I SA/Bk 639/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. sprawy ze skargi D. D. K., J. K., W. K. Spółka jawna w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty podwyższonej za wprowadzanie w II półroczu 2008 r. ścieków do wód lub do ziemi w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą wykazaną w deklaracji a opłatą należną oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Marszałek Województwa P. określił "D." D. K., J. K., W. K. spółka jawna w B. G. opłatę podwyższoną za wprowadzanie w II półroczu 2008 r. ścieków do wód lub do gruntu w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą wykazaną w deklaracji (informacji o zakresie korzystania ze środowiska) a opłatą należną. Organ ten ustalił, że w II półroczu 2008 r. Spółka władała instalacją emitującą ścieki do wód lub do gruntu, lecz nie posiadała stosownego pozwolenia wodnoprawnego na taką emisję ścieków. Z informacji o zakresie korzystania ze środowiska w II półroczu 2008 r. złożonej przez Spółkę [...] stycznia 2010 r. wynikało, że w badanym okresie rozliczeniowym strona władała powierzchnią 2914m2 terenów określonych jako "przemysłowe, składowe lub bazy transportowe". Stawka opłaty za wprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne pochodzących z takich nawierzchni wynosiła 0,23zł/m2. Strona zadeklarowała opłatę w wysokości 335,11 zł, tj. połowę opłaty rocznej za emisję tego typu ścieków. Zdaniem organu I instancji należna opłata powinna być podwyższona o 200%, z uwagi na fakt, że strona nie posiadała pozwolenia na wprowadzanie takich ścieków do wód lub do ziemi. Obowiązek poniesienia opłaty podwyższonej wynikał z art. 292 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.) w zw. z art. 14 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 113, poz. 954). Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy ww. rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy nie uznał poglądu Spółki jakoby przepisy prawa nie nakładały na nią obowiązku posiadania stosownego pozwolenia wodnoprawnego. Tego typu korzystanie ze środowiska jest bowiem szczególnym korzystaniem z wód i wymaga stosownego pozwolenia wodnoprawnego (art. 122 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy Prawo wodne). W deklaracji strona zakwalifikowała posiadany teren jako "przemysłowy, składowy lub baza transportowa" i takiej kwalifikacji powierzchni zanieczyszczonej nie negowała na etapie postępowania administracyjnego. Dopiero w odwołaniu domagała się przeprowadzenia dowodu na okoliczność posiadania terenu przemysłowego. Powołanie biegłego z zakresu budownictwa, który miałby ustalić, czy teren stacji paliw można uznać za teren "przemysłowy" uznano jednak za zbędne. W istocie bowiem strona nie neguje ustaleń faktycznych, lecz kwalifikację stanu faktycznego dokonaną przez organ I instancji. Taka kwalifikacja nie leży w gestii biegłego, lecz jest elementem procesu stosowania prawa dokonywanego przez organy administracji. Fakt władania terenem stacji paliw został należycie udowodniony. Kolegium zwróciło uwagę, że kwalifikacji zgodnej z dokonaną przez organy dokonał biegły powołany przez Spółkę. W opracowanym w 2009 r. na zlecenie strony operacie wodnoprawnym biegły wskazał, że teren badanej posesji to stacja paliw, a operat jest podstawą do wystąpienia o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych z terenu tejże stacji. Spółka miała zatem świadomość konieczności uzyskania stosownego pozwolenia, skoro zleciła wykonanie operatu oraz złożyła w 2009 r. wniosek o wydanie zezwolenia. Pozwolenie to uzyskała na mocy decyzji Starosty Powiatowego w W. M. z dnia [...] sierpnia 2009 r. W decyzji tej Starosta zakwalifikował teren posiadanej stacji paliw jako zanieczyszczoną powierzchnię szczelną obiektów magazynowania i dystrybucji paliw. Jeżeli więc właściwy organ administracji uznał, że na stronie ciążył obowiązek uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego i pozwolenie to wydał, organy orzekające w niniejszej sprawie nie znalazły podstaw do negowania tego faktu. Organ odwoławczy wskazał, że stacja paliw z istoty powinna posiadać powierzchnię szczelną i utwardzoną (vide np. § 97 i § 119 rozporządzenia z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. O tym, że powinna być traktowana jako rodzaj terenu przemysłowego, składowego lub baza transportowa świadczy również fakt, że zaopatrzona jest w obiekty magazynowania paliw. W rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów tereny przemysłowe opisano jako zajęte pod budynki i urządzenia służące produkcji przemysłowej, a także ujęcia wody, oczyszczalnie ścieków, stacje transformatorowe, czynne hałdy i wysypiska, urządzenia magazynowo-składowe, bazy transportowe i remontowe itp. Najważniejsze znaczenie ma jednak treść § 5 pkt 1 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U nr 260, poz.2176), w którym określono jednolitą stawkę opłat dla terenów przemysłowych, składowych lub baz transportowych. Teren stacji paliw jako kojarzący się z przemysłem naftowym, ze sprzedażą, dystrybucję,składowaniem/magazynowaniem paliw należało więc uznać za ten, o którym mowa w § 5 pkt 1 tego rozporządzenia. Stawka opłaty za korzystanie ze środowiska na takich terenach wynosiła 0,23zł/m2. Strona właśnie w ten sposób kwalifikowała teren swojej stacji paliw w postępowaniu w sprawie indywidualnej interpretacji przepisów prawa. We wniosku z dnia [...] lipca 2009 r. wyraziła pogląd, że opłata za korzystanie ze środowiska w związku z emisją wód opadowych i roztopowych powinna być określana właśnie w oparciu o stawkę właściwą dla terenów przemysłowych, składowych lub baz transportowych. Reasumując Kolegium stwierdziło, że w II półroczu 2008 r. strona nie posiadała wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Emitując takie ścieki (wody opadowe lub roztopowe pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych) Spółka miała obowiązek uiszczać - bez wezwania - podwyższone o 200% opłaty za korzystanie ze środowiska. Odnosząc się do zarzutu nieokreślenia kwoty odsetek za zwłokę organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przepisy Ordynacji podatkowej nie nakładają (poza nielicznymi wyjątkami, niemającymi miejsca w niniejszej sprawie) na organy administracji obowiązku obliczania (określania) kwoty należnych odsetek za zwłokę. Odsetki te powinien obliczyć zobowiązany za okres od pierwszego dnia po terminie płatności do dnia zapłaty. Odsetki od zaległej opłaty za korzystanie ze środowiska w II półroczu 2008 r. należało obliczać począwszy od dnia 1 lutego 2009 r. Z uwagi na fakt, że odwołanie od decyzji określającej przedmiotową opłatę nie zostało rozpatrzone w terminie, o którym mowa w art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, odsetek od zaległości podatkowych nie nalicza się od dnia 3 stycznia 2012 r. do dnia doręczenia niniejszej decyzji organu odwoławczego. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem pełnomocnik Spółki złożył skargę do Sądu i wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucił naruszenie: – art. 39 ust. 1-3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.), w zakresie ustalenia przez Kolegium oraz Marszałka, że w okresie od 1 lipca 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. Spółka wprowadzając do ziemi wody opadowe i roztopowe z placu przed stacją paliw, zobowiązana była do posiadania pozwolenia wodnoprawnego , o którym mowa w art. 122 ust. 1 Prawa wodnego; – art. 292 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, polegające na błędnym ustaleniu, że z powodu braku pozwolenia wodnoprawnego może być nałożony obowiązek zapłacenia podwyższonych opłat za wprowadzanie wód opadowych lub roztopowych za okres od 1 lipca 2008 r. do 31 grudnia 2008 r., który to obowiązek może zostać określony decyzją ostateczną Kolegium, o której to decyzji mowa w art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), dalej: "o.p."; – art. 53 ust. 1 o.p., poprzez bezpodstawne ustalenie, że na Spółce spoczywa obowiązek zapłacenia odsetek za zwłokę od określonych skarżoną decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2013 r. podwyższonych opłat za wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do ziemi, za okres od 1 lutego 2009 r. do dnia ich zapłaty; – § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 2008 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska, polegające na bezpodstawnym ustaleniu, że w okresie od 1 lipca 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. na Spółce spoczywa obowiązek zapłaty opłat za wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do ziemi, w wysokości 0,23 zł/m2 za każdy metr utwardzonego palcu przy stacji paliw, – art. 8 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ) z uwagi na nie wyjaśnienie stanu faktycznego, co spowodowało, że opłaty za wprowadzanie przez Spółkę wód opadowych do ziemi za okres od 1 lipca 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. zostały określone w kwocie wyższej od należnej. W uzasadnieniu powyższych zarzutów autor skargi stwierdził, że organy nie przeprowadziły jakiegokolwiek postępowania w celu ustalenia jak jest utwardzony plac przy stacji paliw oraz nie przeprowadziły postępowania w zakresie ustalenia, do jakich powierzchni powinien zostać zaliczony (przemysłowych czy też handlowych). Nadto Kolegium nie ustaliło czy na stronie spoczywał obowiązek posiadania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód opadowych i roztopowych w okresie od 1 lipca 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. Pełnomocnik za bezpodstawne uznał również nałożenie obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę od podwyższonych opłat. Sankcja finansowa jest bowiem ustalana decyzją konstytutywną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Spór w sprawie dotyczy obowiązku uiszczenia opłaty za wprowadzanie wód opadowych lub roztopowych w podwyższonej wysokości za II półrocze 2008 r. z uwagi na brak pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie tego typu ścieków do wód lub ziemi, bowiem Spółka kwestionuje obowiązek uzyskania i posiadania pozwolenia wodnoprawnego w spornym okrasie. Zgodnie z postanowieniami art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (w brzmieniu obowiązującym w 2008 r.), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane m.in. na szczególne korzystanie z wód. Natomiast w myśl art. 37 pkt 2 ustawy Prawo wodne, szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe, w szczególności wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, przez które rozumie się wprowadzane do wód lub do ziemi wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów (art. 9 ust.1 pkt 14) lit c ustawy Prawo wodne). W informacji o zakresie korzystania ze środowiska złożonej przez Spółkę za II półroczu 2008 r. wynika, że w spornym okresie rozliczeniowym władała powierzchnią 2914m2 terenów określonych jako "przemysłowe, składowe lub bazy transportowe". W świetle przywołanych przepisów nie ma wątpliwości, że na wprowadzanie do wód lub do ziemi wód opadowych lub roztopowych pochodzących z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni Spółka powinna posiadać stosowne pozwolenie wodnoprawne, bowiem tego typu korzystanie ze środowiska stanowi szczególny sposób korzystania z wód. Na wymóg posiadania stosownego pozwolenia wodnoprawnego wskazuje również decyzja Starosty Powiatowego w W. M. z dnia [...] sierpnia 2009 r., w której teren posiadanej przez Spółkę stacji paliw zakwalifikowany został, jako zanieczyszczona powierzchnia szczelna obiektów magazynowania i dystrybucji paliw. Dodatkowo należy zauważyć, że także sama Spółka zakwalifikowała powierzchnią terenów, którymi władała do "przemysłowych, składowych lub baz transportowych". W świetle powyższego, jeżeli organ nie podważał prawidłowości dokonanej kwalifikacji terenów będących we władaniu Spółki nie miał obowiązku przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Zebrany materiał pozwalał organom na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Nie naruszono tym samym art. 8 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nieznany okazał się także zarzut naruszenia art. 39 ust. 1 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym zabrania się wprowadzania ścieków (obejmujących zgodnie z definicją legalna z art.9 ust.1 pkt 14 lit c, także wody opadowe i roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni) bezpośrednio do: wód podziemnych, wód oraz ziem. Wyjątkowo gdy organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego ustali ze takie dopuszczenie nie koliduje z utrzymaniem dobrego stanu wód lub wymaganiami jakościowymi dla wód dopuszcza się takie wprowadzanie (art.39 ust.2 ustawy prawo wodne). Jednakże Spółka w toku postępowania nie powoływała się na takie ustalenia Starosty, ani też na posiadanie decyzji wydanej przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej o której mowa w art.39 ust.3 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z postanowieniami art. 276 ust.1 ustawy prawo ochrony środowiska podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Natomiast w razie korzystania ze środowiska z przekroczeniem lub naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu lub innej decyzji podmiot korzystający ze środowiska ponosi, oprócz opłaty, administracyjną karę pieniężną (ust.2). Brak wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego skutkuje, tym samym obowiązkiem ponoszenia zwiększonych opłat za korzystanie ze środowiska. Instytucja opłat podwyższonych znajdujących zastosowanie w sytuacji, gdy wymagane jest posiadania pozwolenia na korzystanie ze środowiska, ale korzystający ze środowiska go nie posiada, tak jak w rozpoznawanej sprawie. Odpowiedzialność ta ma więc charakter obiektywny. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że: "odpowiedzialność podmiotu korzystającego ze środowiska za opłaty podwyższone ma charakter obiektywny. Podmiot ten odpowiada na zasadzie bezprawności. W pełnym zakresie ponosi ryzyko swego bezprawnego korzystania ze środowiska, choćby przyczyny tego stanu rzeczy były od niego niezależne i wynikały m.in. z zachowania się osób trzecich. W postępowaniu w sprawie wymierzenia opłat podwyższonych podmiot korzystający ze środowiska nie może powołać się na okoliczność, że nie dysponuje wymaganym pozwoleniem bez swojej winy (por. T. Czech w: "Odpowiedzialność za opłaty podwyższone za korzystanie ze środowiska", ZNSA 2009, nr 6, s. 26). Dodatkowo w art. 292 pkt 2 ustawy prawo ochrony środowiska, przewidziano, że w przypadku braku wymaganego pozwolenia podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 500 % za pobór wód lub wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. W przepisie tym zostały ustalone podwyższone stawki opłat za korzystanie ze środowiska bez wymaganego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, polegające na poborze wód lub wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi. Mając na uwadze, że Spółka nie dysponowała pozwoleniem wodnoprawnym, za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 292 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku, gdy "podmiot we właściwym czasie nie ustali samodzielnie i nie uiści stosownej opłaty, obowiązek jej określenia w drodze decyzji administracyjnej obciąża marszałka województwa" (por. wyrok WSA w Łodzi sygn. II SA/Łd 371/08, LEX nr 505857). Tak też uczynił Marszałek Województwa P. w rozpoznawanej sprawie. Z brzmienia art.288 ust.1 pkt 2) i ust.2 ustawy prawo ochrony środowiska, wynika, bowiem że w przypadku, gdy podmiot korzystający ze środowiska zamieścił w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia - marszałek województwa wymierza, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń (w oparciu o pomiary dokonywane przez organy administracji lub przez podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do poniesienia opłat, lub wyniki kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, albo inne dane techniczne i technologiczne), opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu. Jednostkowa stawka opłaty za powierzchnie zanieczyszczone o trwałej nawierzchni, z których są wprowadzane do wód lub do ziemi wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, z wyjątkiem kanalizacji ogólnospławnej, w myśl § 5 1 pkt 1) rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2005 r., wynosiła 0,23 zł na jeden rok za 1 m2 powierzchni terenów przemysłowych, składowych lub baz transportowych. W oparciu o tę stawkę wyliczona została podwyższona opłata. Za niezasadny uznać należy także zarzut naruszenia § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 2008 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska, które weszło w życie 1 stycznia 2009 r. i z uwagi na treść art.285 ust.1 ustawy prawo ochrony środowiska nie mogło mieć zastosowania w sprawi. W myśl wspomnianego art.285 ust.1 ustawy prawo ochrony środowiska, podmiot korzystający ze środowiska zobowiązany jest wnieść opłatę ustaloną według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce a więc w II półroczu 2008 r. Odnosząc się do kwestii nieprawidłowego zdaniem autora skargi, obciążenia Spółki odsetkami od niezapłaconych w terminie podwyższonych opłat Sąd zauważa, że środkami finansowo-prawnymi ochrony środowiska, stosownie do postanowień art. 272 ustawy prawo ochrony środowiska, w szczególności są: 1) opłata za korzystanie ze środowiska; 2) administracyjna kara pieniężna; 3) zróżnicowane stawki podatków i innych danin publicznych służące celom ochrony środowiska. W świetle powyższego nie można uznać, że opłaty o których mowa w art.276 i art.292 ustawy prawo ochrony środowiska pomimo ich sankcyjnego charakteru stanowią administracyjna karę pieniężną. W doktrynie wskazuje się, że "opłaty podwyższone są w zasadzie środkiem, znajdują zastosowanie w sytuacji, gdy podmioty nie ponoszą opłat za korzystanie ze środowiska w podstawowej wysokości i nie można im wymierzyć kary pieniężnej, ponieważ nie posiadają pozwolenia na korzystanie ze środowiska i nie ma miejsca przekroczenie warunków, które uzasadnia zastosowane tego środka" (tak K. Gruszecki w: Prawo ochrony środowiska. Komentarz LEX 1011). Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska (art.281 ustawy prawo ochrony środowiska). W tym przepisy dotyczące terminu płatności i odsetek za zwłokę. Zobowiązanie z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska stanowi rodzaj swoistego podatku stanowiącego przychód funduszu ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Bialymstoku sygn. II SA/Bk 637/07, LEX 356707). W tym przypadku zobowiązanie powstaje z mocy prawa z dniem zaistnienia zdarzenia, jakim w omawianej sprawi jest korzystanie ze środowiska, a więc w sposób o którym mowa w art.21 §1 pkt 1 o.p. (podobnie WSA w Poznaniu w wyroku o sygn. II SA/Po 952/08, dostępnym w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Skoro tak w przypadku, gdy opłata w prawidłowej wysokości nie została uregulowana w terminie wynikającym z art.285 ust.2 ustawy prawo ochrony środowiska, w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., tj. do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza, stała się zaległością, od której nalicza są odsetki za zwłokę. Rozstrzygnięcie organów w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. W tej sytuacji niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 53 § 1 o.p., zgodnie z którym od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. Zasadą jest, że odsetki za zwłokę nalicza podmiot zobowiązany do terminowej wpłaty zobowiązania (art.53 §3 o.p.). Nie stwierdzając naruszenia prawa, które mogłoby stać się podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę jako niezasadną oddalił.