I OZ 609/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1915/13 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2014 r. oddalił skargę T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. Orzeczenie to wraz z uzasadnieniem zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego wyznaczonemu z urzędu - adwokat A. B. w dniu 18 kwietnia 2014 r. (k. 109 akt sądowych). Pismem z dnia 18 maja 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącego – adwokat A. B. wniosła od powyższego wyroku bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. W dniu 20 maja 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał powyższą skargę kasacyjną według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie celem nadania jej dalszego biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. odrzucił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w niniejszej sprawie z dniem 19 maja 2014 r. Wprawdzie skarga kasacyjna, sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, została złożona za pośrednictwem poczty w ustawowym terminie do jej wniesienia, jednakże bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie jak stanowi art. 177§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.), do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Skarga kasacyjna została zatem skutecznie wniesiona dopiero w dniu 20 maja 2014 r. (data przekazanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny), a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu, o jakim mowa w art. 177 § 1 p.p.s.a. Sąd podniósł, że w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten powinien przesłać skargę sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie, w tym przypadku Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O zachowaniu ustawowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decyduje wówczas data przekazania przez Naczelny Sąd Administracyjny przesyłki zawierającej skargę kasacyjną na adres właściwego sądu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył T. Z. reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. naruszenie art. 177 § 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2014 r. została złożona z przekroczeniem ustawowego terminu, o jakim mowa w powołanym przepisie, pomimo iż skarga kasacyjna wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia; 2. naruszenie 177 § 1 i art. 176 w zw. z art. 57 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez uznanie, iż pomimo jednoznacznego oznaczenia w treści skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem którego wniesiona została skarga oraz adresu jego siedziby – mylne zaadresowanie koperty na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego wywołuje skutki negatywne dla Skarżącego; 3. naruszenie art. 176 w zw. z art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a poprzez uznanie, że dla terminowego wniesienia skargi kasacyjnej niewystarczające jest oznaczenie w komparycji pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem którego wniesiona została skarga kasacyjna; 4. naruszenie zasady określonej w art. 178 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie powołanego przepisu i odrzucenie skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy brak jest jednoznacznych przesłanek do jej odrzucenia; 5. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a, poprzez przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że skarga kasacyjna została wniesiona po terminie, które to ustalenie jest sprzeczne ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w niniejszej sprawie brak było podstaw faktycznych do uznania, iż nie zostało spełnione kryterium określone w art. 177 § 1 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego prawidłowo określiła w treści skargi Sąd, za pośrednictwem którego skarga jest wnoszona, tj. Sąd, który wydał zaskarżony wyrok, prawidłowo określiła jego siedzibę. Błąd w adresie widniejącym na kopercie polegający na podaniu adresu siedziby Naczelnego Sądu Administracyjnego nie uzasadnia uznania, że pismo to było skierowane do NSA. Konsekwencją błędnego ustalenia przez WSA skutków prawnych nadania przedmiotowej skargi w urzędzie pocztowym w dniu 18 maja 2014 r. było wadliwe uznanie, że skarga ta została wniesiona po terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z przepisem art. 177 §1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z powyższego wynika, że miarodajna dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest data nadania przesyłki na adres właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, czyli tego, który wydał zaskarżone orzeczenie. Wskazać w tym miejscu trzeba, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji, które wprost normowałyby konsekwencje wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pominięciem właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednak w doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, który w pełni należy podzielić, iż w takiej sytuacji datą wniesienia skargi kasacyjnej jest data jej przekazania przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego. Zatem skargę kasacyjną wniesioną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten powinien przekazać do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżony wyrok, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data nadania (przekazania) tej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu (zob. np. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 437; B. Gruszczyński [w]: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, str. 505-506 i orzecznictwo tam cytowane). Mając na uwadze powyższe rozważania, za słuszne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że wobec nadania w urzędzie pocztowym skargi kasacyjnej przez pełnomocnika skarżącego bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego i jej przekazania przez ten Sąd Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w dniu 20 maja 2014 r., doszło do uchybienia terminu, o którym mowa w art. 177 § 1 p.p.s.a. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał bowiem w przedmiotowej sprawie 19 maja 2014 r. Ustaleń tych nie podważają argumenty podniesione w zażaleniu, które zmierzają do wykazania, że mimo błędnego wskazania adresata na kopercie, decydujące znaczenie dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej miała jej treść, a konkretnie prawidłowe określenie w samej skardze kasacyjnej sądu, za pośrednictwem którego skarga ta jest wnoszona, tj. sądu, który wydał zaskarżony wyrok wraz z podaniem jego siedziby. Zauważyć bowiem trzeba, że w przypadku złożenia pisma w urzędzie pocztowym, o prawidłowym nadaniu przesyłki decyduje adres wskazany na kopercie, nie zaś w treści pisma znajdującego się w kopercie. Kiedy określenie adresu na kopercie (adresat, nazwa i numer ulicy, kod pocztowy, siedziba) nie budzi wątpliwości, pracownicy poczty przekazują przesyłkę na podany adres. W rozpoznawanej sprawie poprawność wskazania na kopercie tych danych jest bezsporna. Pełnomocnik podał pełne i prawidłowe dane adresowe wskazanego odbiorcy, tj. Naczelny Sąd Administracyjny ul. Boduena 3/5 00-011 Warszawa. Nie mogło zatem budzić wątpliwości, że przesyłkę należy skierować na ten właśnie adres. Okoliczność podnoszona przez pełnomocnika strony w zażaleniu mogłaby ewentualnie mieć znaczenie w sytuacji złożenia skargi kasacyjnej osobiście bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wówczas pracownik biura podawczego przyjmujący skargę kasacyjną, w której właściwie określono sąd, mógłby zasygnalizować stronie błędne złożenie środka odwoławczego. Z tych przyczyn na uwzględnienie nie zasługują zarzuty podniesione w petitum zażalenia. Na marginesie należy zauważyć, że powołane przez pełnomocnika w zażaleniu postanowienie NSA z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt II FSK 344/06 zapadło w odmiennym stanie faktycznym. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, iż nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi, wypowiadał się odnośnie sytuacji, w której skarżący właściwie wskazali na przesyłce adresata (nazwę organu za pośrednictwem którego należało wnieść skargę) i siedzibę, lecz podali błędną nazwę ulicy. W rozpoznawanej sprawie natomiast, jak wyższej wskazano, wszystkie elementy adresu (adresat, ulica, siedziba) były prawidłowe. Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylania zaskarżonego postanowienia i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.