II SA/Kr 1803/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie WSA Mirosław Bator / spr. / Wojciech Jakimowicz Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi D.L. i G.K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 21 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących D.L. i G.K. kwotę 100 / sto / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 152 § 1 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - odmówił wstrzymania wykonania decyzji własnej z dnia 24 listopada 2008 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z częścią usługową z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wod. - kan., c.o., elektryczną, wentylacji mechanicznej oraz budowa wjazdu przy ul. [...] zlokalizowanego na działkach nr 1 obr. [...] budynek i zagospodarowanie terenu na działce nr 2 obr. [...]" zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny oraz zmieniającą decyzję o pozwoleniu na budowę z 24 listopada 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że D.L-K. i G.K. złożyli wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisaną powyżej decyzją, w oparciu o przesłankę za art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy. Rzeczony wniosek zawierał również żądanie wstrzymania wykonania decyzji nr [...] Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. organ odmówił wznowienia postępowania w sprawie z uwagi na fakt, iż D.L.-K. i G.K. nie byli stronami postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...]. Na skutek uchylenia powyższej decyzji przez Wojewodę postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. postępowanie w przedmiotowej sprawie wznowiono. W dalszej części postanowienia organ, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 września 1998 r., sygn. akt IV SA 2311/96 wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, stosowany, gdy zgromadzone dokumenty wskazują prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Nieuzasadnione korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, mogłoby stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej, którą wyraża art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po przeanalizowaniu w przedmiotowej sprawie przedstawionych przez wnioskodawcę przesłanek pod kątem dyspozycji art. 152 k.p.a. określającego dopuszczalność wstrzymania wykonania decyzji, organ stwierdził, że brak jest przesłanek, które niezbicie mogłyby potwierdzić, że istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji nr [...]. Zaznaczono, że decyzja Wojewody uchylająca decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2011 r. o odmowie wznowienia postępowania nie jest decyzją reformatoryją, a ma jedynie charakter kasatoryjny. Wydanie przez Wojewodę decyzji tego rodzaju nie przesądza w żaden sposób kwestii ewentualnego uchylenia decyzji nr [...] na dalszym etapie postępowania. W ocenie organu I instancji brak jest dowodu wskazującego na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej. Z faktu usytuowania działki nr [...] stanowiącej własność wnioskodawców w niebezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji nie wynika fakt, że przedmiotowa działka znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ zaznaczył, że ustalenie obszaru oddziaływania obiektu miało miejsce na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę Nr [...]. W toku tego postępowania ustalono, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki nr [...] ,[...] [...] [...] . Brak uznania działki nr [...] za działkę znajdującą się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, a co za tym idzie nie uznanie właścicieli tej działki za strony tego postępowania, nie czyni dostatecznym stopień prawdopodobieństwa uchylenia decyzji. Zażalenie od tego postanowienia wnieśli D.L.-K. i G.K. zarzucając naruszenie art. 152 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie. W zażaleniu podniesiono, że przepis art. 152 § 2 k.p.a. nie ma charakteru uznaniowego. Wskazuje na to bowiem w sposób jednoznaczny użyty przez prawodawcę zwrot "wstrzyma". Na przeszkodzie do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej stoją tylko negatywne przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej, o jakich mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Natomiast przeszkody takiej nie stanowią przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a., gdyż ich istnienie może być jedynie wynikiem ponownego merytorycznego załatwienia sprawy i na tym etapie ich stwierdzanie byłoby przedwczesne. Ponadto zastosowanie art. 152 § 1 k.p.a. wymaga uprzedniego dokonania przez organ oceny materiału sprawy w odniesieniu do przesłanek wznowienia, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w wywodach uzasadnienia. Odwołujący podnieśli także, że do zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. wystarczy wskazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Wskazuje na to wprost użyte w przepisie art. 152 § 1 k.p.a. określenie "okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo." W ocenie odwołujących prawdopodobieństwo, o jakim wzmiankuje się w art. 152 § 1 k.p.a. w przedmiotowej sprawie zachodzi. Przede wszystkim utrzymywanie przez organ, że należąca do skarżących nieruchomość obejmująca działkę nr [...], która sąsiadując z terenem inwestycji zaledwie poprzez szerokość ulicy [...] nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie i zakresie oddziaływania inwestycji mimo, że inwestycja ta poprzez swoją wysokość, gabaryty i zabudowę powoduje zacienienie i przesłonienie budynku odwołujących jest nadużyciem i nastąpiło z rażącą obrazą art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. To bezprawne działanie organu wypełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto organ I instancji nie ocenił na tle przesłanek określonych w art. 152 § 1 k.p.a. okoliczności faktycznych wynikających z akt sprawy wznowieniewej, polegających na tym, że przedstawiony przez inwestora projekt zamienny nie odpowiada zawartym w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] ustaleniom warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W związku powyższym D.L.-K. i G.K. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji i orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji Nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] Wojewoda działając na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji należy traktować jako środek ostateczny, który pomimo, iż w przepisie jest mowa o prawdopodobieństwie uchylenia decyzji, winien się opierać nie tylko na wiarygodnych materiałach dowodowych, ale i na przeświadczeniu o celowości wstrzymania decyzji. Wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnej, która pomimo, że funkcjonuje w obrocie prawnym, nie może być wykonywana. Ponadto z treści art. 152 § 1 k.p.a. wynika, że w przypadku zaistnienia przewidzianych w nim przesłanek, wstrzymanie wykonania decyzji nie zależy od swobodnego uznania organu. Przeciwnie, jeśli zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, tzn. gdy istnieje przekonanie o zasadności przesłanek do wznowienia postępowania i gdy jednocześnie nie występuje przesłanka przedawnienia określona w art. 146 § 1 k.p.a., organ "wstrzyma", a zatem ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji dotychczasowej. Po przeanalizowaniu akt postępowania pod kątem oceny czy istnieje dowód, z którego można by wysnuć przypuszczenie, że podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka, o której mowa w art. 145 1 pkt 4 k.p.a., istnieje i może, w sposób prawdopodobny, skutkować uchyleniem decyzji, będącej przedmiotem wznowionego postępowania, organ odwoławczy stwierdził, że z żadnego dokumentu zgromadzonego w sprawie, w tym z dokumentów przedstawionych przez wnioskodawców, nie wynika, że będąc współwłaścicielami dz. nr [...], posiadają oni przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...]. Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym zażaleniem organ zważył, iż na obecnym etapie postępowania okoliczności wskazane przez żalących, mające stanowić podstawę wznowienia postępowania, nie są oczywiste w stopniu uzasadniającym stwierdzenie istnienia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wnioskodawcy wskazując na "zacienienie i przesłanianie" nie przedstawili jednocześnie żadnych dowodów potwierdzających tę okoliczność. Nie mamy więc do czynienia z oczywistością przesłanek wznowienia. Ponieważ wznowienie postępowania należy do nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej, katalog przyczyn wznowienia, a dalej katalog przyczyn uchylenia decyzji w wyniku wznowienia, nie może być interpretowany rozszerzająco, lecz musi być interpretowany ściśle z brzmieniem przepisu. Pozostałe argumenty skarżących nie mają wpływu na ocenę legitymacji do udziału w postępowaniu na prawach strony. Skarżący nie uprawdopodobnili, że mogą być stroną postępowania, co z kolei uprawdopodobniłoby uchylenie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli D.L.-K. i G.K. , zarzucając naruszenie art. 152 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie wskutek nieprawidłowej wykładni art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane i błędne przyjęcie, iż należąca do skarżących nieruchomość (składająca się z zabudowanej domem mieszkalnym działki nr [...]) nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, choć wyniki analizy graficznej zacienienia jednoznacznie wskazują, że projektowana zabudowa rzuca cień na nieruchomość. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 7, art. 8, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieuprawnione zignorowanie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i błędne uznanie jako prawidłowej przedstawionej przez inwestora analizy czasu zacienienia, choć projektant przy ustalaniu "tzw. linijki słońca" nie wskazał w niej ani przyjętej metody obliczeń ani zastosowanych przez siebie kryteriów, nadto błędne uznanie jako prawidłowej, przedstawionej przez inwestora analizy przesłaniania, choć ta odnosi się tylko do kwestii przesłaniania budynku projektowanego przez budynek skarżących i została wykonana z pominięciem istotnych faktów w postaci rzeczywistych wymiarów i odległości pomiędzy projektowaną zabudową, a budynkiem skarżących. Zarzucili także naruszenie 124 § 2 w zw. z art. 126 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie postanowienia, a także naruszenie art. 12 i art. 35 k.p.a. polegające na przewlekłym prowadzeniu postępowania zażaleniowego. Skarżący podnieśli, że przesłanka prawdopodobieństwa nie wymaga dowodu albowiem prawdopodobieństwo nie jest równoznaczne z pewnością uchylenia decyzji w postępowi wznowieniowym, lecz na tle art. 152 § 1 k.p.a. daje podstawę do wstrzymania wykonania decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Podnieśli także, że organy prowadzące postępowanie w zasadzie skupiły się tylko na jednym – ocenie legitymacji procesowej skarżących. Opierając się na bardzo lakonicznej argumentacji w sposób nieuprawniony pominęły przy tym fakt, że skoro ze znajdującej się w dokumentacji projektowej analizy graficznej zacienienia wynika jednoznacznie, iż cień rzucany przez zabudowę projektowaną znajduje się na działce i budynku skarżących w godzinach 14.00-16.00, to ponad wszelką wątpliwość projektowany obiekt oddziaływuje na nieruchomość skarżących. Stwierdzenie przez Wojewodę, iż z żadnego dokumentu zgromadzonego w sprawie nie wynika aby skarżący posiadali w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] przymiot strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, nosi cechę arbitralności i nastąpiło z rażącą obrazą art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżący podnieśli, że jako właściciele nieruchomości sąsiadującej z inwestycją, która poprzez swoje gabaryty oddziaływuje na nieruchomość skarżących, co najmniej poprzez zacienienie, posiadają oni własny, konkretny i aktualny interes prawny. Ponadto podnieśli, że Wojewoda myli się sugerując, że to po stronie skarżących ciąży obowiązek przedłożenia organowi przeciwdowodu w celu obalenia kwestionowanych analiz i projektu budowlanego. Dokumenty te stanowią dowody w sprawie, podlegające ocenie przez organ, tak jak każdy dowód, z zastosowaniem swobodnej oceny. Organ może zwrócić się do biegłego o ocenę prawidłowości sporządzonej przez projektanta dokumentacji. Skarżący podnieśli także, że zgłoszony przez nich wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność sprawdzenia prawidłowości przeprowadzonych przez projektanta ustaleń, co do tzw. linijki słońca, został przez organ zignorowany. W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawą postanowienia wydanego w kontrolowanym postępowaniu jest art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W sytuacji złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, kończącej postępowanie, które zostało następnie wznowione, podstawowym obowiązkiem organu jest zatem ocena, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego. Podkreślić należy, że dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Rację mają skarżący podnosząc, że przesłanka prawdopodobieństwa nie wymaga dowodu albowiem prawdopodobieństwo nie jest równoznaczne z pewnością uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego. Wskazać należy także, że interpretacja art. 152 § 1 k.p.a. winna mieć charakter ścieśniający, słowo "prawdopodobieństwo użyte w tym przepisie powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 961/08). W rozpoznawanej sprawie organy prowadzące postępowanie nie zbadały przesłanek wznowieniowych wynikających z art. 145 § 1 k.p.a., które mogły mieć wpływ na ocenę prawdopodobieństwa uchylenia decyzji na skutek wznowienia postępowania. Tym samym, ustalenia organów nie spełniają wymogów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co powoduje, że kontrolowane postępowanie dotknięte jest wadami, które musiały prowadzić do wyeliminowania obu kwestionowanych postanowień z obrotu prawnego, bowiem zaistniałe uchybienia miały istotny wpływ na sposób orzekania. W postanowieniu organu I instancji stwierdzono jedynie, że brak jest przesłanek które niezbicie mogłyby potwierdzać prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. Jak już wskazano, do wstrzymania wykonania decyzji nie jest wymagane udowodnienie, iż decyzja w przyszłości zostanie na pewno uchylona, wystarczy jedynie prawdopodobieństwo jej uchylenia. Ponadto organ nie przytoczył żadnych argumentów na poparcie stanowiska, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki potwierdzające prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, poza wskazaniem, że usytuowania działki skarżących w sąsiedztwie inwestycji nie oznacza, że działka znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei rozważania organu II instancji sprowadzają się w istocie do stwierdzenia, że z żadnego dokumentu zgromadzonego w sprawie nie wynika, by skarżący (będąc współwłaścicielami działki nr [...]) posiadali przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją nr [...], zaś sami skarżący nie przedstawili żadnych dowodów potwierdzających tę okoliczność. Ponadto skarżący powołując się na zacienienie budynku, również nie przedstawili żadnych dowodów to potwierdzających. Powyższe przerzucenie ciężaru dowodu na strony postępowania stanowi naruszenie wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Podkreślić należy, że ciężar dowodu spoczywa na organie administracji i to organ prowadzący postępowanie, a nie strona, jest zobowiązany do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący i rzetelny całego materiału dowodowego. Sam organ nie odniósł się przy tym w żaden sposób do zarzutów podniesionych w zażaleniu, w szczególności do tego, iż jak podnieśli skarżący, przedmiotowa inwestycja poprzez swoją wysokość i gabaryty powoduje zacienienie budynku skarżących. Organ pominął także wniosek skarżących o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia prawidłowości ustaleń, co do tzw. "linijki słońca". Tymczasem to organ stosowną argumentacją i zgromadzonymi dowodami (np. dowodem z opinii biegłego) powinien wykazać dlaczego w jego ocenie, w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, a zarzuty podniesione przez skarżących nie zasługują na uwzględnienie. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego powinna być przekonywująca i wyczerpująca. Podzielając pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 września 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 648/08 stwierdzić należy, że określenie "prawdopodobieństwa" powinno polegać na podaniu przesłanki wznowieniowej, która ma być zastosowana z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów dla jakich zdaniem organu możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji. Organ przy ustalaniu prawdopodobieństwa uchylenia decyzji winien mieć na uwadze wszystkie przesłanki wznowienia, wynikające z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Kontrolując przedmiotowe postępowanie stwierdzić należy, że organy w ogóle nie zbadały przesłanek wznowienia, do czego były zobowiązane wydając postanowienie w oparciu o dyspozycję art. 152 § 1 k.p.a. Zaznaczyć przy tym należy, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie powołanego przepisu nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowieniownego postępowania oraz konieczność jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji podejmowane jest na etapie poprzedzającym wydanie decyzji kończącej merytorycznie sprawę z art. 151 k.p.a. Zatem w dacie jego wydawania organ nie ma przekonania, co do wyniku sprawy. Gdyby je miał nie zachodziłaby konieczność prowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 334/09). Odnosząc się przesłanek negatywnych wstrzymania wykonania decyzji wskazać należy, że organ nie może wstrzymać wykonania decyzji, gdy wstępuje przesłanka przedawnienia określona w art. 146 § 1 k.p.a. Natomiast wystąpienie przesłanki określonej w art. 146 § 2 k.p.a. może być jedynie wynikiem ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, a zatem nie może stanowić przeszkody do podjęcia postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji ("Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", B. Adamiak. J. Borkowski. Wydawnictwo C.H. Beck. Rok 2011). Rozpoznając sprawę ponownie organy prowadzące postępowanie zobowiązane będą dokonać rzetelnej oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, mając na uwadze przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki wskazanej w pkt 4 powołanego przepisu. Zajęte w sprawie stanowisko organy powinny zaś uzasadnić stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W związku powyższym, z uwagi na nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania i nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie przepisu art. 200 w/w ustawy. Mając na uwadze powyższe, sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił decyzje organów obu instancji. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.