II SA/Kr 453/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości os. [...] w D. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia 11 stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania drogi pożarowej skargę oddala W dniu 24 listopada 2011r. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w D. wydał decyzje nr [....] , którą nałożył na Wspólnotę [....] w D. (zwaną dalej Wspólnotą) obowiązek wykonania drogi pożarowej spełniającej wymagania obowiązujących przepisów tj. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030), w terminie do dnia 31 grudnia 2015r. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 25-27 i 28 października 2011r. przeprowadzono w budynku należącym do Wspólnoty czynności kontrolno – rozpoznawcze które dotyczyły przestrzegania przepisów przeciwpożarowych oraz rozpoznania możliwości i warunków prowadzenia działań ratowniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej w obiekcie Wspólnoty. Od powyższej decyzji pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. Wspólnota złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji znak[....] z dnia 24 listopada 2011 r. Odwołujący się zarzucili między innymi, iż: Wspólnota Mieszkaniowa [....] jak i większość wspólnot mieszkaniowych w D. nie dysponuje terenem wokół budynku, ponieważ mieszkania zostały sprzedawane przez gminę ze współudziałem w użytkowaniu wieczystym działki pod budynkiem wydzielonej po obrysie budynku. Strona podniosła również, że budynek oddany został do użytkowania w 1967 roku i w dniu 17 maja 1967 roku wydana została przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. A skoro została wydana decyzja na użytkowanie to na ten czas budynek spełniał wszelkie wymagania wymagane prawem. Wspólnota Mieszkaniowa dysponuje przedmiotowym budynkiem od stycznia 2006r., dlatego nie może obecnie ponosić konsekwencji nie zapewnienia drogi pożarowej przez gminę, co wynika z ustawy o samorządzie gminnym jak i również z ustawy o ochronie przeciwpożarowej. W dniu 11 stycznia 2012r. [....] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję organu I Instancji, a w uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednolity z 2009 r. Dz. U. Nr 178, póz. 1380) właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając jego ochronę przeciwpożarową obowiązany jest m.in. do przygotowania go do prowadzenia akcji ratowniczej. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1a tej ustawy odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ust. 1 stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku, gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. Zgodnie z zapisami § 12 ust. 1 pkt. 2 cyt. powyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, do przedmiotowego obiektu budowlanego należącego do Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [....] należy doprowadzić drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej o każdej porze roku. Zaznaczono, iż przedmiotowy obiekt budowlany, zgodnie z § 8 oraz § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690 z późn. zm.) zaliczany jest do budynków średniowysokich (SW) mieszkalnych (ZŁ IV). Organ II Instancji nie przychylił do podnoszonego przez Wspólnotę zarzutu dotyczącego faktu, iż Wspólnota nie dysponuje terenem wokół budynku. Strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających podjęcie jakichkolwiek działań, zmierzających do poprawy bezpieczeństwa poprzez próbę doprowadzenia drogi pożarowej do budynku. Nie odnotowano również chęci wystąpienia do gminy w sprawie wykonania drogi wynikającej z ustawy o samorządzie gminnym. Jednocześnie podniesiono, iż opisywane powyżej działania nie leżą w kompetencji organów Państwowej Straży Pożarnej. Zwrócono też uwagę, że od dnia otrzymania pozwolenia na użytkowanie, tj. od 17 maja 1967 r. przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej ulegały wielokrotnemu modyfikowaniu. Wymóg doprowadzenia drogi pożarowej do budynków zaliczanych do kategorii średniowysokich (SW) zawierających strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZŁ IV (mieszkalną) nastał w chwili obowiązywania rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 121, póz. 1139). Jednocześnie stwierdzono, że na postawie § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, póz. 1030) w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Podniesiono, że ustawodawca w art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej jednoznacznie wskazał właściciela budynku jako osobę, na której spoczywa obowiązek spełnienia wszystkich wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej, i która powinna podjąć wszelkie działania zmierzające do doprowadzenia drogi pożarowej. Natomiast w zakresie kompetencji organów Państwowej Straży Pożarnej leży jedynie nadzór nad sposobem wywiązywania się z obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, który jest realizowany m. in. podczas przeprowadzanych czynności kontrolno-rozpoznawczych. Podkreślono, że u podstaw regulacji dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego, leży ochrona życia i bezpieczeństwa ludzi. Dopuszczenie do sytuacji, w której ochrona tych wartości byłaby zagrożona nie może zostać zaakceptowana. Z decyzją tą nie zgodziła się Wspólnota Mieszkaniowa i złożyła skargę do WSA w Krakowie, zarzucając zaskarżonej decyzji: a) wadę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. polegającą na niewykonalności nałożonego na Skarżącą obowiązku wykonania drogi pożarowej z uwagi na okoliczność, iż granice działki [....] biegną po obrysie budynku mieszkalnego ulokowanego na tej działce, zaś Wspólnota nie jest właścicielem terenu wokół budynku, a zatem z uwagi na brak prawa zabudowy sąsiedniego gruntu nałożony obowiązek był niewykonalny już w chwili wydania decyzji organu I Instancji, a zarazem jego niewykonalność ma charakter trwały, a ponadto zarzucono: b) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na uchybieniu obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza poprzez: - niepoczynienie ustaleń dotyczących możliwości realizacji nałożonego obowiązku z uwagi na kwestie własnościowe, - brak poczynienia ustaleń, czy użytkowanie budynku na działce nr [....] zagraża życiu ludzi w rozumieniu § 16 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych terenów, co zgodnie z § 207 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: Rozporządzenie) determinuje możliwość zastosowania przepisów Rozporządzenia do "użytkowanych budynków istniejących", c) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do tego, czy użytkowanie budynku na działce nr [....] zagraża życiu ludzi w rozumieniu § 16 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, a także do podnoszonych w toku postępowania przez Skarżącą kwestii związanych z przebiegiem granic działki nr [....] i obiektywnym brakiem możliwości wykonania obowiązku, d) naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej poprzez nałożenie na Skarżącą obowiązku niemożliwego do realizacji, z uwagi na brak dysponowania prawem do zabudowy sąsiedniego gruntu. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I Instancji oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej przez podmiot nie mający legitymacji procesowej w sprawie tj. przez pełnomocnika któremu pełnomocnictwa w imieniu wspólnoty udzielił zarządca nieruchomości nie posiadając do tego uprawnień - względnie w razie nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, wniesiono o jej oddalenie. Na uzasadnienie wniosku o oddalenie skargi podniesiono, że w sprawie przeprowadzono wszechstronne postępowanie dowodowe, w wyniku którego ustalono iż budynek Wspólnoty Mieszkaniowej os. [....] w [....] o 5 kondygnacjach nadziemnych zgodnie z § 8 oraz 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zaliczany jest do budynków średniowysokich (SW) mieszkalnych (ZŁ IV) oraz iż do przedmiotowego budynku brak drogi pożarowej. Podkreślono, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej - właściciel budynku zapewniając ochronę przeciwpożarową jest obowiązany przygotować budynek do prowadzenia akcji ratowniczej. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych: "Drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do budynku należącego do grupy wysokości: średniowysoki, wysoki lub wysokościowy, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZŁ III, ZŁ IV lub ZŁ V." Podniesiono, że na gruncie przytoczonych przepisów uznać należy, iż jednym z elementów umożliwiających sprawną akcje ratowniczą jest zapewnienie drogi pożarowej do budynku. Przepisy wskazanej na wstępie ustawy o ochronie przeciwpożarowej nakładając obowiązki na właściciela budynku- nie uzależniają ich spełnienia od tego czy jest on także właścicielem stosownych nieruchomości sąsiednich a w świetle powszechnie obowiązujących przepisów (w szczególności kodeksu cywilnego) właściciel budynku ma szereg możliwości prawnych korzystania z gruntów sąsiednich, czy to przez ustanowienie stosownej służebności, czy to na podstawie umownego tytułu prawnego (dzierżawy, użyczenia itp). Nakładając obowiązek wykonania drogi pożarowej organ nie wskazał konkretnego sposobu wykonania tego obowiązku dając tym samym właścicielowi budynku możliwość wyboru optymalnego dla niego sposobu uzyskania prawa do nieruchomości, po których mogłaby przebiegać droga pożarowa, jednocześnie wyznaczając stosunkowo długi termin do wykonania tego obowiązku (31 grudnia 2015 r.) Niezależnie od tego, iż właściciel budynku ma możność prawną uzyskania tytułu do korzystania z nieruchomości dla wykonania drogi pożarowej - w wydanych decyzjach wskazano także przepis § 13 ust. 4 rozporządzenia pozwalający w szczególnych przypadkach na zastosowanie przez właściciela budynku rozwiązań zamiennych , które zapewnią możliwości i warunki prowadzenia działań ratowniczych . Organ PSP nie może w decyzji wskazać w tym zakresie konkretnych rozwiązań, bowiem zgodnie z powołanym przepisem winny być one uzgodnione przez właściciela budynku z komendantem wojewódzkim PSP. Pełnomocnik skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez przedłożenie pełnomocnictwa udzielonego przez Zarząd Wspólnoty wraz z treścią uchwały Wspólnoty o wyborze Zarządu wspólnoty. Dokumenty te zostały przez pełnomocnika przedstawione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie znajduje uzasadnienia zarzut nieważności decyzji, który miałby wynikać z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., polegający na niewykonalności nałożonego na Skarżącą obowiązku wykonania drogi pożarowej z uwagi na okoliczność, iż granice działki 984/8 biegną po obrysie budynku mieszkalnego ulokowanego na tej działce, zaś Wspólnota nie jest właścicielem terenu wokół budynku, a zatem z uwagi na brak prawa zabudowy sąsiedniego gruntu nałożony obowiązek był niewykonalny już w chwili wydania decyzji organu I Instancji, a zarazem jego niewykonalność ma charakter trwały. Prawo zabudowy nie jest związane wyłącznie z prawem własności ale również może wynikać z praw obligacyjnych, zatem fakt, że Wspólnota Mieszkaniowa jest właścicielem gruntu położonego wyłącznie bezpośrednio pod budynkiem (granica działki przebiega po jego obrysie) nie powoduje samo przez się braku możliwości urządzenia drogi na sąsiednim gruncie na podstawie innego tytułu niż własność. W szczególności okoliczność ta nie powoduje, że obecny brak tytułu prawnego do sąsiedniej nieruchomości ma charakter trwały tj. nieusuwalny. Zawarcie jakiejkolwiek umowy obligacyjnej lub pozyskanie tytułu prawnego do nieruchomości w postaci ograniczonego prawa rzeczowego stan ten może zmienić. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 KPA poprzez niepoczynienie ustaleń dotyczących możliwości realizacji nałożonego obowiązku z uwagi na kwestie własnościowe, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zostało prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe, na podstawie którego ustalono brak drogi przeciwpożarowej, pomimo wynikającego z obowiązujących przepisów obowiązku jej istnienia, albowiem budynek skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej prawidłowo zaliczony został do kategorii zagrożenia ludzi ZL, a ze względu na liczbę 5 kondygnacji budynek zaklasyfikowany jest do grupy budynków średniowysokich (SW). Były to okoliczności niesporne. Ponadto przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej a to ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej oraz rozporządzenia Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, nie uzależniają wypełnienia obowiązków właściciela zapewniających ochronę przeciwpożarową od jakichkolwiek dodatkowych okoliczności lub przesłanek. Obowiązki o których mowa w art. 4 ustawy o ochronie przeciwpożarowej sformułowane są w sposób bezwzględny i związane są wyłącznie z własnością budynku, obiektu budowlanego lub terenu. Formułując przepis w taki właśnie sposób ustawodawca przesądził, że takie okoliczności jak stan własności nieruchomości sąsiednich, czas przez jaki obiekt budowlany stanowi własność danego podmiotu, możliwości finansowe właściciela, nie relatywizują jego obowiązków związanych z ochroną przeciwpożarową. Wszystkie te okoliczności, jakkolwiek istotne, przeciwstawione wartości jaką jest bezpieczeństwo życia ludzkiego w obliczu nieszczęścia pożaru – muszą być ocenione jako niewystarczające do odstąpienia od realizacji obowiązków ochrony przeciwpożarowej. Także nie może się ostać zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 1ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej poprzez nałożenie na Skarżącą obowiązku niemożliwego do realizacji, z uwagi na brak dysponowania prawem do zabudowy sąsiedniego gruntu. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Zatem jest wręcz przeciwnie niż twierdzi skarżący - przepis ten został zastosowany prawidłowo, bowiem nakłada na Komendanta PSP obowiązek wydania decyzji nakazującej usunięcia uchybień w razie ich stwierdzenia, bez prawa do badania powodów zaistniałych nieprawidłowości. Zarzut braku poczynienia ustaleń, czy użytkowanie budynku na działce nr [....] zagraża życiu ludzi w rozumieniu § 16 ust. l i 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych terenów, co zgodnie z § 207 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie determinuje możliwość zastosowania przepisów Rozporządzenia do "użytkowanych budynków istniejących" oraz związany z nim zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. polegający na braku odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do tej okoliczności – również nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z § 16 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych terenów, użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi (ust. 1 ). W ust. 2 wymienione zostały szczegółowo okoliczności będące podstawa do stwierdzenia, w budynku występują warunki techniczne, o których mowa w ust. 1. Ustęp 3 natomiast nakłada na właściciela lub zarządcę budynku obowiązek zastosowania rozwiązań zapewniających spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w przepisach techniczno-budowlanych. Powoływany natomiast § 207 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowi, że budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający w razie pożaru: nośność konstrukcji przez czas wynikający z rozporządzenia, ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu w budynku, ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie budynki, możliwość ewakuacji ludzi, a także uwzględniający bezpieczeństwo ekip ratowniczych. Zgodnie z ust. 2, przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Przepisy te nie pozostają w sprzeczności z przepisami wyżej powoływanymi dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej. W szczególności § 207 ust. 2 dotyczący istniejących budynków uznanych za zagrażające życiu, wskazuje na stosowanie do nich regulacji tego rozporządzenia (tj. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) i nie uchybia obowiązkom wynikającym z innych przepisów, w tym wynikających z rozporządzenia Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Przepisy rozporządzenia Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych mają zastosowanie także do budynków istniejących już w dacie wejścia w życie przedmiotowego aktu wykonawczego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1144/06, wyraził pogląd, że akty prawne wydane w wykonaniu delegacji zawartych w odpowiednich przepisach ustawy o ochronie przeciwpożarowej mogą być też przez organy administracji publicznej stosowane do budynku, który został wybudowany zanim weszło w życie rozporządzenie oraz powołana ustawa. W związku z faktem, że ustawa o ochronie przeciwpożarowej nie reguluje stosowania jej do budynków wybudowanych przed wejściem ustawy w życie, należy stosować zasadę bezpośredniego działania nowego prawa. Takie regulacje w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie naruszają zasady niedziałania prawa wstecz lecz wiążą się z tzw. retrospektywnym działaniem prawa (a nie retroaktywnym) i zasadą bezpośredniego stosowania prawa. Ustawodawca może stanowić normy retrospektywne, jeżeli przemawia za tym ważny interes publiczny, a takim interesem jest bez wątpienia ochrona życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia przed niebezpieczeństwem pożaru. Organ II Instancji w zaskarżonej decyzji wskazał również, że na podstawie § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030), w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Jednakże to nie organy PSP obowiązane są rozwiązania te proponować ale inicjatywa w tym zakresie leży po stronie właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu. Organy PSP rozwiązania zamienne mają obowiązek jedynie uzgodnić. W niniejszej sprawie właściciel budynku nie poczynił żadnych starań w tym zakresie, zatem organy obydwu instancji miały prawo i obowiązek w sposób władczy rozstrzygnąć o obowiązku doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami prawa regulującymi ochronę przeciwpożarową wydając nakazy wykonania drogi przeciwpożarowej. (tak WSA w Warszawie w Wyroku z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. VII SA/Wa 2135/10, z którym to poglądem Sąd zgadza się w pełni) W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku. W związku z wnioskiem o skarżącego o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i braku sprzeciwu strony, sprawę na zasadzie art. 119 pkt. 2 oraz art. 120 p.p.s.a. rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.