VII SA/Wa 2439/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi H. P. i Z. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2013r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz 144 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu wniosku H. i Z. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...]. odmawiającym wszczęcia na ich wniosek, postępowania w prawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...]. znak: [...], uchylającej w całości decyzję Starosty R. z dnia [...] lipca 2008r.. znak: [...] (wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót objętych wnioskiem [...][...] Sp. z o.o. w [...] z dnia [...] lipca 2008 r., dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na montażu urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] w [...] przy ul. L. [...] i umarzającej postępowanie w pierwszej instancji ze względu na jego bezprzedmiotowość – utrzymał w mocy własne, zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, zgodnie z brzmieniem art. 157 §2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie do art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Badanie legitymacji procesowej strony w postępowaniu nieważnościowym polega na ocenie interesu prawnego według stanu faktycznego i prawnego na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności i orzekania przez organ nadzorczy. Organ wskazał, że pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wnoszący o stwierdzenei nieważności deczyji, H. i Z. P., nie brali udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją. Z uwagi na fakt. że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym postępowaniem w sprawie, obowiązkiem organu jest na nowo ustalić krąg stron. Organ zważył, że H. i Z. P. przysługuje prawo odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr [...], mieszczącego się w budynku nr [...], położonym w [...] przy ul. L.[ (działka nr ewid. [...]), z którym łączy się udział [...] w prawie użytkowania wieczystego w/w działki nr ewid. [...] oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (objętych księgą wieczystą Nr [...]), co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy księga wieczysta Nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], V Wydział Ksiąg Wieczystych. Z w/w prawem do lokalu łączy się również udział H. i Z. P. w prawie użytkowania wieczystego działki nr ewid. [...] , który wynosi [...] części, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy księga wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], V Wydział Ksiąg Wieczystych. Przedmiotowa inwestycja polega na montażu: trzech masztów rurowych o wysokości 2,9 m na szczycie wieży ciśnień; sześciu anten na trzech projektowanych wspornikach antenowych na poziomie 28,50 m n.p.t. pracujących w paśmie o częstotliwości 900/1800 MHz (3 anteny) i 2100 MHz (3 anteny) oraz trzech anten RL na poziomie 30.0 m. Ponadto inwestycja przewiduje również instalację urządzeń sterujących na projektowanych rusztach podporowych posadowionych na płytach żelbetowych nietrwale związanych z gruntem, wykonanie barierki ochronnej oraz konstrukcji do montażu drabinek kablowych prowadzonych po trzonie wieży (por. dokumentacja budowlano - środowiskowej opracowana dla stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...]" na działce nr ew. [...]. obręb [...] przy ul. L. [...] w [...] - Tom III Część budowlana).Inwestycja - montaż urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej telefonii cyfrowej - zaprojektowana została na działce nr ewid. [...], sąsiadującej z działką nr ewid. [...]. Ponadto, z załączonej do zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowych robót budowlanych kopii mapy sytuacyjno - wysokościowej wynika, że sporna stacja bazowa jest oddalona od budynku przy ul. L. [...] o ponad 30 m. Ze znajdującego się w aktach sprawy raportu oddziaływania inwestycji na środowisko (Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z sierpnia 2007 i\. Stacja bazowa sieci . [...] ", Nr stacji: [...][...] [...] - sporządzony przez mgr inż. D. F.) wynika, że dla projektowanych anten pracujących w paśmie o częstotliwości 900/1800 MHz. obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0.1 W/nr (jest to obszar o ograniczonym zagospodarowaniu, co wynika z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. nr 192. poz. 1883) będzie sięgał odległości 31,6 m w kierunku ich maksymalnego promieniowania i będzie przebiegał powyżej wysokości 25.80 m n.p.t., natomiast dla anten pracujących w paśmie częstotliwości 2100 MHz, obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0.1 W/m2 będzie sięgał odległości 37,8 m w kierunku ich maksymalnego promieniowania i będzie przebiegał powyżej wysokości 28. 00 m n.p.t. Ponadto z w/w raportu wynika, że wypadkowy obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0.1 W/nr będzie występował maksymalnie w odległości 49.2 m od anten wyłącznie na wysokości nie mniejszej niż 2 m od powierzchni, na której mogą przebywać ludzie (powyżej wysokości 24.6 m n.p.t.). W przypadku radiolinii ich obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0.1 W/nr będzie przebiegał w odległości nie mniejszej niż 30 m od ziemi - strona 13 i 14 raportu. Ponadto, na mapie załączonej do w/w raportu (rys. nr 1. str. 18) zaznaczono przewidywalne rozkłady obszarów w płaszczyźnie poziomej, w których występuje pole elektromagnetyczne o wartości wyższej od dopuszczalnej 0.1 W/nr. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że z analizy ww. Dokumentów wynika wprost, że obszar zasięgu występujących pól elektromagnetycznych i wyznaczony na tej podstawie obszar oddziaływania obiektu, nie obejmuje budynku budynku wielorodzinnego, położonego w [...], przy ul. L. [...], w którym H. i Z. P. posiadają prawo do lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się na drugiej kondygnacji, ten znajduje się poza zasięgiem obszaru o gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m2 od anten dyfuzyjnych w płaszczyźnie poziomej (o którym stanowi w/w rozporządzenie z dnia 30 października 2003 r.). Położenie powyższego lokalu oraz charakter zamierzonych prac wyklucza uznanie, że sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości korzystania z lokalu nr [...]. które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Ponadto, zdaniem organu, interesu prawnego do wszczęcia niiejszego postępowania niewaznościowego wnioskodawcy nie mogą wywodzić również z udziału 1/251 części w prawie użytkowania wieczystego działki nr ewid. [...], która stanowi drogę dojazdową. Brak jest przepisu prawnego, z którego wynikałby interes prawny współwłaścicieli do ochrony takiego prawa w związku z przedmiotową inwestycją. Zdaniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powyższa argumentacja stonowi o tym, że skarżący nie mają, przymiotu strony w ninijszym postępowaniu. Organ wskazał też, że nie mogą wywodzić tego przymiotu również z przysługującego im prawa współwłasności nieruchomości wspólnej (działka nr ewid. [...]), na której usytuowany jest budynek, w którym skarżący posiadają lokal mieszkalny. Zgodnie przepisem art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jednolity - Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 z późn. zm.), zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony (o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali), choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni. Tym samym uprawnienia związane ze zwykłym zarządem współwłasnością nieruchomości wspólnej są wykonywane przez Spółdzielnię, nie zaś przez poszczególnych współwłaścicieli. Udział w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością zarządzaną przez Spółdzielnię należy do czynności zwykłego zarządu. Za nieuzasadniony organ uznał też argument wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczący cyt.: "naruszenia art. 8. 77 § 1. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez całkowite zignorowanie dokumentu przedłożonego jako dowód w sprawie sporządzonego przez biegłego sądowego dr inż. J. G. Opracowanie kwestionuje prawidłowość danych technicznych przedstawionych w projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji, prawidłowość regulacji prawnych oraz prawidłowość sposobu wykonania w/w raportu. W szczególności z w/w opinii nie wynika, iż wnioskodawcom – H. i Z. P. przysługuje interes prawny w kwestionowaniu decyzji Wojewody [...]. Z opinii wynika, że obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 nie znajduje się na wysokości lokalu nr [...]. należącego do wnioskodawców (por. strona 23 opinii). Wreszcie, zdaniem organu, zamierzonego rezultatu nie może odnieść zarzut wniosku dot. cyt.: "nie podania mocy anten w tym radioliniowych, nie zsumowania ich mocy, nic wskazania innych źródeł, nie określenia mocy obliczeniowej, ze wskazaniem jej maksymalnego błędu, nie uwzględnienia odbić w terenie". Stosownie do art. 122a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25. poz. 150), prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV. lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nic mniej niż 15 W. emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia. Zgodnie zaś z art. 122a ust. 2 w/w ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, wyniki w/w pomiarów przekazuje się wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu. Jak wynika z pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...]Delegatura w [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...]. dla przedmiotowej inwestycji po rozpoczęciu użytkowania przedmiotowej stacji, zostały dokonane w kwietniu 2009 r. pomiary wartości natężenia pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez kwestionowaną stację - co potwierdza sprawozdanie nr [...], które wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] Delegatura w [...] w dniu [...] lipca 2009 r. Z powyższego sprawozdania wynika ponadto, że pomiary wartości natężenia pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez kwestionowaną stację nie przekroczyły dopuszczalnych poziomów określonych w przepisach. Prezydent Miasta [...], stwierdził, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (pismo Urzędu Miasta [...] z dnia [...] styczeń 2008 r., znak: [...]). Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w niniejszym postępowaniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OPS 2/12. zgodnie z którą, wykonywany przez spółdzielnię mieszkaniową, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 119. poz. 1116 ze zm.), zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni uprawnia ją do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, bez potrzeby uzyskania zgody właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności wyłącznie w zakresie eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej, wskazać należy, że w/w uchwała znana jest organowi odwoławczemu, niemniej jednak w/w uchwała nie ma zastosowania na gruncie niniejszej sprawy, gdyż przedmiotowa inwestycja nie jest zlokalizowana na działce stanowiącej współwłasność Spółdzielni, lecz na działce sąsiedniej. Ponadto, w/w uchwała dotyczy czynności przekraczających zwykły zarząd. Natomiast występowanie w sprawie dotyczącej pozwoleń na budowę z tytułu prawa własności sąsiedniej nieruchomości, należy do zwykłego zarządu nieruchomością sprawowanego przez Spółdzielnię. Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że skoro decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.. Nr [...]. znak: [...], nie dotyczyła interesu prawnego ani obowiązku H. i Z. P. - nie mogą być oni uznani za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r.. Nr [...]. znak: [...]. Ponadto, na legitymację procesową do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym decyzji ww. Wojewody [...] nie ma wpływu również kwestia merytorycznej prawidłowości rozstztrzygnięcia , ta może być poddana weryfikacji wyłącznie w toku wszczętego postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Adminstracyjnego na powyższe postanowienie wnieśli H. i Z. P., wnosząc o uchylenie zaskarżónego oraz poprzedzającego go postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a także zasadzenia zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniu zarzucili naruszenie art. 61 a § 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie, pomimo że sprawa wymagała dokonania merytorycznych ustaleń w zakresie określenia, czy działki niezabudowane, których są współwłaścicielami znajdują się w obszarze oddziaływania urządzenia, a nie obiektu, ponieważ inwestycja jest kwalifikowana przez organy jak zespół urządzeń i innych elementów stanowiących części odrębne; art. 8, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonywanie ustaleń obszaru oddziaływania urządzenia w sytuacji, w której ustawa mówi wprost o obiekcie w postępowaniu poza administracyjnych z pominięciem działek niezabudowanych, których są współwłaścicielami a którymi nie zarządza spółdzielnia mieszkaniowa; § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez odstąpienie od jego analizy w sytuacji, w której ma on ogromne znacznie dla istoty sprawy albowiem wpływa na określenie rzeczywistego zasięgu pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych. Zdaniem skarżacych w ich sprawie organ zignorował linię orzeczniczą zgodnie z którą przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie, czy interes taki osobie przysługuje. O ile więc istnieje możliwość spowodowania negatywnego oddziaływania projektowanego obiektu na teren sąsiednich nieruchomości, uwzględniając wyniki analizy wyznaczonego obszaru oddziaływania, właściciele nieruchomości położonych na tym obszarze są stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 647/11). To, czy wykonanie określonych robót naruszy interes właściciela sąsiedniej nieruchomości jest przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym podlega to wyjaśnieniu i rozstrzygnięciu, a więc nie można z góry zakładać, że właściciel sąsiedniej nieruchomości nie jest stroną, albowiem planowane roboty budowlane nie naruszają przepisów odrębnych. Oznacza to, że interesu prawnego, który wyznacza legitymację do występowania w sprawie w charakterze strony nie można uzależniać od wyniku postępowania i oceny, czy interes ten został naruszony. Ocena w tym zakresie może być dokonana tylko w ramach merytorycznego rozstrzygania sprawy, przez organ pierwszej instancji lub drugiej instancji, a więc w postępowaniu, w którym ocenia się czy i jaki wpływ na rozstrzygnięcie miało pominięcie danego podmiotu w postępowaniu. Z powołaniem się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - II OSK 647/11 z dnia 19 lipca 2012 roku,skarżacy wskazali, ze w kontekście analizowanego interesu prawnego skarżącego jako właściciela nieruchomości położonej w niedalekiej odległości od działki inwestycyjnej rozważeniu podlega okoliczność kumulacji pół elektromagnetycznych, wynikającej z promieniowania wywołanego funkcjonowaniem innej stacji bazowej telefonii komórkowej, znajdującej się na tej samej nieruchomości co przedmiotowa inwestycja. Wreszcie skarżacy stwierdzili, że cyt. “ nie chodzi im o blok mieszkalny, lecz o działki, które graniczą z terenem, na którym zlokalizowana jest stacja bazowa i którymi nie zarządza spółdzielnia mieszkaniowa". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie .Zaskarżone i poprzedzające je postanowienie, oba Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiadają pzrepisom prawa Zasadnie organ,, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wskazał że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym stroną tego postępowania może być nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Jak szczegółowo opisał organ w uzasanieniu zaskarzonego postanowienia, badaniu w sprawie podlegały okoliczności istotne z punktu widzenia interesu prawnego wnoszących o stwierdzenie nieważności deczyji. Przekonanie osoby wnoszącej odwołanie, że zaskarżona decyzja organu I instancji dotyczy jej praw i obowiązków jest weryfikowane w sposób procesowy (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999/4/119). Przymiot strony w okolicznościach sprawy należy badać w kontekście nie tylko art. 28 k.p.a., ale w szzcególności art. 28 ustawy Prao budowlane. Choć ten pierwszy przywoływany przez organ daje szersze pojecie interesu prawnego niż, odnoszący sie do postepowania w przedmiocie pzwolenia na budowe, art. 28 ustawy Prawo budowlane. Skarżący w toku postępowania wskazywali na przymiot strony wywodzący się z: prawa własności do lokalu oraz udziału we współwłasności nieruchomości zabudowanej na której usytuowany jest budynek, w którym znajduje się ów lokal a także udziału we wieczystym użytkowaniu nieruchomości gruntowej stanowiącej drogę W skardze podnieśli, że nie wiążą prawa do samego lokalu, z przymiotem strony w niniejszym postępowaniu Wbrew twierdzeniom skarżących zaskarżone postanowienie nie narusza, żadnej z ugruntowanych linii orzeczniczych, jakie wyłoniły się na tle zagadnienia badania przymiotu strony uzasadniającego wszczęcie postępowania nieważnościowego. Sąd w pełni podziela pogląd zgodnie z którym przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie, czy interes taki osobie przysługuje. Powtórzmy, czy interes taki przysługuje . W niniejszej sprawei dokonano prawidłowej oceny, że wniosek o stwierdzenie nieważności deczyji pochodzi zaś od osób , którym taki interes nie przysługuje. Sąd w pełni podziela argumentację organu zawartą w wyczerpującym uzasadnieniu podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które zasadnie zapadło w trybie art. 61 a k.p.a. W toku niniejszego postępowania wykazano w sposób oczywisty, wprost, zatem bez potrzeby wszczynania postępowania w sprawie i prowadzenia w tym przedmiocie postępowania dowodowego, że nie ma powiązanie podmiotu żądającego wszczęcia postępowania z jego interesem prawnym takim, który wynika z ściśle określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Pojęcie strony definiuje przepis art. 28 k.p.a. Stanowi on, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane stanowi zaś, że tronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, ze inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy. Skarżący, mimo, że to na nich spoczywał ciężar wykazania, że mają legitymację materialno-prawną., nie wskazali żadnego przepisu prawa, który wskazywałby na to, że jego naruszenie powoduje ograniczenia w odniesieniu do ww., nieruchomości, z którymi wiążą się prawa skarżących. Organ, wyczerpująco omawiając te kwestie, nie znalazł ograniczenia, które są związane z konkretnym przepisem prawa w zagospodarowaniu tych nieruchomości. W świetle przedstawionej przez organ oceny, Sąd stwierdza, że prawidłowe jest stwierdzenie, że położenie nieruchomości, z którymi wiążą się prawa skarżących, względem nieruchomości inwestycyjnej wprost wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości ich zagospodarowania bądź korzystania, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Pokreślić należy, że nie każde oddziaływanie obiektu budowlanego na teren znajdujący się w jego otoczeniu może mieć wpływ na to, że teren ten będzie można zaliczyć do obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu ustawy - prawo budowlane. Obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 jest formą kwalifikowaną oddziaływania, o której można mówić dopiero wtedy, kiedy to oddziaływanie będzie na tyle znaczne i uciążliwe dla otoczenia, że będzie to wymagało wprowadzenia na podstawie odrębnych przepisów pewnych ograniczeń w zagospodarowaniu tego terenu. Przykładem takich ograniczeń wprowadzanych na podstawie przepisów odrębnych może być art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, pozwalający na tworzenie obszarów ograniczonego użytkowania dla niektórych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu. Żadnych takich ani podobnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenów znajdujących się w otoczeniu planowanej stacji bazowej nie wyznaczono, ani też nie wskazano takich przepisów (odrębnych), które by wymagały wprowadzenia takich ograniczeń. W ocenie Sądu, uwzględniając istniejący stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie orzekania, organ odwoławczy zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Co do zarzutów odnoszących się do kwestii emitowania przez anteny sektorowe promieniowania, podkreślić należy, że przedmiotowa inwestycja, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), nie jest zaliczana do takich przedsięwzięć. Rozporządzenie to określa, w zależności od równoważnej mocy promieniowanej izotropowo emitowanej przez pola elektromagnetyczne o wskazanych częstotliwościach, jakie instalacje mogą zawsze, a jakie mogą potencjalnie oddziaływać na środowisko. Dokumentacja przedstawiona przez inwestora wykazuje bez wątpliwości, że w każdym z azymutów od anten, niezależnie od stopnia pochylenia wiązki promieniowania (tilt) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W myśl art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Pojęcie to jest powszechnie używane w sprawach związanych z budową stacji bazowych telefonii komórkowej. Miejsce dostępne dla ludności w warunkach każdej sprawy może oznaczać inne miejsce, gdyż zależy to od otoczenia terenu, na którym lokalizuje się anteny nadawcze oraz od parametrów anten i mocy nadajników (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2010 r., II OSK 1304/09). Ponadto, wskazać należy, że w przypadku planowania inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej emitującej pola elektromagnetyczne i promieniowanie, inwestor ma obowiązek uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, poprzedzoną postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Obowiązek taki powstaje wyłącznie w sytuacji negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, a nie w przypadku jakiegokolwiek oddziaływania. W myśl art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Generalnie decyzję taką inwestor powinien uzyskać na swój wniosek (art. 73 ust. 1) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1). W sytuacji gdy inwestor uzna, dysponując sporządzoną przez specjalistę analizą, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których decyzja środowiskowa jest wymagana, może złożyć wniosek o wydanie pozwolenia na budowę bez takiej decyzji. Skoro zatem inwestycja nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wydania następnie decyzji środowiskowej, a tylko w ramach tych postępowań bierze się pod uwagę powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowanie się oddziaływań (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), to i te argumenty przemawiające za nieuznaniem skarżącego za stronę postępowania, przedstawione w zaskarżonej decyzji, zasługują na pełną aprobatę Sądu. W ocenie Sadu bezpodstawne są zarzuty skargi, co do naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Organ dokonał wnikliwej oceny dopuszczalności wniosku o stwierzdenie nieważności decyzji, co znalazło odzwierciedlenie w uzasdnienie podjetego rozstryzgnięcia. To, w pełni spełnia wymogi jakie stawia przepis art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 126 k.p.a. , tak w zakresie uzasadnienia okoliczności faktycznych jak i wyjaśnienia podstawy prawnej postanowienai, z przytoczeniem przepisów prawa. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270).