I OZ 851/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesława Morys po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1068/13 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1068/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną W. K. od wyroku z dnia 21 stycznia 2014 r. oddalającego skargę na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Sąd I instancji wskazał, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 3 marca 2014 r. Następnie postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2014 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie w całości z kosztów sądowych. Pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała o wyznaczeniu adw. R. S. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego. W dniu 13 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącego nadał w Urzędzie Pocztowym skargę kasacyjną od w/w wyroku, jednakże nie dołączył do niej wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skoro zatem skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o jej odrzuceniu, na podstawie art. 178 P.p.s.a. W zażaleniu na to postanowienie skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 § 1 w zw. z art. 177 § 1 w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., polegające na: 1) odrzuceniu skargi kasacyjnej wniesionej przed upływem 30 dni od dnia doręczenia pełnomocnikowi skarżącego zawiadomienia o ustanowieniu go w takim charakterze, która nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, 2) błędnym przyjęciu, że w sytuacji gdy pełnomocnik ustanowiony z urzędu został zawiadomiony już po upływie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu odpisu wyroku z uzasadnieniem o wyznaczeniu go do zastępowania skarżącego, to nie ma to wpływu na bieg tego terminu, a skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej po upływie tego terminu możliwe jest jedynie wówczas, gdy zostanie przywrócony termin do jej złożenia. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego oraz przyznanie pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Jak wynika z akt sprawy odpis wyroku z dnia 21 stycznia 2014 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 3 marca 2014 r. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej (trzydzieści dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem) upłynął w dniu 2 kwietnia 2014 r. Po upływie terminu określonego w art. 177 § 1 P.p.s.a. skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej jest możliwe, jeżeli zostanie przywrócony termin do dokonania tej czynności. Skarga kasacyjna została wniesiona przez pełnomocnika W. K. w dniu 13 maja 2014 r., a więc po terminie przewidzianym na jej wniesienie. Pismem z dnia 2 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 lipca 2014 r. odmówił przywrócenia wyżej wymienionego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt I OZ 852/14, oddalił zażalenie na to postanowienie. Uznać zatem należy, że Sąd I instancji słusznie odrzucił skargę kasacyjną złożoną po terminie i dla której termin do wniesienia nie został przywrócony. Okoliczność, iż pełnomocnik został ustanowiony już po terminie do wniesienia skargi kasacyjnej nie może prowadzić do przyjęcia założenia, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej ulega automatycznie przedłużeniu i nie wymaga przywrócenia. Ponadto, podnoszone przez pełnomocnika skarżącego zarzuty w istocie dotyczą ustalenia momentu, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Kwestia ta została już rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i nie podlega ponownej weryfikacji. Trzeba też zwrócić uwagę, że składając wniosek o przywrócenie terminu jego autor przyznaje uchybienie terminu, czym podważa dodatkowo słuszność obecnie rozpatrywanego zażalenia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na zażalenie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania wskazać należy, że nie może on zostać uwzględniony, bowiem po myśli art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygać o kosztach postępowania w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie od postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł także o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jako że w tej materii wyłącznie właściwe są wojewódzkie sądy administracyjne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania wyłącznie o kosztach postępowania (i to kasacyjnego) między stronami.