II SA/Kr 1043/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 maja 2013 r., znak: [....] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z 7 marca 2013 r. , na wniosek Z.J. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego (w kondygnacji parteru funkcja usługowa i mieszkalna) z garażem podziemnym na dz. nr [...] obr. [...] wraz ze zjazdem z ul. [...] i infrastrukturą techniczną na dz. nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] br. [...] w K ". Odwołanie od opisanej wyżej decyzji złożył P.K. . Odwołujący się zarzucił, że organ l instancji naruszył przepisy postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niedoręczenie mu zaskarżonej decyzji, pomimo posiadania statusu strony postępowania. W dalszej części uzasadnienia podniósł szereg zarzutów kwestionujących poprawność merytoryczną zaskarżonej decyzji oraz prawidłowość prowadzonego przed organem l instancji postępowania administracyjnego. Na wezwanie Kolegium, pismem z dnia 16 maja 2013 r. odwołujący się dodatkowo wskazał, że w treści zaskarżonej decyzji organ l instancji uznał go za stronę postępowania. Wyjaśnił, iż posiada odpowiedni udział w prawie do działki, na której posadowiony jest sąsiedni budynek przy ul. [...], a nadto jest właścicielem lokalu usytuowanego w tym budynku. Zdaniem odwołującego się, ma on interes prawny do wzięcia udziału w postępowaniu w przedmiocie wydania zaskarżonej decyzji, w tym również do jej zaskarżenia, z uwagi na fakt, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne w zakresie linii zabudowy z dotychczasową zabudową istniejącą na nieruchomościach sąsiednich, w tym bezpośrednio sąsiadującej nieruchomości gruntowej, w której odwołujący się ma udział i na której posadowiony jest budynek, w którym znajduje się lokal stanowiący jego własność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] maja 2013 r. , znak [...] , na podstawie art. 28 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zagadnieniem kluczowym w niniejszej sprawie jest legitymacja P.K. do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta K. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a., a następnie pozostałe przepisy tego kodeksu, może być wyprowadzone tylko z prawa materialnego, tj. z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku podmiotów. Norma ta niekoniecznie musi znajdować swoje uzasadnienie w gałęzi prawa administracyjnego, a często wynika z prawa cywilnego, a konkretnie z prawa rzeczowego. W orzecznictwie wyraźnie dopuszczono możliwość uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym właścicieli sąsiednich nieruchomości. W wyroku NSA z dnia 6 lipca 2007 r., II OSK 1016/06 Sąd wyraźnie podkreślił, że w kwestii określenia osób, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należy zgodzić się w tej mierze z przyjętym orzecznictwem, iż stronami w takich sprawach są, co do zasady właściciele albo użytkownicy wieczyści sąsiednich działek, przy czym mogą to być działki, które nie pozostają ze sobą w bezpośredniej styczności. Nie ma miejsca jednak tutaj na żaden automatyzm w tej kwestii. W każdym takim przypadku należy bowiem przeprowadzić stosowną analizę czy dana osoba ma interes prawny aby uczestniczyć w takim postępowaniu. Co do kwestii wspólnot mieszkaniowych interes prawny właściciela lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość nie może być rozważany w oderwany od przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o -własności lokali. Na sytuację prawną właściciela lokalu wpływa przede wszystkim przynależność właściciela lokalu do wspólnoty mieszkaniowej, 'którą tworzy ogół właścicieli lokali wchodzących w skład nieruchomości (art. 6 ustawy o własności lokali). Wspólnota jest podmiotem, którego uprawnienia wprost wpływają na zakres uprawnień współwłaścicieli lokali tworzących tę wspólnotę. Zarząd nieruchomością wspólną sprawowany jest przez zarząd. Z przepisów ustawy o własności lokali wynika, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, kierowanie i reprezentowanie należy do wspólnoty mieszkaniowej, reprezentowanej przez zarząd. Czynności prawne, czynności faktyczne oraz załatwianie spraw przed urzędami i sądami, odnoszące się do nieruchomości wspólnej, należą zatem do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, która reprezentuje interesy właścicieli lokali. Art. 6 i art. 21 ustawy o własności lokali wskazują ponadto, że rozstrzygnięcia administracyjne załatwiające sprawy dotyczące nieruchomości wspólnej, odnoszą się do praw i obowiązków wspólnoty mieszkaniowej. Rozstrzygnięcia zaś przyznające prawa lub nakładające obowiązki na właścicieli lokali dotyczą praw i obowiązków właścicieli innych lokali tylko w takim zakresie, w jakim są oni członkami wspólnoty mieszkaniowej. W orzecznictwie przyjmuje się, iż uregulowanie art. 22 ust. 1 ustawy o własności lokali nie wyklucza działania członków wspólnot na zewnątrz w obronie własnych praw. Jednak członek wspólnoty musi wykazać swój indywidualny własny interes prawny, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także wspólnota. Kolegium podało, że ogół właścicieli lokali położonych w budynku przy ul. [...] w K. tworzy wspólnotę mieszkaniową, która uchwałą z dnia 23 marca 2012 r., nr [...] powierzyła zarząd wspólnotą A.D., - "[...] " A. D. , M. Z. P. A. k ul.[...]. W toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji wszelką korespondencję kierowaną do w/w wspólnoty mieszkaniowej doręczono podmiotowi sprawującemu zarząd tą wspólnotą. Natomiast P.K. zarówno w złożonym odwołaniu od opisanej wyżej decyzji organu l instancji, jak i w później złożonych pisemnych wyjaśnieniach nie wykazał indywidualnego (własnego) interesu prawnego, który uzasadniałby dopuszczalność jego samodzielnego działania w niniejszej sprawie, niezależnie od wspólnoty mieszkaniowej, której jest członkiem. W szczególności nie wykazano w niniejszej sprawie takiego potencjalnego oddziaływania faktycznego planowanej inwestycji, która pozwalałaby uznać, iż odwołującemu się przysługuje szczególny interes prawny o charakterze odmiennym od interesu prawnego pozostałych właścicieli lokali położonych przy ul. [...] w K. . Przy czym ocena interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. ma charakter obiektywny, tj. organ administracyjny w tym względzie jest związany stanem faktycznym sprawy oraz przepisami powszechnie obowiązującego prawa i w oparciu o powyższe następuje weryfikacja interesu prawnego warunkującego przyznanie statusu strony w postępowaniu administracyjnym. Zatem okoliczność, że organ l instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że P.K. jest stroną postępowania, nie wywołuje skutku prawnego w postaci konkluzji, iż przysługuje mu w niniejszym postępowaniu status strony, ponieważ, organ administracyjny nie ma w tym względzie dowolności. W ocenie Kolegium, odwołującemu się nie przysługuje interes prawny uzasadniający uczestnictwo w postępowaniu. Złożenie środka zaskarżenia (odwołania lub zażalenia) przez podmiot, który nie powinien być stroną postępowania powoduje, że nie ma podstaw do jego merytorycznego rozpatrzenia. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania czyni koniecznym umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Brak podmiotu uprawnionego do wniesienia odwołania czyni postępowanie odwoławcze bezprzedmiotowym. P.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, póz. 717; ze zm.) w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1) i 2) u.p.z.p. i § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 roku, Nr 164, póz. 1588; dalej "Rozporządzenie") oraz art. 64 Konstytucji RP, art. 140 k.c. i 144 k.c., poprzez przyjęcie, że nie przysługuje skarżącemu status strony w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji WZ oraz postępowaniu odwoławczym ód tej decyzji, pomimo tego, że decyzja WZ wydana została niezgodnie z przepisami u.p.z.p. i rozporządzenia naruszając indywidualny (własny) interes prawny skarżącego; - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 27 w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz. U. z 2000 roku, Nr 80, póz. 903 ze .zm.), poprzez przyjęcie, że nie przysługuje skarżącemu status strony w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji WZ oraz postępowaniu odwoławczym od tej decyzji, z racji przynależności do wspólnoty mieszkaniowej, pomimo tego, że decyzja WZ wydana niezgodnie z przepisami u.p.z.p. i rozporządzenia narusza indywidualny (własny) interes prawny skarżącego, co uprawnia skarżącego do samodzielnego występowania w tych postępowaniach w charakterze strony; - art. 10 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 §3 k.p.a., poprzez zaniechanie wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie i nie uwzględnienie twierdzeń przedstawionych przez stronę, a także pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, przez co naruszone zostały podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym zasada przewidująca obowiązek organu zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l Instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., póz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej przez Sąd kontroli należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie należy zauważyć, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a., a następnie do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. A to z kolei zapewnia realizację zasady wyjaśniania zasadności przesłanek wyrażoną w art. 11 k.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa i oddziaływania organów Państwa na świadomość i kulturę prawną (art. 8 k.p.a.) Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracyjny umarza postępowanie odwoławcze jeżeli stwierdzi, że odwołanie wnosi osoba nie będąca stroną w postępowaniu. Oznacza to, że jeżeli do organu odwoławczego wpływa odwołanie, to organ ten - przed wydaniem decyzji merytorycznej w sprawie - dokonuje sprawdzenia pod względem formalnoprawnym, czy odwołanie jest wniesione prawidłowo, w tym czy zostało wniesione przez stronę postępowania, gdyż tylko jej przysługuje takie prawo. Jeżeli organ ustali, że osoba, która wniosła odwołanie nie jest stroną postępowania obowiązany jest na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. - umorzyć postępowanie odwoławcze. W rozpatrywanej sprawie odwołanie wniósł P.K. będący właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w K. , któremu nie została doręczona decyzja Prezydenta M. K. z 7 marca 2013 r. ustalająca warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowania albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony postępowania administracyjnego jakim posługuje się art. 28 k.p.a. oraz pozostałe przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego może by wyprowadzone tylko z prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która * może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza zatem ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji (wyrok NSA z 29. 02. 2012 r. II OSK 2383/10). W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie wykluczył co do zasady legitymacji P.K. , dysponującego odrębnym prawem własności do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] ( sytuowanym na działce sąsiedniej względem działki inwestora), wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że podziela w niniejszej sprawie pogląd reprezentowany w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, zgodnie z którym także członek wspólnoty mieszkaniowej, jeżeli wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, może wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której co do zasady występuje wspólnota mieszkaniowa. Powołując treść art. 22 ustawy z 24. 06. 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. nr 80., póz. 903 ze zm.) wskazał, że: uregulowanie z art. 21 ust.1 ustawy nie wyklucza działania członków wspólnot mieszkaniowych w obronie własnego prawa, jeżeli członek wspólnoty wykaże swój indywidulany interes prawny. W takiej sytuacji będzie on mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym, w którym występuje wspólnota. Powyższy pogląd podziela Sąd w składzie orzekającym. Wprawdzie zasadą jest występowanie w sprawach wspólnot mieszkaniowych - organów je reprezentujących, jednakże nie wyłącza to możliwości uzyskania przez właściciela lokalu (lokali) przymiotu strony postępowania w sprawie dotyczącej tej wspólnoty w razie wykazania, że taki przymiot posiada i to niezależnie od występującej w jego imieniu wspólnoty. Podziela również w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z a 3 lutego 2012 r. (sygn. akt II OSK 2208/10), że konsekwencją powołania wspólnoty mieszkaniowej nie może być pozbawienie właściciela lokalu możliwości administracyjnej i sądowej ochrony jego praw w sytuacji, gdy potrzebę tej ochrony opiera na przepisach prawa i gdy tej ochrony nie zapewnia mu właściwy organ wspólnoty. Należy także mieć na uwadze, ze działania wspólnoty, reprezentowanej przez żarząc dotyczą co do zasady nieruchomości wspólnej określonej przez art. 3 ust. 2 ww. ustawy o własności lokali, co wynika wprost z przepisów rozdziału 4 tej ustawy, a w szczególności z jej art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i ust. 3. Każdy właściciel lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, może mieć swój własny interes prawny podlegający ochronie nie tylko w oparciu o przepisy prawa cywilnego, ale także na podstawie materialnoprawnych regulacji z zakresu prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 29. 02. 2012 , sygn. akt: II OSK 2383/10; wyrok NSA z 3. 06. Ż009 r., sygn. akt II OSK 905/08 niepubl.). Powyższe oznacza zatem, że organ odwoławczy - rozpoznając odwołanie złożone do organu przez P.K. , którego organ l instancji nie uznał za stronę, a który wniósł odwołanie w terminie otwartym dla stron postępowania - powinien badając odwołanie podjąć wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia czy skarżący w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego (w kondygnacji parteru funkcja usługowa i mieszkalna) z garażem podziemnym na działkach nr ewid. [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. ze zjazdem z ul. [...] i infrastrukturą techniczną na dz. nr [..] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] w K" był stroną tego postępowania. Oznacza to, jednak konieczność wykazania przez członka wspólnoty mieszkaniowej swojego własnego, indywidualnego interesu prawnego, przy czym interes ten musi wykraczać poza interes pozostałych członków wspólnoty mieszkaniowej, ponieważ w tym drugim przypadku interesy i prawa odnoszą się do wspólnoty jako całości. W tym ostatnim przypadku kompetencje do reprezentowania interesów swoich członków ma wspólnota działająca przez zarząd . który kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ja na zewnątrz oraz w stosunkach miedzy wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 21 ust. 1 prawa o własności lokali). Odnosząc powyższe do okoliczności przedmiotowej sprawy w ocenie Sądu należy się zgodzić , że Skarżący nie wskazał, iż posiada indywidualny interes prawny odmienny od interesu prawnego ogółu członków wspólnoty mieszkaniowej obejmującej właścicieli lokali mieszkalnych w budynku przy ul.[...] w K. , tworzących wspólnotę mieszkaniową, która uchwałą z 23 marca 2012 r. nr [...]powierzyła zarząd wspólnotą A.D. –[...] A.D. , M.Z. , P. A. ul. [...] . • Jak wynika z dokumentów przedłożonych do akt administracyjnych sprawy akt ww. wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez Zarząd brała udział w postępowaniu, a zatem także interesy Skarżącego na etapie postępowanie w sprawie ustalenia warunków przedmiotowej zabudowy były prawidłowo reprezentowane. Mając na uwadze, że kwestionowane w skardze decyzje zostały wydane w związku z postępowaniem dotyczącym pierwszego etapu inwestycyjnego, które ogranicza się do określenia podstawowych wskaźników, gabarytów i form planowanego do realizacji budynku w zakresie wymaganym przepisami prawa (tj. art. 61 ustawy z 7. 03. 2013 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. , póz. 647 ze zm. oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) trzeba wskazać, podkreślić, że Skarżący w żaden sposób nie wykazał, iż jego interes prawny w tym zakresie jest odmienny niż interes prawny całej wspólnoty mieszkaniowej, której jest członkiem jako właściciel odrębnego prawa do lokalu nr [...] w budynku przy [...] . Zakwestionowane w odwołaniu, a także w skardze poszczególne parametry i cechy ustalone dla wnioskowanej zabudowy ( w tym przede wszystkim linia obowiązującej zabudowy) , a także naruszenie - w ocenie Skarżącego - zasady dobrego sąsiedztwa, zgodnie z którą wymagane jest dostosowanie nowej zabudowy do już zrealizowanej w ocenie Sądu w żaden sposób nie mogą być uznane za naruszenie indywidulanego interesu prawnego P.K. . Jest to bowiem interes całej wspólnoty mieszkaniowej chroniony ww. prawem i w tym zakresie Wspólnota uznana za stronę postępowania działała przez ww. żarząd. Podkreślenia wymaga fakt, że w załączniku nr 1 decyzji l instancji z 7. 03. 2013 r. doręczonej zarządcy Wspólnoty wskazano, że realizacja przedmiotowego zamierzenia nie może powodować dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, ze środków łączności , dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych dla ludzi. Nadto zobowiązano inwestora do zapewnienia ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne , promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Nie można się zatem zgodzić, że indywidualny interes prawny Skarżącego wynika z takiego zaprojektowania przedmiotowego budynku, iż z jego "ścian frontowych będą wystawały zabudowane w całości wykusze" ograniczające nasłonecznienie i widok z mieszkania nr [...] , którego właścicielem jest właścicielem. Zastrzeżenia te dotyczą bowiem kwestii rozpatrywanych w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego , a zatem będą rozważane przez organ architektoniczne- budowlany zatwierdzający projekt budowlany i wydający pozwolenie na budowę, a w tym etapie Skarżący będzie miał większe możliwość wykazania własnego interesy prawnego, gdyż dopiero na tym etapie postępowania szczegółowego parametry nowego budynku będą w sposób wiążący ustalane. - Na koniec należy wskazać, że z samego faktu, iż w uzasadnieniu decyzji l instancji nie wskazano wyraźnie, że P.K. nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu, co organ wyraźnie uczynił w odniesieniu do M.B.-H. i M.H. nie może wynikać, że P.K. jest stroną postępowania. Takie wnioskowanie jest nieuprawnione. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, zgodnie z którym organ odwoławczy nie rozpoznał odwołania i nie dokonał wszechstronnej oceny okoliczności podniesionych w odwołaniu mających na celu wykazanie, że Skarżący posiada w sprawie status strony trzeba wskazać, że co prawda uzasadnienie skarżonej decyzji jest lakoniczne w zakresie wskazania dlaczego nie uznano , że P.K. jest strona postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia, to jednak Kolegium wyjaśniło, iż sytuacja prawna właściciela lokalu, będącego członkiem wspólnoty mieszkaniowej budynku jest związana z regulacją zawartą w ustawie z 24. 06. 1994 r. o własności lokali i w każdym przypadku wymaga wykazania indywidualnego interesu prawnego. Nadto podniesiono, że P.K. nie wskazał nawet potencjalnego oddziaływania planowanego budynku, które by dotyczyły tylko jego interesu prawnego a nie wspólnoty. Wyjaśnienie to mogło być bardziej szczegółowe, tym niemniej decyzję SKO należy ocenić jako odpowiadającą prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.