II OSK 2362/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser /spr./ Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 453/12 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w D. na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania drogi pożarowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r., II SA/Kr 453/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (zwany dalej "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości, [...] w D. (zwanej dalej "Wspólnotą") na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie (zwanego dalej "KWPSP") z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania drogi pożarowej, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 24 listopada 2011 r. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Dąbrowie Tarnowskiej (zwany dalej "KPPSP") wydał decyzje nr [...], którą nałożył na Wspólnotę obowiązek wykonania drogi pożarowej spełniającej wymagania obowiązujących przepisów tj. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030 - zwanego dalej rozporządzeniem), w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 25 - 27 i 28 października 2011 r. przeprowadzono w budynku należącym do Wspólnoty czynności kontrolno-rozpoznawcze, które dotyczyły przestrzegania przepisów przeciwpożarowych oraz rozpoznania możliwości i warunków prowadzenia działań ratowniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej w obiekcie wspólnoty, a ich wynik był negatywny pod kątem istnienia drogi pożarowej spełniającej wymagania obowiązujących przepisów. Od powyższej decyzji Wspólnota złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując, że Wspólnota, jak i większość wspólnot mieszkaniowych w D. nie dysponuje terenem wokół budynku, ponieważ mieszkania zostały sprzedawane przez gminę ze współudziałem w użytkowaniu wieczystym działki pod budynkiem wydzielonej po obrysie budynku. Strona podniosła również, że budynek oddany został do użytkowania w 1967 r. i w dniu 17 maja 1967 r. wydana została przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, a skoro została wydana decyzja na użytkowanie, to na ten czas budynek spełniał wszelkie wymagania wymagane prawem. Wspólnota dysponuje budynkiem od stycznia 2006 r., dlatego nie może obecnie ponosić konsekwencji niezapewnienia drogi pożarowej przez gminę, co wynika z ustawy o samorządzie gminnym, jak i również z ustawy o ochronie przeciwpożarowej. W dniu [...] stycznia 2012 r. KWPSP utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a w uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 ze zmianami - zwanej dalej "uop") właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając jego ochronę przeciwpożarową, obowiązany jest m. in. do przygotowania go do prowadzenia akcji ratowniczej. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1a tej ustawy odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku, gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. Dalej wskazano, że zgodnie z zapisami § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia do przedmiotowego obiektu budowlanego należy doprowadzić drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej o każdej porze roku. Zaznaczono, iż przedmiotowy obiekt budowlany, zgodnie z § 8 oraz § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zmianami) zaliczany jest do budynków średniowysokich (SW) mieszkalnych (ZŁ IV). Organ drugiej instancji nie przychylił się zatem do podnoszonego przez Wspólnotę zarzutu dotyczącego faktu, iż Wspólnota nie dysponuje terenem wokół budynku. Z ww. decyzją KWPSP nie zgodziła się Wspólnota i złożyła skargę do WSA, zarzucając zaskarżonej decyzji wadę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (ówcześnie obowiązujący tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami - zwanej dalej "kpa") polegającą na niewykonalności nałożonego na skarżącą obowiązku wykonania drogi pożarowej z uwagi na okoliczność, iż granice działki [...] biegną po obrysie budynku mieszkalnego ulokowanego na tej działce, zaś Wspólnota nie jest właścicielem terenu wokół budynku, a zatem z uwagi na brak prawa zabudowy sąsiedniego gruntu, nałożony obowiązek był niewykonalny już w chwili wydania decyzji organu pierwszej instancji, a zarazem jego niewykonalność ma charakter trwały. Decyzji KWPSP zarzucono także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, polegające na uchybieniu obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza poprzez niepoczynienie ustaleń dotyczących możliwości realizacji nałożonego obowiązku z uwagi na kwestie własnościowe, brak poczynienia ustaleń, czy użytkowanie budynku na działce nr 984/8 zagraża życiu ludzi w rozumieniu § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719), co zgodnie z § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie determinuje możliwość zastosowania przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie do "użytkowanych budynków istniejących", a także naruszenie art. 107 § 3 kpa polegające na braku jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do tego, czy użytkowanie budynku na działce nr [...] zagraża życiu ludzi w rozumieniu § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, a także do podnoszonych w toku postępowania przez skarżącą kwestii związanych z przebiegiem granic działki nr [...] i obiektywnym brakiem możliwości wykonania obowiązku, jak również naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., Nr 12, poz. 68 ze zmianami - zwanej dalej "uPSP") poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku niemożliwego do realizacji, z uwagi na brak dysponowania prawem do zabudowy sąsiedniego gruntu. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji a także skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej przez podmiot nie mający legitymacji procesowej w sprawie tj. przez pełnomocnika, któremu pełnomocnictwa w imieniu Wspólnoty udzielił zarządca nieruchomości nie posiadając do tego uprawnień - względnie w razie nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi - wniesiono o jej oddalenie. W uzasadnieniu wniosku o oddalenie skargi podniesiono, że w sprawie przeprowadzono wszechstronne postępowanie dowodowe, w wyniku którego ustalono iż do budynku wspólnoty brak drogi pożarowej. Rozstrzygając zasadność ww. skargi WSA wskazał, że skarga jest pozbawiona podstaw a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. WSA podkreślił, że nie znajduje uzasadnienia zarzut nieważności decyzji, który miałby wynikać z art. 156 § 1 pkt 5 kpa, gdyż fakt, że Wspólnota jest właścicielem gruntu położonego wyłącznie bezpośrednio pod budynkiem (granica działki przebiega po jego obrysie) nie powoduje samo przez się braku możliwości urządzenia drogi na sąsiednim gruncie na podstawie innego tytułu niż własność. W szczególności okoliczność ta nie powoduje, że obecny brak tytułu prawnego do sąsiedniej nieruchomości ma charakter trwały tj. nieusuwalny. Zawarcie jakiejkolwiek umowy obligacyjnej lub pozyskanie tytułu prawnego do nieruchomości w postaci ograniczonego prawa rzeczowego stan ten może zmienić. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez niepoczynienie ustaleń dotyczących możliwości realizacji nałożonego obowiązku z uwagi na kwestie własnościowe, WSA stwierdził, że w niniejszej sprawie zostało prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe, na podstawie którego ustalono brak drogi przeciwpożarowej, pomimo wynikającego z obowiązujących przepisów obowiązku jej istnienia. Zdaniem WSA nie może się ostać zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez nałożenie na stronę skarżącą obowiązku niemożliwego do realizacji, z uwagi na brak dysponowania prawem do zabudowy sąsiedniego gruntu. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Odnośnie zarzutu braku poczynienia ustaleń, czy użytkowanie budynku na działce nr [...] zagraża życiu ludzi w rozumieniu § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych oraz terenów, WSA wskazał, że przepisy te nie pozostają w sprzeczności z przepisami wyżej powoływanymi dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej. W szczególności § 207 ust. 2 dotyczący istniejących budynków uznanych za zagrażające życiu wskazuje na stosowanie do nich regulacji tego rozporządzenia (tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) i nie uchybia obowiązkom wynikającym z innych przepisów, w tym wynikających z rozporządzenia, a przepisy rozporządzenia mają zastosowanie także do budynków istniejących już w dacie wejścia w życie przedmiotowego aktu wykonawczego. Wnosząc skargę kasacyjną od powyższego wyroku pełnomocnik spółki zaskarżył ww. wyrok WSA w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie WSA do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego tj.: art. 156 § 1 pkt 5 kpa poprzez jego niezastosowanie w sprawie, mimo iż nałożony na skarżącą obowiązek wykonania drogi pożarowej był niewykonalny już w chwili wydania decyzji organu pierwszej instancji, a zarazem jego niewykonalność ma charakter trwały, gdyż granice działki 984/8 biegną po obrysie budynku mieszkalnego ulokowanego na tej działce, zaś Wspólnota nie jest właścicielem terenu wokół budynku i nie dysponuje uprawnieniem do zabudowy tego gruntu; oraz 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami - zwanej dalej "pusa") w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami - zwanej dalej "ppsa") oraz art. 145 § 1 pkt 3 ppsa, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia szeregu przepisów, a to art. 7, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa, polegające na uchybieniu obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza poprzez brak poczynienia ustaleń dotyczących możliwości realizacji nałożonego obowiązku z uwagi na kwestie własnościowe oraz brak poczynienia ustaleń, czy użytkowanie budynku na działce nr [...] zagraża życiu ludzi w rozumieniu § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych terenów, co zgodnie z § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie determinuje możliwość zastosowania przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie do "użytkowanych budynków istniejących". W uzasadnieniu podano, że decyzja KWPSP z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzja KPPSP z dnia [...] listopada 2011 r. cechują się wadą nieważności, o której mowa wart. 156 § 1 pkt 5 kpa z uwagi na niewykonalność nałożonego obowiązku wykonania drogi pożarowej. Wspólnota nie dysponuje prawem zabudowy sąsiedniego gruntu, tj. działki m [...] stanowiącej własność Gminy Dąbrowa Tarnowska. Możliwość wybudowania drogi pożarowej jest determinowana wyłącznie zgodą właściciela sąsiedniego gruntu, którą Wspólnota nie dysponuje. Realizacja obowiązku zależy zatem od okoliczności niezależnych od adresata decyzji. Tym samym nie będzie możliwe wykonanie obowiązku nałożonego decyzją zarówno dobrowolne jak i poprzez stosowanie środków egzekucyjnych. Z ostrożności procesowej podniesiono także, iż organy administracyjne nie poczyniły jakichkolwiek ustaleń, czy użytkowanie budynku zagraża życiu ludzi w myśl § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny (zwany dalej "NSA") rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów ustawy. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Rozpatrując skargę w tym zakresie należy stwierdzić, że zarzuty w niej zawarte nie są zasadne. Na wstępie przypomnieć należy, że trafnie organy, jak i Sąd pierwszej instancji wskazały, iż obowiązki ujęte w zastosowanych w sprawie rozporządzeniach mają również zastosowanie do budynków istniejących w dacie wejścia w życie powyższych aktów prawnych. W orzecznictwie NSA przyjęto, że istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale istnieje i jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa jest zdarzeniem "ciągłym" albo sytuacją trwającą także po wejściu w życie nowej ustawy (rozporządzenia). Zatem wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem retrospektywnym prawa, a nie działaniem retroaktywnym (por.: wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1144/06, LEX nr 503511). Pogląd taki prezentowany był również w wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2010 r., II OSK 50/09, LEX nr 597647. Pogląd ten podziela także Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie. Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej "osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem" (ust. 1), a "właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, a także podmioty, o których mowa w ust. 1, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach" (ust. 2). Wedle zaś art. 4 ust. 1 ww. ustawy "właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany: 1) przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych; 2) wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice; 3) zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie; 4) zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji; 5) przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej; 6) zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi; 7) ustalić sposoby postępowania na wypadek powstania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia". Z mocy art. 4 ust. 1a ww. ustawy "odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem". NSA podkreśla także, iż zgodnie z art. 1 ust. 2 uPSP do podstawowych zadań Państwowej Straży Pożarnej należy m. in. "rozpoznawanie zagrożeń pożarowych i innych miejscowych zagrożeń" (pkt 1), oraz nadzór nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych (pkt 5). Wedle art. 23 uPSP "w celu rozpoznawania zagrożeń, realizacji nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych oraz przygotowania do działań ratowniczych Państwowa Straż Pożarna przeprowadza czynności kontrolno-rozpoznawcze oraz ćwiczenia" (ust. 1). Czynności kontrolno-rozpoznawcze są przeprowadzane w zakresie m. in. kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych, oceny zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej rozwiązań technicznych zastosowanych w obiekcie budowlanym oraz oceny zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym (art. 23 ust. 3 pkt 1 - 3 uPSP). Na podstawie art. 26 ust. 1 uPSP komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do: 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie; 2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Mając powyższe na uwadze, zdaniem NSA Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w realiach kontrolowanej przezeń sprawy zasadnie organ straży pożarnej przeprowadzając czynności kontrolno-rozpoznawcze ujawnił sprzeczność stanu faktycznego w zakresie istnienia drogi pożarowej z treścią rozporządzenia. Uprawniało to do wydania decyzji, w oparciu o art. 26 pkt 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej w nawiązaniu do przepisów rozporządzenia. Trafnie także w skarżonym wyroku wskazano, że to rozporządzenie dopuszcza zastosowanie rozwiązania zamiennego, alternatywnego, gdy brak jest możliwości zrealizowania nakazu z uwagi na istniejące warunki terenowe (lokalne uwarunkowania). W wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji wyraźnie wskazano o dopuszczalności skorzystania z rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Jeśli chodzi o zarzut braku stwierdzenia nieważności skarżonych decyzji administracyjnych wobec ich niewykonalności NSA wskazuje z kolei, że, jak to trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, to na skarżącej Wspólnocie spoczywa inicjatywa i przedstawienie organowi ochrony przeciwpożarowej konkretnego rozwiązania zamiennego dla budynku pozostającego w jej zarządzie. Zakreślając termin realizacji wydanego nakazu, pozostawiono wspólnocie możliwość podjęcia działań pozwalających na zaproponowanie wariantu zamiennego. Wspólnota sama nie proponując takiego wariantu, wybrała drogę kwestionowania zasadności wydania nakazu w oparciu o przepisy rozporządzenia, a taki stan rzeczy prowadzi do wniosku, że również zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 kpa nie jest uzasadniony. Biorąc powyższe pod uwagę NSA na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji.