III SAB/Kr 1/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji postanawia skargę odrzucić K. J. przesłał 27 listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na niezałatwienie przed Komendantem Powiatowego Policji sprawy równoważnika za brak lokalu mieszkalnego po prawomocnym i merytorycznym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. do sygnatury akt II SA/Wa 1032/08. "w którym to wyroku sąd zawarł stwierdzenia określającego prawomocność i wykonalność decyzji wydanej mi w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, oraz określił wprost, że decyzja jest wiążąca". Zarzucił w skardze, że organ w sprawie nie podjął żadnej czynności zmierzającej do dokonania zwrotu akt sprawy administracyjnej kontrolowanych w tym postępowaniu, oraz niewszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji w celu wyegzekwowania świadczenia. Zdaniem skarżącego organ pozoruje czynności administracyjnoprawne. Stwierdził, że decyzja nr [...] KRP, oraz zmieniającą ją w zakresie uprawnień decyzja nr [...] z dnia 2 listopada 1999 r. KPP pozostaje w obiegu prawnym i jest wykonalna. Skarżący wniósł aby Komendant Powiatowy Policji przedłożył akta administracyjne w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego opisane w załączniku do pisma urzędowego [...] z dnia 21 listopada 2012 r. Jednocześnie skarżący wniósł o wymierzenie grzywny organowi na podstawie art. 149 i art. 154 P.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie, uznając za bezpodstawny zarzut bezczynności odnośnie postępowania, które miałoby się toczyć przed tym organem, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08. Organ przedstawił następujący stan sprawy. K. J. pełnił służbę w Policji od 16 czerwca 1988 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r. Pełniąc służbę w organach Policji pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego - m.in. na podstawie decyzji [...] oraz decyzji [...]. Decyzje te były adresowane do funkcjonariusza w służbie stałej. W związku ze zwolnieniem ze służby w Policji od 1 maja 2005 r. ostateczną decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. - utracił wszelkie uprawnienia związane z pobieraniem równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, przysługującego policjantom w służbie czynnej. Decyzja ta została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem III SA/Kr 1018/09 - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrok jest prawomocny i podlega powadze rzeczy osądzonej. Niezależnie od obowiązującego wyroku III SA/Kr 1018/09 w dniu 26 listopada 2012 r. K. J. ponownie złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2005 r. Mając na względzie wyrok III SA/Kr 1018/09 - decyzją [...] (z dnia 3 stycznia 2013 r.) Komendant Powiatowy Policji odmówił przyznania przedmiotowego świadczenia. Decyzja ta została zaskarżona przez wnioskującego i utrzymana w mocy decyzją nr [...] (z dnia 8 lutego 2013 r.) Komendanta Wojewódzkiego Policji, a następnie poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem III SA/Kr 250/13 orzekł, że zaskarżone decyzje są zgodne z obowiązującym stanem prawnym i brak jest podstaw do ich uchylenia. Skoro więc decyzje, wobec których skarżący wnosi o podjęcie działań nie istnieją w obrocie prawnym, bezzasadnym jest wysuwanie żądań o realizację uprawnień na gruncie tych decyzji. W zakresie natomiast pisma [...] z dnia 21 listopada 2012 r. - Komendant Powiatowy Policji poinformował, że pismo to stanowiło odpowiedź do wniosku skarżącego o wydanie uwierzytelnionych kserokopii decyzji [...] i [...]. Do pisma tego został załączony przegląd akt mieszkaniowych do sprawy III SA/Kr 1208/05 - które do dnia dzisiejszego nie zostały zwrócone do Komendy Powiatowej Policji. Wniosek inicjujący postępowanie dotyczył natomiast wznowienia bądź zmiany treści decyzji [...] - będącej przedmiotem postępowania III SA/Kr 30/13 oraz III SAB/Kr 68/13. W piśmie z dnia 13 stycznia 2014 r. K. J. odniósł się do odpowiedzi na skargę i podtrzymał sformułowane w skardze zarzuty. Podniósł, że organ kontroli i nadzoru nie podjął w sprawie czynności w postępowaniu zażaleniowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Z tych względów Sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają, stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Z powyższego wynika, że przedmiotem skargi do sądu, niezależnie czy chodzi o działanie czy zachowanie bierne (bezczynność, przewlekłość) mogą być tylko i wyłącznie przejawy działalności organów administracji publicznej na gruncie przepisów prawa administracyjnego. Przedmiotem skargi K. J. jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w sprawie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego po prawomocnym i merytorycznym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. do sygnatury akt II SA/Wa 1032/08. Podkreślić jednak należy, że stosownie do treści powołanych wyżej przepisów, sąd administracyjny uprawniony jest do orzekania w sprawie bezczynności organu jedynie w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Zatem istotną jest ocena, czy na organie, tj. na Komendancie Powiatowym Policji ciążył obowiązek wydania decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zdaniem Sądu, ustalenia organu odnośnie stanu sprawy i chronologii decyzji i orzeczeń sądowych są prawidłowe. Niewątpliwie organy w pismach kierowanych do skarżącego informowały, że sprawa nieprzysługiwania skarżącemu, będącemu obecnie emerytem policyjnym, równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego została ostatecznie załatwiona decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr [...]. Decyzja była przedmiotem kontroli sądowej w sprawie do sygn. III SA/Kr 1018/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. skargę K. J. oddalił. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone skargą kasacyjną i jest prawomocne. Stanowisko organów, że nie ma w obiegu prawnym decyzji uprawniającej skarżącego do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, należy uznać za słuszne i odpowiadające prawu skoro niewątpliwie zostało ostatecznie rozstrzygnięte, że skarżącemu nie przysługuje równoważnik za lokal mieszkalny od dnia 1 maja 2005. Nie ma, zatem żadnych podstaw prawnych do rozważania i rozstrzygania kwestii wypłaty skarżącemu zaległych kwot - tj. tytułem równoważnika od 1 maja 2005 r. W konsekwencji nie było prowadzone przez Komendanta Powiatowego Policji żadne konkretne postępowanie, które obligowałoby organ do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze oraz odnosząc się do argumentacji skargi K. J. w zakresie bezczynności w podejmowaniu czynności na tle ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji czynności (działań) przez Komendanta Wojewódzkiego Policji ukierunkowanych na wyegzekwowanie (w rezultacie wypłacenie) równoważnika pieniężnego należy zauważyć, że co do zasady przedmiotem egzekucji administracyjnej są obowiązki o charakterze publicznoprawnym, wynikające ze stosunków administracyjnoprawnych pozostające w zakresie rzeczowej właściwości organów państwa i organów samorządu terytorialnego, zaś wierzycielem w tym postępowaniu może być jedynie podmiot administracji publicznej lub organ (instytucja) wykonująca funkcje władcze. Nie może być nim natomiast osoba fizyczna albo inny podmiot prawa prywatnego. Zgodnie z art. 1a pkt 13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w postępowaniu administracyjnym (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015) wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. K. J., nie będąc podmiotem administracji publicznej ani podmiotem organu wykonującego funkcje władcze nie posiada ww. uprawnień, stąd jego wniosek z dnia 18.09.2009 r. skierowany do skarżonego organu o podjęcie działań w trybie egzekucji administracyjnej (w tym wypłaty równoważnika) nie mógł odnieść skutku w tym znaczeniu, że nie zobowiązywał skarżonego organu do żadnych przewidzianych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji działań. Takie też stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 24 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. III SAB/Kr 25/12. Reasumując skarga K. J. na bezczynność postępowania Komendanta Powiatowego Policji podlega na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzuceniu. Nie ma, bowiem żadnej decyzji w obiegu prawnym, która wymagałaby podjęcia przez organ jakichkolwiek czynności wymaganych przepisami prawa, a w szczególności wydania aktu administracyjnego, który podlegałby kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a.) Decyzja o przyznaniu skarżącemu świadczenia pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie jest w obiegu prawnym. Została prawomocnie wygaszona. Stanowisko organów w tym zakresie jest prawidłowe i Sąd w całości je podziela. Nie ma przedmiotu skargi, z którego skarżący wywodzi swoje roszczenie, stąd wniesienie skargi również jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.