II SA/Po 120/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2012 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych; oddala skargę Do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w dniu 28 lipca 2010 r. wpłynęło pismo I. K. w sprawie planowanej przez inwestorów M. H. i M. H. przebudowy balkonu w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...], pomimo sprzeciwu wniesionego przez organ administracji architektoniczno - budowlanej, bez uzgodnienia z Miejskim Konserwatorem Zabytków oraz bez uzyskania zgody pozostałych właścicieli nieruchomości. W trakcie przeprowadzonych na tej nieruchomości w dniu [...] września 2010 r. czynności kontrolnych pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego ustalili, że roboty budowlane polegające na wykonaniu [...] konstrukcji wsporczej podtrzymującej balkon, poszerzeniu płyty balkonowej oraz naprawie spękań płyty i wykonanie balustrady zostały już przez inwestorów wykonane; nie została wykonana posadzka, jednakże istniejąca żelbetowa płyta balkonowa umożliwiała użytkowanie balkonu. W trakcie kontroli M.[...]H. przedstawiła projekt konstrukcyjny przebudowy balkonu zawierający rysunki konstrukcyjne i obliczenia statyczne. Wyjaśniła także, że dnia 19 grudnia 2008 r. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, w stosunku do których to robót organ zgłosił sprzeciw. Następnie pismem z dnia 16 maja 2011 r. wyjaśniła, co następuje: w dniu 19 grudnia 2008 r. wraz z [...] M. H. zgłosiła w Wydziale Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. zamiar remontu balkonu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...] którego jest właścicielką wraz z [...] M. H; tydzień po upływie 30 dni od dokonania zgłoszenia otrzymała postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2008 r. o uzupełnienie zgłoszenia (sygn. [...]) i decyzję zgłaszającą sprzeciw wydaną dnia [...] 2009 r. (sygn. [...]). Ponadto stwierdziła, że sprzeciw ten w związku z upływem czasu był nieskuteczny, nabyła zatem uprawnienie do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nie zgodził się z takim stanowiskiem wskazując, że zgłoszenie z dnia 19 grudnia 2008 r. dotyczyło remontu balkonu, podczas gdy zobowiązani dokonali przebudowy, a nie remontu balkonu. Powiatowy organ nadzoru budowlanego na podstawie przedłożonych przez inwestorów dokumentów stwierdził, że nie została wyjaśniona kwestia bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania balkonu, który został przebudowany samowolnie bez zapewnienia odpowiedniego nadzoru, a przebieg robót nie został w żaden sposób udokumentowany. Ponadto organ nadzoru budowlanego ustalił, że w budynku przy ul. [...] w [...] wydzielone są [...] nieruchomości lokalowe i wskazał personalia innych niż inwestorzy właścicieli pozostałych lokali mieszkalnych. W toku postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. zobowiązał inwestorów do przedstawienia opinii technicznej dotyczącej przebudowy balkonu. Z przedłożonej przez inwestorów w dniu 12 sierpnia 2011 r. opinii technicznej rzeczoznawcy budowlanego wynika, że pod względem konstrukcyjnym przebudowa balkonu została wykonana zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Opinia zawiera wyniki badań sklerometrycznych (nieniszczących) betonu wykazujące, że zarówno w części pierwotnej, jak i w części nowo wykonanej beton posiada odpowiednie parametry wytrzymałościowe, a także obliczenia statyczne potwierdzające prawidłowość zastosowanych rozwiązań konstrukcyjnych. Z opinii wynika również, że balkon nie spełnia wymagań w zakresie bezpieczeństwa użytkowania, a posadzka nie została wykonana z materiałów nienasiąkliwych, mrozoodpornych i nieśliskich, co narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) nałożył na M.[...]H. i M. H. obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu posadzki na płycie balkonowej oraz podwyższeniu balustrady do uzyskania wysokości 1,1 m, w celu doprowadzenia robót budowlanych polegających na przebudowie balkonu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z prawem; wszystko to w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym zaskarżona decyzja stanie się ostateczna. W odwołaniu od powyższej decyzji jeden ze współwłaścicieli – P. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zobowiązanie inwestorów do dokonania rozbiórki balkonu. Strona podniosła, że inwestorzy wykonali przedmiotowe roboty samowolnie, nie posiadając wyłącznych praw do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również że balkon nie spełnia wymogów bezpieczeństwa. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. ([...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję zobowiązującą inwestorów do wykonania wyżej opisanych robót budowlanych. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił wyżej opisane ustalenia faktyczne. W rozważaniach prawnych przywołał treść art. 28 ustawy Prawo budowlane i stwierdził, że wykonanie przez inwestorów roboty budowlane zostało właściwie zakwalifikowane jako przebudowa istniejącego obiektu. Wyjaśnił, że "art. 3 pkt 7a" Prawa budowlanego za przebudowę uznaje wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, co ma miejsce m.in. przy budowie zadaszeniu balkonu. Dlatego też w ocenie organu należy przyjąć, że wykonanie [...] konstrukcji wsporczej podtrzymującej balkon, poszerzenie płyty balkonowej oraz naprawa spękań płyty i wykonanie balustrady stanowi przebudowę obiektu budowlanego wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że do przedmiotowej sytuacji zastosowanie znajduje art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w sytuacji wykonania (zakończenia) robót budowlanych bez uzyskania pozwolenia na budowę, lecz w przypadku innym niż określone w art. 48 Prawa budowlanego (budowa obiektu lub części bez pozwolenia na budowę) należy zastosować art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2. Skoro inwestor takim pozwoleniem na budowę się nie legitymuje, to słusznie uznał organ I instancji, że zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Kwestia doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem podlega ocenie właściwego organu administracji publicznej, a rozstrzygnięcie powinno być poprzedzone wnikliwą analizą stwierdzonych naruszeń, w celu określenia ich stopnia oraz możliwości usunięcia. Zatem, organ powiatowy prawidłowo zobowiązał inwestora do przedstawienia ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowlanych. Odnosząc się do przedstawionej w trakcie postępowania opinii biegłego, organ II instancji odwołując się do stanowiska orzecznictwa dotyczącego zadań stawianych tego rodzaju dowodowi, stwierdził, że z przedłożonej oceny technicznej wynika, iż należy podwyższyć barierkę ochronną o co najmniej 0,13 m oraz wykonać pozostałe warstwy podłogi balkonu. Oceniając prawidłowość czynności, do których wykonania został zobowiązany inwestor zaskarżoną decyzją, organ odwoławczy wskazał na § 298 ust. 2 i § 320 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie organu II instancji balustrada i posadzka spornego balkonu wymagań wynikających z warunków technicznych nie spełniają. Wobec tego wskazane roboty budowlane, zdaniem organu II instancji, mieszczą się w zakresie czynności lub robót budowlanych, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zaś ich wykonanie umożliwi doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami prawa. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że Miejski Konserwator Zabytków w P. nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, informując, że budynek przy ul. [...] w [...] nie podlega ochronie konserwatorskiej. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II isnatcnji stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 51 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego nie zajmują się kwestią prawa do dysponowania nieruchomością. Dalej wyjaśnił, że ratio legis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego polega na doprowadzeniu wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jedynie w aspekcie przepisów prawa administracyjnego, a nie cywilnego. Ponadto wskazał, że powołany przepis nie wiąże wydania na jego podstawie decyzji umożliwiającej legalizację wykonanych robót budowlanych z prawem inwestora do terenu, zaś ewentualne roszczenia związane z naruszeniem prawa własności mogą być dochodzone tylko na drodze sądowej przed sądem powszechnym. Na uzasadnienie swojego stanowiska organ przytoczył stanowisko orzecznictwa co do tego, że art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie stanowi podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia, przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administarcyjnego w Poznanu z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Po 728/10 odwołujący się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/10). W skardze na decyzję organu II instancji P. L. domagał się uchylenia jej w całości i zobowiązania inwestorów do rozbiórki balkonu bez wymaganego pozwolenia i zobowiązania inwestorów do przywrócenia stanu poprzedniego. Zarzucił organom nadzoru budowlanego niewłaściwe zrozumienie i zastosowanie w sprawie orzeczenia NSA z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/10, a organowi II instancji naruszenie art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa poprzez nieodniesienie się do merytorycznych zarzutów odwołania. Odwołując się do orzecznictwa skarżący podniósł, że wprawdzie organ na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego nie mógł zobowiązać inwestorów do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednakże oświadczenie takie ma walor dowodowy i powinno być złożone w toku postępowania dowodowego, dlatego w niniejszej sprawie organ I instancji winien już dawno dysponować takim oświadczeniem. W ocenie skarżącego wniosek organów nadzoru budowlanego co do tego, że posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie ma żadnego znaczenia przy wydawaniu decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego jest w istocie sprzeczny z uzasadnieniem uchwały NSA z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/10. Strona podkreśliła, że przeciwnie do sytuacji, której dotyczył powołany przez organy wyrok tutejszego Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Po 728/10, w niniejszej sprawie współwłaściciele nie tylko nie wyrażali zgody na dokonanie przebudowy balkonu, ale od samego początku zdecydowanie się temu sprzeciwiali. W ocenie skarżącego, skoro inwestorzy nie mogą dysponować nieruchomością na cele budowlane, to organy nadzoru budowlanego miały obowiązek zastosować art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem doprowadzenie robot do stanu zgodnego z prawem nie jest możliwe. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska skarżący przywołał wyrok NSA z dnia 14 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 603/07. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym ["odpowiedzi (...) na skargę"] z dnia 14 maja 2012 r. inwestorzy domagali się oddalenia skargi. Podnieśli, że P. L. i pozostali współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...] w [...] wyrazili zgodę na powiększenie przez inwestorów balkonu, które to oświadczenie znajduje się w aktach sprawy. Ponadto wskazali, że balkon przylegający do lokalu mieszkalnego, stanowiącego przedmiot odrębnej własności i służący do wyłącznego użytku jego właściciela, stanowi część składową tego lokalu i nie wchodzi w skład nieruchomości wspólnej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2002 r. sygn. akt III RN 153/01, OSNP 2003/18/423, LEX nr 76824). Ponadto podtrzymali twierdzenia co do tego, że sprzeciw Prezydenta Miasta P. z dnia 14 stycznia 2009 r. w związku z upływem czasu był nieskuteczny i inwestorzy nabyli uprawnienie do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem. W ocenie inwestorów, nawet przyjmując, że dokonali innych niż przebudowa robót budowlanych wymagających uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, to skoro sprzeciw organu architektoniczno-budowlanego był nieskuteczny, to organy nadzoru budowlanego i tak powinny wszcząć procedurę naprawczą i prowadzić postępowanie w oparciu o art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, ewentualnie zamiast art. 50 ust. 1 pkt 1 stosując art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Do pisma została dołączona poświadczona za zgodność z oryginałem kopia umowy współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości z dnia [...] 2006 r. o wyrażeniu zgody dla właścicieli mieszkania nr [...] na powiększenie balkonu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że wykonane przez inwestorów - właścicieli lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] prace budowlane stanowiące przebudowę balkonu nie są budową, o której mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane. W wyniku ich wykonania nie powstał obiekt budowlany. W konsekwencji do wykonanych robót budowlanych, polegających na wykonaniu [...] konstrukcji wsporczej podtrzymującej balkon, poszerzeniu płyty balkonowej oraz naprawie spękań płyty i wykonanie balustrady, zastosowanie znajdował art. 50 i art. 51 powołanej ustawy dotyczące samowolnego wykonania innych robót budowlanych niż budowa obiektu budowlanego. Wykonanie przedmiotowych robót budowlanych stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wymagało uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Roboty polegające na przebudowie balkonu nie są objęte dyspozycją art. 29 ust. 2 powołanej ustawy. W szczególności wykonane roboty nie stanowiły - jak trafnie ustaliły organy nadzoru budowlanego obydwu instancji - remontu istniejącego obiektu budowlanego, o którym mowa w pkt 1 powołanego przepisu. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo prowadziły procedurę legalizacyjną (naprawczą) w niniejszej sprawie poprzez nałożenie na inwestorów takich obowiązków, których wykonanie pozwolą doprowadzić wykonane roboty budowlane do zgodności z prawem - z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane. Z uwagi na uprzednie wykonanie robót budowlanych nie należało wydawać postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, o którym mowa w art. 50 ust. 1 powołanej ustawy, lecz na podstawie art. 51 ust. 2 nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Zakres robót określonych w decyzji organu I instancji z dnia [...] 2011 r. znajduje swoje uzasadnienie w złożonej przez inwestorów opinii technicznej (projekcie konstrukcyjnym), do czego zostali zobowiązani przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Wnioski opinii technicznej nie zostały zakwestionowane przez żadną ze stron postępowania. W niniejszej sprawie Miejski Konserwator Zabytków w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. wprost stwierdził, że budynek mieszkalny przy ul. [...] w [...] nie jest obiektem zabytkowym i nie podlega ochronie konserwatorskiej, jak również że sprawa pozostawałaby w gestii konserwatora zabytków, gdyby inwestycja miała wpływ na ochronę zabytkowej dzielnicy. Wbrew zarzutom skarżącego organy nadzoru budowlanego prawidłowo interpretują uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/10 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uchwała ta stwierdza jednoznacznie, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie stanowi podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zastosowanie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 (nałożenie decyzją obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem) powoduje, że organ po upływie terminu wyznaczonego na wykonanie obowiązków lub na wniosek inwestora sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, a w razie jego wykonania wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku, jak o tym stanowi art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Dodać należy, że decyzja wydawana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ma na celu określenie robót (innych czynności), których wykonanie jest niezbędne do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Podstawą określenia tych robót nie jest zatem zatwierdzony w decyzji o pozwoleniu na budowę projekt budowlany, lecz ocena (udokumentowanie) prac już wykonanych i rozstrzygnięcie, czy i jakie roboty budowlane lub inne czynności wymagają wykonania, by doprowadzić roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. W rozpatrywanej sprawie roboty budowlane w dniu przeprowadzenia kontroli przez organ nadzoru budowlanego I instancji były już zakończone. Wobec tego do takiej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 51 ust. 1 pkt 2, jednak nie było podstaw do wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia tych robót, jak również następnie do wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych (por. NSA w wyżej przywołanej uchwale sygn. akt II OPS 2/10). W tym przypadku nie zachodzi też sytuacja, w której wydaje się nowe pozwolenie na budowę lub pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Pozwolenie na wznowienie robót budowlanych w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 51 Prawa budowlanego dotyczy przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę i nałożenia obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. W takiej sytuacji organ po upływie terminu lub na wniosek inwestora sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego (art. 51 ust. 4 powołanej ustawy). W sprawie nie znajduje również zastosowania art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że rozpoczęcie albo wznowienie budowy, w przypadkach określonych w ust. 1, art. 36a ust. 2 albo w razie stwierdzenia nieważności bądź uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28, albo decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4. Co oczywiste, w sprawie nie ma również zastosowania art. 40 ust. 2 powołanej ustawy dotyczącego przeniesienia decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4. W tym ostatnim przypadku dla skutecznego przeniesienia na inny podmiot pozwolenia na wznowienie robót budowlanych wymagane byłoby złożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W konsekwencji stwierdzić należy, że w sprawie nie ma zastosowania art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, który przewiduje wymóg złożenia oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sam zaś art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie nakłada na inwestora obowiązku złożenia stosownego oświadczenia. Obowiązek taki wprawdzie wynika z innych wyżej przywołanych przepisów, ale - jak to już zostało wyjaśnione - przepisy te w omawianej sytuacji nie znajdują zastosowania. Trzeba zarazem wskazać, że ustanowienie obowiązku jedynie złożenia oświadczenia o posiadanym prawie zamiast przewidzianego w poprzednio obowiązującej ustawie (art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) obowiązku wykazania posiadania tego prawa było wyrazem dążenia do uproszczenia procedury po stronie inwestora. Dlatego też organy administracji publicznej mogą żądać przedstawienia przedmiotowego oświadczenia tylko wtedy, gdy ustawodawca tak wyraźnie przewidział (por. wyrok tutejszego Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Po 728/10 - dostępny w bazie orzeczeń jw.). Wbrew zarzutom uczestników (pismo procesowe inwestorów z dnia 14 maja 2012 r.) stwierdzić natomiast należy, że wykonane prace budowlane nie były tego rodzaju robotami, które mogłyby być objęte zgłoszeniem, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Co więcej, odmiennie niż w przywołanym przez uczestnika wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2002 r. sygn. akt III RN 153/01, wykonane roboty budowlane ingerowały w część wspólną nieruchomości (wsporniki balkonu zamocowane zostały na terenie działki stanowiącej współwłasność właścicieli lokali mieszkalnych). Z przyczyn wskazanych jednak powyżej nie zmienia to uznania za zbędną konieczności wyrażenia przez pozostałych współwłaścicieli budynku przy ul. [...] zgody na powiększenie balkonu przez właścicieli lokalu nr [...]. Kwestie te stanowią problematykę prawa cywilnego (rzeczowego), która dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy administracyjnej nie ma istotnego znaczenia. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak i organy nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W konsekwencji brak podstaw do uznania, że doszło do tego rodzaju naruszeń prawa, które z uwagi na brzmienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) wymagałyby uchylenia obydwu decyzji. Sąd nie doszukał się również innych podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b powołanej ustawy). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 przywołanej ustawy orzekł jak w sentencji.