych zasobów, w tym oprogramowania do realizacji celów biznesowych podmiotów trzecich. Skarżąca natomiast zamierza odpłatnie udostępniać oprogramowanie, z funkcjonalności którego będą korzystać głównie inne podmioty. Wobec tego Sąd I instancji uznał, iż ocena zarzutów podniesionych w proteście dokonana przez [...]JWPU została przeprowadzona prawidłowo. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wniosła skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego poprzez: 1. błędną wykładnię § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że korzystanie z nabytych w ramach projektu wartości niematerialnych i prawnych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie jest wykorzystywaniem ich w ramach przedsiębiorstwa, przepis ten nie ma zastosowania do podziału nieruchomości; 2. błędną wykładnię art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że wartości niematerialne i prawne mogą zostać uznane za koszt kwalifikowalny jedynie jeżeli korzysta się z nich wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc w rozumieniu zakładu przedsiębiorcy uzyskującego pomoc; 3. błędną wykładnię art. 26 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, z późn. zm.; dalej: u.z.p.p.r.) poprzez uznanie, iż przepis ten dotyczy Instytucji Zarządzającej przy wykonywaniu swoich zadań z pominięciem tego, że [...] Jednostka Wdrażania Programów Unijnych jest instytucją pośredniczącą, która realizuje zadania powierzone przez zarząd, a skoro realizuje te zadania, to powinna się kierować przy ich wykonywaniu zasadami, o których mowa w art. 26 ust. 2. II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) poprzez niepełne i lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku; 2. art. 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez nienależyte dokonanie przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia [...]Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z punktu widzenia naruszenia przez ten organ przepisów regulujących procedurę oceniania wniosków o dofinansowanie, mającego wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności naruszenia art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. Skarżąca wniosła o 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wywiodła, że użyte w § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia sformułowanie "wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą" należy interpretować w ten sposób, że w ramach przedsiębiorstwa oznacza również "w ramach działalności gospodarczej przedsiębiorstwa". Odmienna interpretacja tego pojęcia jej zdaniem stałaby w sprzeczności m.in. z celami działania 1.5., bowiem żaden przedsiębiorca nie mógłby świadczyć usług opartych na zakupionych wartościach niematerialnych i prawnych, ponieważ zawsze podmiot trzeci, który nawiązałby współpracę z takim przedsiębiorcą będzie z nich korzystał. Skarżąca podkreśliła ponadto, iż charakter korzystania z portalu internetowego opiera się na umieszczeniu tam stosownych treści w ramach wybranych funkcjonalności. Korzystanie to nie polega na udzielaniu licencji, czy też "podnajmowaniu" systemu innym przedsiębiorcom. Zakupione w ramach projektu licencje oraz wdrożenie i instalacja aplikacji będą wykorzystane, jako jeden z elementów w procesie świadczenia usług przez przedsiębiorstwo, a więc de facto będą wykorzystywane w ramach przedsiębiorstwa. Zdaniem skarżącej z treści § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia nie wynika, żeby nabyte wartości niematerialne i prawne miałyby być wykorzystywane wyłącznie w przedsiębiorstwie objętym pomocą i wyłącznie na własne potrzeby tego przedsiębiorstwa. Ponadto skarżąca wskazała, że w kontekście wykładni art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 nie można skupiać się jedynie na użytej tam frazie "wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc" w oderwaniu od pozostałej części tego aktu prawnego. Zdaniem skarżącej w całym rozporządzeniu użyte jest sformułowanie "jednostka" w odniesieniu do zapisów dotyczących przedsiębiorcy. Natomiast rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z 2010 roku w analogicznych regulacjach znajdujących się w § 7 ust. 1 posługuje się określeniem "przedsiębiorstwo" co wskazuje, że faktyczną intencją ustawodawcy było odniesienie tych zapisów do przedsiębiorstwa, a nie zakładu przedsiębiorcy. Ponadto skarżąca dodała, że instytucja pośrednicząca, w tym przypadku [...]JWPU, wykonując zadania powierzone jej przez instytucję zarządzającą jest obowiązana przestrzegać zasad wykonywania tych zadań, jakie obowiązują instytucję zarządzającą, o których mowa w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione okazały się usprawiedliwione. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. Wskazać ponadto należy, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie określonych przepisów prawa w określonej formie, sama zakreśla obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwsze należało poddać ocenie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sformułowane przez Skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnoszą się zasadniczo do naruszenia przez Sąd I instancji zasad dotyczących sporządzania i treści uzasadnienia wyroku określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz trybu procedowania sądu pierwszej instancji od momentu wniesienia skargi na akt lub czynność organu administracyjnego do wydania wyroku, określonego w art. 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 P.p.s.a. W następstwie niezachowania przez Sąd I instancji powyższych zasad zdaniem skarżącej doszło do naruszenia art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. Bez dokonywania głębszej analizy postawionych zarzutów procesowych stwierdzić należy, iż skarżąca w skardze kasacyjnej nie wykazała w żadnym stopniu, że naruszenie wyżej wymienionych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jedynie wykazanie przez podmiot skarżący istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy uchybieniem przepisom procesowym dokonanym przez sąd pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego a istotnym wpływem tego uchybienia na podjęte rozstrzygnięcie sądu warunkuje uznanie podniesionych zarzutów, o których mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. za uzasadnione. Związek ten nie musi być realny, wystarczy, że zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy. Wpływ naruszenia prawa procesowego na wynik sprawy musi być istotny, nie wystarczy zatem wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania. Skarżący musi również wykazać, że skutki wadliwości postępowania wpłynęły, lub mogły wpłynąć na treść zaskarżonego orzeczenia. W przeciwnym razie zarzuty sformułowane na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wbrew powyższym wymogom są nieusprawiedliwione i nie mogą zostać uwzględnione, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. W związku z powyższym zarzuty naruszenia prawa procesowego należy uznać za nieuzasadnione. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że skarżąca upatruje naruszenie tych przepisów poprzez błędną ich wykładnię dokonaną przez organ i przyjętą przez Sąd I instancji. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oznacza niewłaściwe odczytanie treści przepisu, który ma zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego. W takim przypadku skarżący powinien wskazać, jak zastosowany przepis powinien być rozumiany. Skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez [...]JWPU i uznaną przez Sąd I instancji za prawidłową wykładnią normy prawnej wynikającej z § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia w związku art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008. Zdaniem [...]JWPU i Sądu zgodnie z tą normą, aby zakup wartości niematerialnych i prawnych dokonany przez przedsiębiorcę mógł zostać objęty pomocą unijną, to nabyte wartości muszą być wykorzystywane przez tego przedsiębiorcę tylko i wyłącznie w ramach wewnętrznej struktury przedsiębiorstwa objętego pomocą, z wyłączeniem jakiegokolwiek udostępniania ich podmiotom trzecim. Postawione zarzuty okazały się uzasadnione, bowiem [...]JWPU dokonując wykładni § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia i art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 dokonała błędnej interpretacji tych przepisów zawężając literalne znaczenie pojęcia "wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa". Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia do inwestycyjnych wydatków kwalifikowanych na realizacje nowej inwestycji zalicza się niezbędne do jej realizacji wydatki ponoszone na nabycie wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii przez nabycie patentów, licencji, know-how lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, jeżeli m.in. będą one wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą. Natomiast art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 stanowi, że aby wartości niematerialne i prawne zostały uznane za koszt kwalifikowany to m.in. należy korzystać z nich wyłącznie w przedsiębiorstwie otrzymującym pomoc. W przypadku regionalnej pomocy inwestycyjnej należy korzystać z nich wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc. Spór dotyczy wykładni zwrotu odnoszącego się do "warunku wykorzystywania nabytych licencji wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa". Odwołując się do wykładni literalnej, która ma pierwszeństwo przed innymi rodzajami wykładni prawa, a która ma zastosowanie w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że zarówno organ, jak i Sąd I instancji w sposób nieprawidłowy odtworzyli w niniejszej sprawie z normy prawnej warunek wyłącznego wykorzystywania w przedsiębiorstwie nabytych przez skarżącą licencji w zakresie tworzenia i prowadzenia platform informatycznych. Z treści § 9 rozporządzenia wynika bowiem, że z inwestycyjnym wydatkiem kwalifikowanym na zakup licencji będziemy mieli do czynienia w sytuacji, jeżeli licencja taka będzie wykorzystywana wyłącznie w przedsiębiorstwie. Użyty w § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia zwrot "będą wykorzystywane" odnosi się bowiem w szczególności do licencji. Z niespełnieniem warunków określonych w tym przepisie mielibyśmy do czynienia wówczas, gdyby licencja była wykorzystywana poza przedsiębiorstwem, czyli gdyby podmiot, który nabył licencję udostępniłaby ją innym podmiotom na takich samych zasadach, na których sam z niej korzysta. Z kolei dokonując wykładni art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/200812 wskazać należy to, że przepis ten stanowi, iż w przypadku regionalnej pomocy inwestycyjnej, z wartości niematerialnych i prawnych korzysta się wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc, a nie na przykład w całym przedsiębiorstwie wielozakładowym, którego zakłady mogą znajdować się w różnych województwach. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenia tego przepisu nie stanowi korzystanie z licencji wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc, z którym to korzystaniem wiąże się świadczenie usług na rzecz podmiotów trzecich. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie zakupu dwóch licencji na dwie nowe technologie informatyczne w postaci dwóch platform internetowych ([...] oraz [...]) w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej z zakresu obrotu nieruchomościami. Z założenia projektu wynika ponadto, że z platform miałyby korzystać podmioty zewnętrzne po wykupieniu przez nich abonamentu uprawniającego do korzystania z określonych funkcjonalności tychże platform. Ze stanu faktycznego sprawy bezspornie wynika ponadto, że zakupione licencje objęte pomocą będą wykorzystywane wyłącznie w przedsiębiorstwie skarżącej. Zasadniczo korzystanie z projektowanych platform przez podmioty zewnętrzne będzie się wiązało korzystaniem z określonych odpłatnych usług świadczonych przez skarżącą. Świadczeniobiorca będzie mógł korzystać z platform internetowych tylko w zakresie udostępnionym przez skarżącą, nie będzie on natomiast korzystał z jej praw licencyjnych, bowiem licencja nie będzie przedmiotem usługi. Przedmiotem usługi skarżącej w ramach prowadzonej działalności będzie w szczególności dostęp do baz danych zgromadzonych na platformach. Zauważyć należy, że usługa internetowa nie będzie prowadziła do transferu, podziału lub podnajmu wartości niematerialnych i prawnych objętych pomocą osobom trzecim, a to jak najbardziej świadczy, o tym, iż prawa te będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa. Jak stwierdził Sąd I instancji skarżąca w ramach inwestycji finansowej nie planowała zakupu żadnych środków trwałych. Z akt sprawy wynika natomiast, iż zamiarem skarżącej było nabycie wartości niematerialnych i prawnych w postaci licencji. Tym samym warunek wyłącznego wykorzystywania w przedsiębiorstwie nabytych wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii w postaci licencji na oprogramowanie platform internetowych, o którym mowa w § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia i art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 w tym stanie faktycznym sprawy został przez skarżącą spełniony, wbrew temu co twierdzi organ. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. stwierdzić należy, że nie jest on zasadny. Zgodnie z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. instytucja zarządzająca wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Zasada równego dostępu do pomocy odnosi się w pierwszej kolejności do czynności, o jakich mowa w art. 26 ust.1 u.z.p.p.r., w zakresie stanowienia aktów o charakterze generalnym regulującym zasady prowadzenia konkursu. To, czy zasada równego dostępu została zachowana w odniesieniu do poszczególnych wniosków jest przedmiotem oceny sądu administracyjnego w konkretnej sprawie. Natomiast okoliczność, czy w przypadku innych niż wnoszący skargę podmiotów tę zasadę zachowano, bądź naruszono, nie ma wpływu na ocenę zasadności skargi. Podkreślić należy, że przewidzianej w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów nie można sprowadzać do kwestii wzajemnego porównywania ocen wniosków złożonych przez inne podmioty w ramach tego samego konkursu z oceną wniosku złożonego przez skarżącego (por. wyrok z 9 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1089/13). Rozpatrując sprawę ponownie Sąd I instancji powinien zatem wziąć pod uwagę stan faktyczny wynikający z akt sprawy administracyjnej oraz dokonać właściwej wykładni mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, uwzględniając wskazówki zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Z wyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).