III SA/Lu 815/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi T. T. sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania sprawdzającego automaty do gier o niskich wygranych oddala skargę. Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej B. P., po rozpatrzeniu zażalenia T. [...] sp. z o.o. z siedzibą w C., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w L., nr [...], z dnia [...] sierpnia 2008 r. spółka T. [...] uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego na okres 6 lat. W dniach 11-12 grudnia 2010 r. przeprowadzono kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych w jednym z punktów gier, wykazanym w załączniku do decyzji z 2008 r. Znajdujące się w tym punkcie automaty do gier należące do spółki (dwa marki Hot Slot, numery fabryczne: [...] i [...] oraz jeden marki Black Horse, nr fabr. [...]) poddano eksperymentowi, który wykazał, że automaty nie spełniają warunku uznania za automaty do gier o niskich wygranych, gdyż wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze przekracza 0,50 zł, czyli wartość określoną w art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.; dalej jako: u.g.h.). Kontrolowane automaty zatrzymano. W toku prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. dochodzenia o przestępstwo skarbowe powołano biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji. Biegły w swojej opinii z dnia 27 lipca 2011 r. stwierdził, że badane automaty nie są zgodne z przepisami ustawy o grach hazardowych, bowiem umożliwiają gry za stawki maksymalne wyższe niż określone w ustawie i dają możliwość wyższych jednorazowych wygranych niż określone ustawowo. W następstwie tych ustaleń Naczelnik Urzędu Celnego w B. P. wszczął postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automacie poza kasynem gry. W toku postępowania na zlecenie organu przeprowadzono badania sprawdzające automatów zatrzymanych w trakcie kontroli. Badania wykonała jednostka mająca upoważnienie Ministra Finansów – Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w Przemyślu. Badania potwierdziły, że automaty nie spełniają warunków, o których mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h. w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę. Ponadto stwierdzono m.in. niespełnienie warunku ochrony przed możliwością modyfikacji oprogramowania umożliwiającej ustawienie stawki za grę w wysokości wyższej od wartości dopuszczonej prawem. W tej sytuacji decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. P. wymierzył karę pieniężną w łącznej wysokości 36.000 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem gry na automacie, zaś postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. ustalił koszty postępowania w sprawie na kwotę 2.700 zł i zobowiązał do ich poniesienia spółkę T. [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej B. P. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Dyrektor Izby Celnej podzielił ustalenia organu I instancji, że w sprawie zaistniały podstawy do zastosowania art. 265 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.; dalej jako: Ord. pod.) w zw. z art. 8 u.g.h. Zgodnie z art. 265 § 2 Ord. pod. organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania także inne wydatki bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. W ocenie organu należy uznać, że związek między wydatkami a rozstrzygnięciem sprawy zachodzi wówczas, gdy celem poniesienia wydatku jest uzyskanie informacji o stanie faktycznym, niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Temu celowi niewątpliwie służyły badania sprawdzające przeprowadzone przez upoważnioną jednostkę badającą, czyli Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w Przemyślu. Zgodnie z art. 23b ust. 1 u.g.h. organ podatkowy w przypadku powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, żąda od podmiotu eksploatującego ten automat lub urządzenie poddania ich badaniu sprawdzającemu. W badanej sprawie istniały uzasadnione podejrzenia, aby przypuszczać, że zarejestrowane automaty nie spełniają warunków określonych w ustawie. Przypuszczenia te potwierdził eksperyment przeprowadzony w trakcie kontroli w dniach 11-12.12.2010 r. w punkcie gier oraz badanie przeprowadzone przez biegłego sądowego. Badanie sprawdzające przeprowadzone przez uprawnioną jednostkę potwierdziło, że gra na automatach należących do spółki nie spełnia warunków określonych w art. 129 ust. 3 u.g.h. Opinie wydane w wyniku tych badań stały się kluczowymi dowodami w sprawie wymierzenia spółce T. [...] kary pieniężnej, były niezbędne dla ustalenia, czy Spółka dopuściła się czynu polegającego na urządzaniu gry na automatach poza kasynem gry. Nie zgadzając się z zarzutami podniesionymi w zażaleniu organ wskazał, że wymierzenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry nie jest uzależnione od uprzedniego cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu do gry, ani od podważenia opinii z badań stanowiącej podstawę rejestracji. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że pozytywne badanie poprzedzające rejestrację automatu nie daje gwarancji, że po dokonaniu rejestracji nie dokonywano w automacie ingerencji powodujących zmianę parametrów technicznych. Taka sytuacja miała miejsce w badanej prawie, co ustalono w wyniku eksperymentu, ekspertyzy biegłego sądowego i badań sprawdzających przeprowadzonych przez upoważnioną jednostkę sprawdzającą, która stwierdziła m.in. niespełnienie warunku ochrony przed możliwością modyfikacji oprogramowania. Organ nie podzielił zastrzeżeń co do braku bezstronności i niezależności podmiotu wydającego opinię, wskazując, że Laboratorium Celne w Przemyślu nie jest jednostką podległą żadnemu z organów wydających rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 23b ust. 5 u.g.h. w przypadku potwierdzenia w wyniku badania sprawdzającego, że automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, koszty badania sprawdzającego obciążają podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie. Stawka za badanie automatu została ustalona w oparciu o rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 listopada 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ryczałtowych stawek opłat za badania lub analizy przeprowadzane przez laboratoria celne (Dz. U. Nr 267, poz. 1581). Stawka ryczałtowa wskazana w rozporządzeniu wynosi 900 zł, ponieważ dokonano badania trzech automatów, ustalono opłatę na kwotę 2.700 zł. W skardze do sądu administracyjnego spółka T. [...] podniosła zarzuty: - naruszenia art. 265 § 2 Ord. pod. poprzez błędne przyjęcie, że koszty badania automatów do gier o niskich wygranych, zarejestrowanych przez Ministra Finansów i mających status takich automatów są wydatkami bezpośrednio związanymi z rozstrzygnięciem sprawy, w sytuacji, gdy nie uchylono rejestracji automatów, a przedmiotem postępowania jest urządzanie gier poza kasynem gry; - naruszenia § 7-10 ust. 2 i 4, § 14 ust. 5 i 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzanie gier i zakładów wzajemnych, poprzez przyjęcie, że podmiot urządzający gry na automatach o niskich wygranych jest zobowiązany do podważenia pozytywnej weryfikacji automatu sporządzonej przez jednostkę uprawnioną do jego badania przez Ministra Finansów; - naruszenie art. 23b ust. 1 u.g.h. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że dopuszczalna jest możliwość weryfikacji statusu urządzenia do gier o niskich wygranych z pominięciem opinii wydanej przez jednostkę badającą Ministra Finansów, o której mowa w art. 23f u.g.h., chociaż owa jednostka posiada status podmiotu sprawującego władztwo administracyjne i opiniowanie automatu w omawianym zakresie należy do jej wyłączny kompetencji; - naruszenie art. 23f w zw. z art. 23 b ust. 1 u.g.h. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że Laboratorium Celne Izby Celnej w Przemyślu ma akredytację wymagana do przeprowadzania badań technicznych automatów do gier o niskich wygranych, podczas gdy akredytacja Laboratorium obejmuje wyłącznie badania chemiczne, analitykę chemiczną chemikaliów, wyrobów chemicznych, tekstyliów oraz wyrobów konsumpcyjnych; akredytacja nie obejmuje badania automatów do gier; - błędne i niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że zachodzi konieczność badania automatów w sytuacji, gdy status automatów nie został uchylony a badania przeprowadził podmiot nie mający kompetencji i przygotowania merytorycznego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentu braku akredytacji Laboratorium Celnego w Przemyślu organ powołał się na pismo Laboratorium potwierdzające aktualność udzielonego mu przez Ministra Finansów upoważnienia do przeprowadzenia badań automatów lub urządzeń do gier z dnia 8 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Istota sporu prawnego sprowadza się do ustalenia zasadności obciążenia strony skarżącej kosztami postępowania, na które złożyły się koszty badania automatów do gier o niskich wygranych. Zasadnicze ramy prawne sporu prawnego tworzą art. 265 § 2 Ord. pod. oraz art. 23b u.g.h. Z regulacji tych wynikają następujące zasady dotyczące możliwości obciążenia podmiotu eksploatującego automat kosztami badań sprawdzających: Po pierwsze, naczelnik urzędu celnego musi powziąć uzasadnione podejrzenie, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie (art. 23b ust. 1 u.g.h. in principio). Po drugie, w takiej sytuacji ww. organ występuje do podmiotu eksploatującego automat lub urządzenie z żądaniem poddania tego automatu (urządzenia) badaniu sprawdzającemu (art. 23b ust. 1 u.g.h.), a następnie zleca przeprowadzenie badania sprawdzającego jednostce badającej upoważnionej do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (art. 23b ust. 3 u.g.h.). Po trzecie, jeżeli przeprowadzone badanie potwierdziło, że automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, koszty badania sprawdzającego obciążają podmiot eksploatujący automat lub urządzenie (art. 23b ust. 5 u.g.h.), przy czym koszty badania nie powinny przekraczać średnich stawek stosowanych za dany rodzaj badania (art. 23b ust. 4 u.g.h.). Ustalając koszty należy zatem kierować się wskazanym wyżej rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 25 listopada 2011 r. w sprawie ryczałtowych stawek opłat. Po czwarte, koszty badań sprawdzających stanowią koszty postępowania, które podlegają ustaleniu w drodze postanowienia organu celnego, określającym ich wysokość, osobę zobowiązaną do ich poniesienia oraz termin i sposób uiszczenia (art. 269 Ord. pod.). Koszty tego rodzaju można zaliczyć do innych wydatków bezpośrednio związanych z rozstrzygnięciem sprawy (art. 265 § 2 Ord. pod.), przy czym przepis szczególny, jakim jest art. 23b ust. 5 u.g.h. wyłącza swobodę organu, nakazując mu obciążenie kosztami badania sprawdzającego podmiot eksploatujący automat lub urządzenie (zob. też art. 267 § 1 pkt 4 Ord. pod. – stronę obciążają koszty przewidziane w odrębnych przepisach). Analizując zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia przez pryzmat przytoczonych zasad należy wskazać, co następuje: Po pierwsze, w ocenie sądu Naczelnik Urzędu Celnego miał uzasadnione podstawy aby powziąć podejrzenie, że eksploatowane przez skarżącą spółkę, w jednym z punktów gier, automaty do gier o niskich wygranych nie spełniają warunków ustawowych. Podstawowym wyznacznikiem wyróżniającym tego rodzaju automaty jest wysokość jednorazowej wygranej, która nie może być wyższa niż 60 zł oraz wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, która nie może być wyższa niż 0,50 zł (art. 129 ust. 3 u.g.h.). Fakt, że podejrzenia były uzasadnione potwierdzają czynności dowodowe przeprowadzone przez organ: eksperyment przeprowadzony w trakcie kontroli (11-12 grudnia 2010 r.) w miejscu eksploatacji automatów, opinia biegłego sądowego z 27 lipca 2011 r. oraz wyniki badań sprawdzających przeprowadzonych przez upoważnioną jednostkę badającą – Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w Przemyślu. Wszystkie te czynności dowodowe potwierdziły, że automaty nie spełniają warunków ustawowych w zakresie jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę. Należy przy tym rozdzielać kwestię ustalenia kosztów postępowania i obciążenia nimi strony skarżącej oraz kwestię zasadności wymierzenia kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry czy zastosowania innych sankcji przewidzianych ustawą. Pierwsza z tych kwestii ma charakter incydentalny, druga stanowi główny przedmiot rozstrzygnięcia. W postępowaniu, którego przedmiotem jest postanowienie o kosztach sąd ocenia wyłącznie wystąpienie tych okoliczności, które uzasadniały nałożenie na stronę kosztów badania sprawdzającego (por. postanowienia WSA w Białymstoku z 06-06-2013 r., II SA/Bk 106/13 oraz WSA w Bydgoszczy z 15-10-2013 r., I SA/Bd 705/13). Po drugie, w badanej sprawie automaty, których zgodność z wymogami ustawowymi zakwestionował organ celny, zostały poddane badaniu przez upoważnioną jednostkę badającą. Sąd nie podziela argumentacji skarżącej spółki, podważającej kompetencje Laboratorium Celnego w Przemyślu do prowadzenia badań automatów do gier (brak akredytacji). Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać na art. 23f u.g.h. W myśl ust. 1 tego przepisu upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych. Jednym z warunków udzielenia upoważnienia jest przedstawienie akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji lub jednostki akredytującej państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, będącej sygnatariuszem Wielostronnego Porozumienia EA (European cooperation for Accreditation Multilateral Agreement) – art. 23f ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1. Upoważnienie jest udzielane na okres nie dłuższy niż do upływu okresu ważności akredytacji (ust. 3), odmowa jego wydania następuje w drodze decyzji (ust. 4), w określonych w ustawie przypadkach może być cofnięte drodze decyzji ministra (ust. 5). Ponadto minister właściwy do spraw finansów publicznych podaje do publicznej wiadomości, na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra, wykaz jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (ust. 6). Należy zwrócić uwagę, że przytoczony przepis został wprowadzony do ustawy nowelizacją z 2011 r. (ustawa dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. nr 134, poz. 779). W ustawie nowelizującej znalazł się istotny w sprawie przepis przejściowy. W myśl art. 12 ust. 1 podmioty będące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy jednostkami badającymi upoważnionymi przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydawania opinii będących podstawą dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier uznaje się za jednostki badające upoważnione do badań technicznych automatów i urządzeń do gier zgodnie z przepisami art. 23f [u.g.h.]. Z ust. 2 przytaczanego artykuły wynika m.in., że podmiot, który został w tym trybie uznany za upoważnioną jednostkę badającą jest obowiązany do złożenia ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy [tj. do 14 lipca 2012 r.], dokumentu akredytacji, wystawionego zgodnie z wymogami określonymi w art. 23f ust. 2 pkt 1 u.g.h. Sankcją za niedopełnienie tego warunku jest wygaśnięcie upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (art. 12 ust. 3). Z pisma Laboratorium Celnego Izby Celnej w Przemyślu z dnia 20 kwietnia 2012 r. (k. 39 kat adm.) wynika, że uzyskało ono status jednostki badającej upoważnione do badań technicznych automatów i urządzeń do gier w wyżej opisanym trybie uregulowanym art. 12 ustawy nowelizującej z 2011 r. W piśmie tym wskazano, że jednostka badająca wywiązała się z obowiązku określonego w art. 12 ust. 2 ww. ustawy. Z informacji znajdujących się na aktualnej stronie Ministerstwa Finansów (ww.finanse.mf.gov.pl/inne-podatki/podatki-od-gier-gry-hazardowe) wynika, że Laboratorium jest jedną z jednostek badających upoważnionych przez Ministra Finansów do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (por. art. 23f ust. 6 u.g.h.). W ocenie sądu orzekającego w badanej sprawie w postępowaniu, którego przedmiotem jest ocena zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie kosztów badania sprawdzającego nie ma możliwości dokonywania merytorycznej oceny prawidłowości upoważnienia udzielonego przez Ministra Finansów jednostce badającej. Po pierwsze, oznaczałoby to wyjście poza granice sprawy, wyznaczone przedmiotem zaskarżenia. Po drugie, stanowiłoby wkroczenie w kompetencje Ministra Finansów bez należytej podstawy prawnej. Z art. 23f u.g.h. wynika, że to minister jest właściwy do udzielania upoważnień, odmowy ich udzielenia lub cofnięcia już udzielonych upoważnień. Po trzecie, z treści art. 23f ust. 1 pkt 1 nie wynika, jaki rodzaj i charakter ma mieć akredytacja udzielona przez wymienione w tym przepisie podmioty. To Minister decyduje, czy posiadana przez jednostkę badającą akredytacja jest odpowiednia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Udzielenie upoważnienia i umieszczenie jej w wykazie jednostek badających przez Ministra oznacza, że przedstawione przez nią dokumenty zostały uznane za spełniające odpowiednie przesłanki z art. 23f ust. 1. Po czwarte, ocena spełnienia przesłanek udzielenia upoważnienia do badań automatów i urządzeń do gier wymaga wiedzy technicznej dotyczącej warunków prawnych uzyskania upoważnienia, której nie posiadają ani organy celne wydające postawienie w przedmiocie kosztów, ani sąd badający zgodność z prawem tego postanowienia. Powoływanie się na informacje ze stron internetowych Polskiego Centrum Akredytacji nie może stanowić argumentu podważającego dane zwarte w dokumentach urzędowych. Taki też pogląd prezentowany jest w orzecznictwie innych sądów. W wyroku z 09-04-2013 r., II SA/Bk 851/12, WSA w Białymstoku trafnie wskazał, że organy prowadzące postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji automatu nie mają uprawnienia do podważania czy weryfikacji upoważnień Ministra Finansów udzielonych jednostkom badającym do przeprowadzania badań automatów. Stąd zastrzeżenia strony co do obiektywizmu jednostki badającej, pozostającej w strukturach Służby Celnej, nie mogą stanowić dla organu wystarczającego uzasadnienia dla odmowy poddania automatu badaniu przez wyznaczoną jednostkę (podobnie w przytaczanych wyżej wyrokach WSA w Białymstoku z 06-06-2013 r. i WSA w Bydgoszczy z 15-10-2013 r.). Po trzecie, przeprowadzone badanie potwierdziło, że sporne automaty eksploatowane przez skarżącą spółkę nie spełniają warunków określonych w ustawie, istniały zatem podstawy do zastosowania art. 23b ust. 5 u.g.h. Wysokość ustalonych kosztów odpowiada ryczałtowym stawkom określonym w załączniku do wyżej przytaczanego rozporządzenia Ministra Finansów z 25 listopada 2011 r. (l.p. 136 – stawka ryczałtowa za badanie automatów lub urządzeń do gier wynosi 900 zł; badaniu poddano trzy automaty, co daje kwotę 2.700 zł). W konsekwencji powyższego – istniały podstawy do wydania postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania, w którym ustalono te koszty i obciążono nimi skarżącą spółkę. Z powyższych ustaleń wynika, że zaskarżone postanowienia, jak również poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. z dnia [...] maja 2013 r. są zgodne z prawem. W ocenie sądu argumenty podniesione w skardze są chybione. Nietrafność zarzutu naruszenia art. 265 § 2 Ord. pod. wykazują wyżej przytoczone wywody dotyczące podstaw wydania postanowienia – art. 23b ust. 5 u.g.h, art. 265 § 2, art. 267 § 1 pkt 4 i art. 269 Ord. pod. Całkowicie bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia z 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych oraz art. 23b ust. 1 u.g.h. Z treści uzasadnienia skargi wynika, że opierają się one na założeniu, że skoro skarżąca spółka dysponuje zezwoleniem na urządzanie gier i używa w tej działalności automatów, które przeszły procedurę poświadczenia rejestracji, jakiekolwiek postępowanie zmierzające do wymierzenia kary za urządzanie gier poza kasynami gier jest bezzasadne, a przynajmniej przedwczesne. Odpowiedzią na te zarzuty jest wyżej przedstawiona treść art. 23b u.g.h. Przepis ten jednoznacznie daje kompetencje organom celnym do przeprowadzenia postępowania zmierzającego do stwierdzenia, czy zarejestrowany automat spełnia ustawowe warunki. Jak wskazano wyżej, w sprawie istniały uzasadnione podejrzenia, że sporne automaty tych warunków nie spełniały, co zostało potwierdzone w toku postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie. Całkowicie chybiony jest więc zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z wyłożonych już wyżej przyczyn sąd uznaje za bezpodstawne kwestionowanie kompetencji Laboratorium Celnego Izby Celnej w Przemyślu do prowadzenia badań sprawdzających automatów. Skoro jest to jednostka upoważniona przez Ministra Finansów podważanie jej rzetelności, profesjonalizmu i suwerenności decyzyjnej jest gołosłowne i nie może odnieść żadnego efektu. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.).