VI SA/Wa 2365/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego oddala skargę Decyzją Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm. - dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 11 ust. 3 i 7 w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857, z późn. zm. dalej: "ustawa o sporcie"), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Sportu i Turystyki nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., którą to decyzją odmówiono wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego w sporcie "radioorientacja sportowa" pod nazwą P. W uzasadnieniu przypomniano, że w dniu [...] marca 2013 r. do Ministra Sportu i Turystki (dalej: również jako: "organ") wpłynął wniosek związku stowarzyszeń o nazwie P. (dalej jako: "wnioskodawca" lub "strona"), z siedzibą w W., numer KRS: [...], o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego pod nazwą "P.", działającego w sporcie radioorientacja sportowa. Wniosek został złożony w trybie art. 11 ustawy o sporcie, którego ust. 1 stanowi: wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego składa się do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. Minister Sportu i Turystyki, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., odmówił wnioskodawcy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego w radioorientacji sportowej pod nazwą "P.". Zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie: wnioskodawca do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego dołącza "zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski." Dołączone przez wnioskodawcę zaświadczenie o przynależności do "The Association For International Sport For All" (dalej: TAFISA) z siedzibą we Frankfurcie (Niemcy), tj. do międzynarodowej federacji sportowej uznawanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski jest międzynarodową federacją sportową w rozumieniu ww. przepisu. Zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy o sporcie, minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, jeżeli wnioskodawca nie przedłoży dokumentów, o których mowa w ust. 2, albo jeżeli postanowienia projektu statutu są niezgodne z przepisami prawa, w szczególności naruszają wymagania określone w ustawie. Strona wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2013 r., doręczonym organowi w dniu [....] kwietnia 2013 r. zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej wydaniem ww. decyzji. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną - w opinii strony - wykładnię przepisów ustawy o sporcie i uznanie, że zaświadczenie przedstawione przez wnioskodawcę nie spełnia wymogu wyżej wymienionego przepisu tej ustawy. Strona wnosiła o uchylenie decyzji Ministra Sportu i Turystyki nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. i wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego pod nazwą "P.". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ustalił, że w postępowaniu w II instancji, organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ma, podobnie jak organ odwoławczy rozpatrujący wniesione odwołanie, obowiązek dokonania powtórnego merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Wynika to z odpowiedniego stosowania do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów dotyczących odwołań od decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyr. z 11.6.1999 r. (IV SA 2498/98, Lex Nr 48645) podkreślił, że: "Cechą postępowania odwoławczego w ujęciu art. 138 k.p.a. jest to, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji I-instancyjnej, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozstrzygnąć. Wymieniony przepis nakłada na organ administracji obowiązek merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zasada ta obowiązuje również ściśle w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., mimo tożsamości podmiotowej organu I i II instancji". Mając na uwadze powyższe, organ ponownie rozpatrzył sprawę, której dotyczyła zaskarżona decyzja. Zgodnie z treścią art. 11 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie: "1. Wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego składa się do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. 2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca dołącza: 1) projekt statutu polskiego związku sportowego; 2) aktualny na dzień składania wniosku odpis z Krajowego Rejestru Sądowego wnioskodawcy; 3) szczegółowy opis sportu, w którym zamierza organizować i prowadzić współzawodnictwo, wraz z dokładną informacją o warunkach jego uprawiania oraz regułach i systemie współzawodnictwa w tym sporcie; 4) zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraołimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. 3. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, jeżeli wnioskodawca nie przedłoży dokumentów, o których mowa w ust. 2, albo jeżeli postanowienia projektu statutu są niezgodne z przepisami prawa, w szczególności naruszają wymagania określone w ustawie. 4. Polski związek sportowy działa w jednym sporcie, chyba że minister właściwy do spraw kultury fizycznej wyrazi zgodę na działanie polskiego związku sportowego w więcej niż jednym sporcie. 5. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej prowadzi wykaz polskich związków sportowych. Wykaz jest ogłaszany na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. 6. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może wyrazić zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego w przypadku, gdy wniosek nie zawiera zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, jeżeli dotyczy on sportu osób niepełnosprawnych. 7. Wyrażenie zgody oraz odmowa wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego następuje w drodze decyzji. Strona, działając na podstawie cytowanego przepisu art. 11 ustawy o sporcie, nie dołączyła do złożonego do Ministra Sportu i Turystyki wszystkich dokumentów wymienionych w art. 11 ust. 2 ustawy o sporcie. Strona nie przedłożyła "zaświadczenia o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski" - art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie.". Wnioskodawca przedłożył kopię dokumentu zatytułowanego "Confirmation of Membership ([...])" z "The Association For International Sport for All", tj. TAFISA, wraz z kopią tłumaczenia przez tłumacza przysięgłego ("Potwierdzenie członkostwa ([...])". Jak ustalono, w rozumieniu art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. TAFISA nie należy do międzynarodowych federacji sportowych (International Federations) uznanych przez MKOl. Organ nie kwestionuje faktu uznania organizacji TAFISA przez MKOl, wskazać należy jednak, że nie jest to międzynarodowa federacja sportowa TAFISA (Międzynarodowe Stowarzyszenie na Rzecz Sportu Powszechnego) jest organizacją uznaną i współpracującą z Międzynarodowym Komitetem Olimpijskim, prowadzącą działania na rzecz wspólnot lokalnych i obywateli na całym świecie, promując sport dla wszystkich i aktywność fizyczną. Biorąc pod uwagę fakt, iż TAFISA jest zaliczana przez MKOl do grona organizacji multisportowych, to w rozumieniu art. 11 ust.2 pkt 4 ustawy o sporcie, nie jest międzynarodową federacją sportową. Nie znajduje przy tym uzasadnienia stanowisko strony, która twierdzi, że Minister zbyt wąsko definiuje pojęcie międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Jak wynika z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie międzynarodowa federacja sportowa, do której należy polski związek sportowy powinna działać w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim, tj. ujętym w programie letnich lub zimowych igrzysk olimpijskich lub paraolimpijskich. Dopuszczalna w świetle powyższego unormowania jest jednak także przynależność do innej międzynarodowej federacji sportowej, a więc działającej w sporcie "nieolimpijskim", jednakże pod warunkiem jej uznania przez MKOl. Z brzmienia przepisu art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, wprost wynika, że norma ta obejmuje swym zakresem wyłącznie przynależność do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub do innej międzynarodowej federacji sportowej uznawanej przez MKOl, a więc nie dotyczy ona innych organizacji, o których mowa w regulaminach MKOl. Co do podmiotowego zakresu obowiązywania art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, należy tak jak to uczynił organ I instancji, zwrócić uwagę na uzasadnienie projektu przedmiotowej ustawy gdzie zapisano, że "rozwiązanie to zmierza do konsolidacji polskiego sportu oraz daje rękojmię zachowania przez polskie związki sportowe odpowiednich standardów etyczno-prawnych, jako że uznanie przez MKOl uwarunkowane jest przestrzeganiem postanowień Karty olimpijskiej, Światowego Kodeksu Antydopingowego oraz globalnym charakterem danego sportu" (uzasadnienie s. 10-11). Pojęcie "międzynarodowych federacji", tj. "International Federations", w skrócie "IFs", zostało na gruncie przepisów Karty Olimpijskiej ("Olimpie Charter"), wyraźnie odróżnione od innych międzynarodowych organizacji sportowych. Zasady i kryteria uznania przez MKOl międzynarodowej federacji zostały określone w art. 25 Karty Olimpijskiej. Zgodnie z tym postanowieniem, w celu rozwoju i propagowania Ruchu Olimpijskiego MKOl może uznać za Międzynarodowe Federacje międzynarodowe pozarządowe organizacje zarządzające jednym lub kilkoma sportami na szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym. Statuty, sposób postępowania i działalności międzynarodowych federacji w Ruchu Olimpijskim muszą być zgodne z Kartą Olimpijską, włącznie z przyjęciem i wdrażaniem Światowego Kodeksu Antydopingowego. Podlegając powyższym zapisom, każda Międzynarodowa Federacja zachowuje niezależność i samodzielność w administrowaniu swoim sportem. Należy wskazać, że tego rodzaju międzynarodowe federacje sportowe zarządzają (administrują) danym sportem, a zatem ustalają reguły współzawodnictwa w danym sporcie, odpowiadają za jego organizację na szczeblu światowym oraz zapewniają jego promocję i rozwój. W postanowieniach Karty Olimpijskiej jest także mowa o możliwości uznania przez MKOl stowarzyszeń międzynarodowych federacji (art. 3 pkt 3 Karty: The IOC may recognise (...) associations of IFs.), czy pozarządowych organizacji związanych ze sportem ("The IOC may recognise non-governmental organisations connected with sport"), działających na szczeblu międzynarodowym, których statuty i działalność są zgodne z Kartą (art. 3 pkt 5 Karty). Należy jednak podkreślić, że są to innego rodzaju podmioty, które nie są międzynarodowymi federacjami (International Federations) i nie są zatem objęte dyspozycją art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Nie można zatem zgodzić się ze stroną, że wystarczający do spełnienia przesłanki z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, jest sam wymóg "uznawalności" przez MKOl, bez uwzględnienia rodzaju podmiotu. Informacje dotyczące międzynarodowych federacji sportowych (International Federations) uznanych przez MKOl, dostępne są na stronie internetowej MKOl: http://www.olympic.org/ioc, w części na tej stronie oznaczonej "Olympic Movement Directory", w zakładce "International Federations", zawierającej międzynarodowe federacje sportowe ("International Federations") - dane z [...] czerwca 2013 r. Jak ustalono, do chwili obecnej uznanych przez MK01 jest 68 międzynarodowych federacji sportowych ("International Federations"). Strona zarzuciła, że "wąskie i literalne [według strony] odczytanie brzmienia tego przepisu [tj. przepisu art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, dotyczącego zaświadczenia] powodowałoby, że biorąc pod uwagę wyżej wymienioną stronę [internetową] MKOl, w przepisie tym nie mieściłyby się także organizacje sportowe w zakresie sportu paraolimpijskiego. Ze spisu zawartego na wyżej wymienionej stronie wynika, że w nazwie nie mają one bowiem w ogóle określenia "międzynarodowa federacja sportowa" (intemational federations)". Zarzut jest nietrafny, odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 11 ust. 6 ustawy o sporcie: "minister właściwy do spraw kultury fizycznej może wyrazić zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego w przypadku, gdy wniosek nie zawiera zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, jeżeli dotyczy on sportu osób niepełnosprawnych." Postępowanie niniejsze nie dotyczy jednak wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego w sporcie osób niepełnosprawnych. Z tego względu wnioskodawca powinien, celem uzyskania zgody organu na utworzenie polskiego związku sportowego, dołączyć do swojego wniosku, między innymi, wymagane przepisem prawa właściwe zaświadczenie. TAFISA jest organizacją sportową, która sama zrzesza rządowe i pozarządowe organizacje. Odpowiednie regulacje MKOl, tj. w tym przypadku ww. postanowienia Karty Olimpijskiej przewidują możliwość uznania przez MKO1 tego rodzaju podmiotów. TAFISA nie jest jednak międzynarodową federacją sportowa (International Federations) działającą w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub inną międzynarodową federacją sportową uznaną przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Nie można zatem przyjąć, że strona przedłożyła w toku postępowania zaświadczenie, tj. dokument wskazujący na jej członkostwo w międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez MKO1. Zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy o sporcie: minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, jeżeli wnioskodawca nie przedłoży dokumentów, o których mowa w ust. 2, albo jeżeli postanowienia projektu statutu są niezgodne z przepisami prawa, w szczególności naruszają wymagania określone w ustawie. Zostały zatem spełnione przesłanki odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego określone w sposób wyczerpujący w art. 11 ust. 3 u.s. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej podejmuje takie rozstrzygnięcie tylko w przypadku, gdy: 1) wnioskodawca nie przedłoży dokumentów stanowiących obligatoryjne załączniki do wniosku (wymienione w przywołanym powyżej art. 11 ust. 2 ustawy o sporcie), albo 2) postanowienia projektu statutu są niezgodne z przepisami prawa, w szczególności naruszają wymagania określone w ustawie. Nieprzedłożenie zaświadczenia o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej oznacza niespełnienie przez stronę wymogów określonych w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Rozpatrując ponownie sprawę należy uznać, że organ słusznie postanowił odmówić wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzono zgodnie z dyspozycją z art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. zarówno w sferze ustaleń faktycznych, jak i uzasadnienia prawnego. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji znalazło się więc pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie przekonywało zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 11 ust. 3 i 7 w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie orzeczono jak na wstępie. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżone decyzji naruszenie: 1. przepisu prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zaświadczenie przedstawione przez skarżącego nie spełnia wymogów wyżej wymienionego przepisu, 2. przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania wyjaśniającego i nie wykazanie zasadności odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego w radioorientacji sportowej pod nazwą P. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie skarżący zauważył, że Minister zawarł w zaskarżonej decyzji praktycznie te same argumenty, które zostały podniesione w decyzji pierwszoinstancyjnej. Minister stwierdził w zaskarżonej decyzji, że "Biorąc pod uwagę fakt, iż TAFISA jest zaliczana przez MKOl do grona organizacji multisportowych, to w rozumieniu art. 11 ust.2 pkt 4 ustawy o sporcie, nie jest międzynarodową federacją sportową. (...) Z brzmienia przepisu art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, wprost wynika, że norma ta obejmuje swym zakresem wyłącznie przynależność do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub do innej międzynarodowej federacji sportowej uznawanej przez MKOI, a więc nie dotyczy ona innych organizacji, o których mowa w regulaminach MKOI." Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Skarżący ponownie przytacza więc treść art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, z którego wynika, że do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego wnioskodawca dołącza m.in. zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Skarżący powtarza w ślad za wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, że dokonując interpretacji przepisu art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie należy zastosować wykładnię celowościową. Najistotniejszym elementem treści art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie jest by dana organizacja sportowa była uznana przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski ("MKOI"). Wynika to m.in. z uzasadnienia projektu ustawy o sporcie. W uzasadnieniu tym stwierdzono, że "Rozwiązanie to zmierza do konsolidacji polskiego sportu oraz daje rękojmię zachowania przez polskie związki sportowe odpowiednich standardów etyczno-prawnych, jako że uznanie przez MKOI uwarunkowane jest przestrzeganiem postanowień Karty Olimpijskiej, Światowego Kodeksu Antydopingowego oraz globalnym charakterem danego sportu." Minister zresztą w zaskarżonej decyzji również ten sam fragment uzasadnienia projektu ustawy przytoczył. Zgodnie więc z wolą ustawodawcy, to wyżej określone ratio legis art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie powinno mieć decydujące znaczenie przy ustalaniu czy dana organizacja sportowa spełnia kryteria z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Ponadto skarżący zaznacza, że w obowiązujących przepisach prawa brak jest legalnej definicji pojęcia "międzynarodowa federacja sportowa". Z tego też powodu przy wykładni przepisu art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie należy stosować wykładnię celowościową, uwzględniającą wyżej wymienione w uzasadnieniu projektu ustawy o sporcie ratio legis tego przepisu. Minister stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "Zasady i kryteria uznania przez MKOI międzynarodowej federacji zostały określone w art. 25 Karty Olimpijskiej. Zgodnie z tym postanowieniem, w celu rozwoju i propagowania Ruchu Olimpijskiego MKOI może uznać za Międzynarodowe Federacje międzynarodowe pozarządowe organizacje zarządzające jednym lub kilkoma sportami na szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym. Statuty, sposób postępowania i działalności międzynarodowych federacji w Ruchu Olimpijskim muszą być zgodne z Kartą Olimpijską włącznie z przyjęciem i wdrażaniem Światowego Kodeksu Antydopingowego. Podlegając powyższym zapisom, każda Międzynarodowa Federacja zachowuje niezależność i samodzielność w administrowaniu swoim sportem". (..) Należy wskazać, że tego rodzaju międzynarodowe federacje sportowe zarządzają (administrują) danym sportem, a zatem ustalają reguły współzawodnictwa w danym sporcie, odpowiadają za jego organizację na szczeblu światowym oraz zapewniającego promocję i rozwój". Niewątpliwie TAFISA spełnia wyżej wymienione warunki wynikające z Karty Olimpijskiej. Skarżący podkreśla więc po raz kolejny, że TAFISA, której P. jest członkiem, jest organizacją sportową uznaną przez MKOl. Wynika to wprost ze spisu organizacji uznanych przez MKOl www.olympic.org/contenet/the-ioc/governance/affiliate-organisation/all- recognised-organisations/. Z powyższej analizy wynika więc, że nieuzasadnione i gołosłowne jest więc twierdzenie Ministra, że TAFISA nie jest międzynarodową federacją sportową uznaną przez MKOI w rozumieniu art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Uzasadniając zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. skarżący zauważył, że Minister w sposób ogólnikowy i niewystarczający ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister nie uzasadnił, dlaczego niezasadne było zastosowanie wykładni celowościowej przepisu art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, na co wskazywał skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Celem bowiem tej regulacji, jak to wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy o sporcie było zagwarantowanie "(...) zachowania przez polskie związki sportowe odpowiednich standardów etyczno-prawnych". Niewątpliwie zaś uznanie organizacji TAFISA przez MKOl daje taką gwarancję. Należy stwierdzić, że Minister nie przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowania wyjaśniającego, a z zebranego materiału dowodowego wyciągnął błędne wnioski. Minister niezasadnie stwierdził, że skarżący nie przedstawił zaświadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, jak to wskazano w pkt 2.1. niniejszego pisma. W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o oddalenie skargi. Organ uznał, że zasadniczy zarzut stawiany skarżonej decyzji sprowadza się do próby dowiedzenia przez skarżącego, że organ dokonał błędnej wykładni art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Podobny zarzut był stawiany przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ nie kwestionuje faktu uznania organizacji TAFISA przez MK01. Jak wykazano jednak w uzasadnieniu decyzji, nie jest to "międzynarodowa federacja sportowa", czyli podmiot, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Ustawodawca wymaga natomiast, by zaświadczenie dokumentowało fakt przynależności wnioskodawcy właśnie do "międzynarodowej federacji sportowej". Szersze ustalenia znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że wystarczający do spełnienia przesłanki z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, jest sam wymóg "uznawalności" przez MKO1, bez uwzględnienia rodzaju podmiotu. Ww. przepis art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie stanowi wyraźnie, że wnioskodawca ma przedłożyć: "zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.". W konsekwencji, zasadnie w zaskarżonej decyzji przyjęto, że skarżący nie przedłożył w toku postępowania właściwego zaświadczenia, tj. dokumentu wskazującego na członkostwo w międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez MKO1. Zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 ustawy o sporcie minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, jeżeli np. wnioskodawca nie przedłożył wszystkich dokumentów, o których mowa w ust. 2 art. 11. Organ słusznie postanowił zatem odmówić - decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [....] utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. - wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, należy wskazać, co następuje. Zarzuty proceduralne zostały sformułowane w konsekwencji nieprawidłowego – jak zostało powyżej ponownie wyjaśnione twierdzenia przez skarżącego, że organ błędnie rozumie znaczenie norm z przepisów ustawy o sporcie, tj. norm art. 11 ust. 2 pkt 4 w/w ustawy. Skarżący stwierdził, że ma miejsce naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania administracyjnego i "niewskazanie zasadności odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego w radioorientacji sportowej pod nazwą P.." Zarzut ten jest bezzasadny Należy wskazać, iż w prowadzonym postępowaniu dotyczącym wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, prowadzonego w trybie art. 11 ustawy o sporcie, organ ma obowiązek zbadać załączone do wniosku o wyrażenie zgody dokumenty. Organ tak też w prowadzonym postępowaniu uczynił. W trakcie postępowania nie doszło do naruszenia art. 7 oraz art. 77 K.p.a. Organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy Organ w sposób precyzyjny wykazał uchybienia w zakresie wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, tj. uchybienie polegające na nieprzedłużeniu właściwego dokumentu, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Ustalenia organu w tym zakresie zostały dokonane po gruntownej analizie i wskazaniu podstaw rozstrzygnięcia. Organ odniósł się również do każdego zarzutu skarżącego zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tego względu skarżący powinien był, celem uzyskania zgody organu na utworzenie polskiego związku sportowego, dołączyć do swojego wniosku, między innymi, wymagane przepisem prawa właściwe zaświadczenie. Również zatem uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzono zgodnie z dyspozycją z art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. zarówno w sferze ustaleń faktycznych, jak i uzasadnienia prawnego. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji znalazło się więc pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie przekonywało zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Reasumując: w opinii Ministra Sportu i Turystyki przedmiotowa skarga, nie zasługuje na uwzględnienie wobec czego, powinna zostać oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2013 r., którą po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] kwietnia 2013 r., odmawiającą wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego w sporcie "radioorientacja sportowa" pod nazwą P. Zaskarżonej decyzji zarzucono przede wszystkim naruszenie art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zaświadczenie przedstawione przez skarżącego nie spełnia wymogów wyżej wymienionego przepisu, a także przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Przede wszystkim trzeba przypomnieć, że kwestia formy organizacyjnej, w jakiej ma być zorganizowane uprawianie sportu obejmującego m.in. "radioorientację sportową" (obecnie połączoną również z "nawigacją satelitarną") była już przedmiotem orzeczeń tut. Sądu. I tak, wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2607/10 WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2010 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] września 2010 r. w sprawie cofnięcia zgody na utworzenie P., jako polskiego związku sportowego. Wyrok ten został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1961/11, którym jednocześnie oddalono skargę. Jednym z podstawowych motywów rozstrzygnięcia, zapadłego na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298, z późn. zm.), było podzielenie przez NSA zarzutu skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji wadliwie ograniczył się jedynie do językowej metody wykładni, zamiast skorzystać także z wykładni systemowej i celowościowej. Obecnie rozpatrywana skarga dotyczy decyzji Ministra Sportu wydanych na podstawie zmienionej podstawy prawnej, tzn. ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857, z późn. zm.), która weszła w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, tj. od dnia 15 lipca 2010 r. Obecnie zaskarżone decyzje nie dotyczą cofnięcia zgody na utworzenie P., jako polskiego związku sportowego, lecz wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego w sporcie "radioorientacja sportowa" pod nazwą p. Zgodnie z art. 1 ustawy o sporcie, określa ona zasady uprawiania i organizowania sportu. Jak stwierdzają autorzy Komentarza (M. Badura, H. Basiński, G. Kałużny, M, Wojcieszak, stan prawny na 1 września 2011 r.), odwołując się w tym zakresie do pracy autorstwa S. Gardiner, S. Boyes (w:) S. Gardiner, M. James, J. O'Leary, R. Welsh, I. Blackshaw, S. Boyes, A. Caiger (Sports law..., s. 162) "Sport w Polsce zorganizowany został w sposób nawiązujący do tzw. modelu europejskiego, który zakłada jego instytucjonalizację o hierarchicznej oraz piramidalnej strukturze (...). U podstaw tej struktury znajdują się zawsze kluby sportowe. Ustawodawca co prawda zrezygnował z podkreślenia podstawowej roli klubów sportowych w strukturze organizacyjnej sportu, nie ulega jednak wątpliwości, że pozostaje to bez wpływu na tę strukturę. Tak samo jak dotąd zatem organizacja sportu na najniższym poziomie następuje w praktyce poprzez wykorzystanie formuły klubowej, wyżej znajdują się związki sportowe, a najwyżej polskie związki sportowe." Powyższy pogląd potwierdzają wprost przepisy powołanej ustawy. I tak, zgodnie z art. 3 ust. 1 u.s., działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego, przy czym klub sportowy działa jako osoba prawna. Dla porządku wypada dodać, że szczególnym rodzajem klubu sportowego jest uczniowski klub sportowy (art. 4 ust. 1 u,s,), który działa na zasadach przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z 2003 r. Nr 96, poz. 874, z 2004 r. Nr 102, poz. 1055 oraz z 2007 r. Nr 112, poz. 766), z wyłączeniem przepisów dotyczących rejestracji (ust. 2). Z kolei w myśl art. 6 u.s. kluby sportowe, w liczbie co najmniej 3, mogą tworzyć związki sportowe, które działają w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.s., w celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie może być utworzony polski związek sportowy. Utworzenie polskiego związku sportowego przez związek sportowy wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej (ust. 2). Dopiero zatem na tym poziomie organizowania sportu wymagana jest zgoda centralnego organu administracji rządowej – ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. Art. 8 ust. 1 u.s. stanowi, że członkiem polskiego związku sportowego może być klub sportowy, związek sportowy oraz inna osoba prawna, której statut, umowa albo akt założycielski przewiduje prowadzenie działalności w danym sporcie. Klub sportowy będący członkiem polskiego związku sportowego uczestniczy we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez ten związek (ust. 2). Oznacza to m.in., że taki klub sportowy ma obowiązek uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez ten związek. Przytaczany tu już wyżej przepis art. 11 u.s. ma następujące brzmienie: "1. Wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego składa się do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. 2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca dołącza: 1) projekt statutu polskiego związku sportowego; 2) aktualny na dzień składania wniosku odpis z Krajowego Rejestru Sądowego wnioskodawcy; 3) szczegółowy opis sportu, w którym zamierza organizować i prowadzić współzawodnictwo, wraz z dokładną informacją o warunkach jego uprawiania oraz regułach i systemie współzawodnictwa w tym sporcie; 4) zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. 3. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, jeżeli wnioskodawca nie przedłoży dokumentów, o których mowa w ust. 2, albo jeżeli postanowienia projektu statutu są niezgodne z przepisami prawa, w szczególności naruszają wymagania określone w ustawie. 4. Polski związek sportowy działa w jednym sporcie, chyba że minister właściwy do spraw kultury fizycznej wyrazi zgodę na działanie polskiego związku sportowego w więcej niż jednym sporcie. 5. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej prowadzi wykaz polskich związków sportowych. Wykaz jest ogłaszany na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. 6. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może wyrazić zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego w przypadku, gdy wniosek nie zawiera zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, jeżeli dotyczy on sportu osób niepełnosprawnych. 7. Wyrażenie zgody oraz odmowa wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego następuje w drodze decyzji." Jak widać, powołany przepis reguluje: 1) kompetencję ministra właściwego do spraw kultury fizycznej do wyrażenia zgody na założenie polskiego związku sportowego oraz na działanie polskiego związku sportowego w więcej niż jednym sporcie (ust. 1 i 4), a także 2) obowiązek prowadzenia przez ten organ wykazu polskich związków sportowych (ust. 5). Ponadto art. 11 u.s. określa wymogi formalne, jakie musi spełnić wnioskodawca ubiegający się o uzyskanie zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, stanowiącej jeden z warunków utworzenia polskiego związku sportowego, w tym dokumenty, które należy przedłożyć wraz ze stosownym wnioskiem (ust. 1, 2 i 6). W kontekście rozpatrywanej tutaj sprawy należy również zwrócić uwagę na ust. 4 powołanego przepisu, w myśl którego polski związek sportowy działa w jednym sporcie, chyba że minister właściwy do spraw kultury fizycznej wyrazi zgodę na działanie polskiego związku sportowego w więcej niż jednym sporcie. Charakteryzując pozycję polskiego związku sportowego należy też zwrócić uwagę, że art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie przyznaje polskim związkom sportowym tzw. prawa wyłączne, do których ustawa zalicza: 1) organizowanie i prowadzenie współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie; 2) ustanawianie i realizację reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek; 3) powołanie kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy; 4) reprezentowanie tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych. W ten sposób w powołanym przepisie ustawodawca ustanowił zamknięty katalog praw wyłącznych polskiego związku sportowego, przyznając mu jednocześnie kompetencję do ich wykonywania (art. 13 ust. 1 u.s.). Czynienie przez związek użytku z tych kompetencji nie jest jednak obowiązkowe (zob. powołany wyżej Komentarz...M. Badura, H. Basiński, G. Kałużny, M, Wojcieszak,). W Komentarzu...podkreśla się również, że to szczególna rola polskiego związku sportowego powoduje, że otrzymał on swoisty monopol w zakresie określonych sfer aktywności wskazanych w art. 13 u.s., a jednocześnie wskazuje, że wprowadzając regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.s., ustawodawca nie tyle przyznał dodatkowe, szczególne uprawnienia polskim związkom sportowym, co ograniczył swobodę innych podmiotów prawa do podejmowania działalności w zakresie związanym ze sportem. Nadto w Komentarzu podniesiono – rozpatrując źródła sprawowania nadzoru przez organy państwa (w zakresie objętym wyłącznością) nad prywatnoprawnymi i samodzielnymi organizacjami społecznymi - że co prawda przynależność do określonego typu międzynarodowej organizacji sportowej (zob. art. 11 ust. 2 pkt 4 i art. 13 ust. 1 pkt 4 u.s.) warunkuje uzyskanie i posiadanie statusu polskiego związku sportowego, jednak z drugiej strony determinuje także udział reprezentacji kraju w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym. Gdyby polskie związki sportowe nie były członkami międzynarodowych organizacji sportowych, udział reprezentantów Polski w imprezach sportowych rangi mistrzostw Europy czy mistrzostw świata, organizowanych przez międzynarodowe federacje, a nie przez struktury państwowe, byłby niemożliwy. Z tego względu ustawodawca niejako nadaje określone ramy organizacyjno-prawne sytuacji, która pozostaje poza jego wpływem i kontrolą. To uprawnienia wynikające z członkostwa w międzynarodowych federacjach sportowych umożliwiają bowiem polskim związkom sportowym faktyczną realizację części uprawnień wyłącznych przyznanych im przez ustawodawcę (art. 13 ust. 1 pkt 3 i 4 u.s.), a nie odwrotnie W ocenie Sądu, na tle przedstawionego stanu prawnego w rozpatrywanej sprawie podstawowe znaczenie ma wykładnia art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, w myśl którego do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, składanego do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, "... wnioskodawca dołącza (tzn. jest obowiązany dołączyć– dop. Sądu) zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski." Wnioskodawca, występując do Ministra Sportu i Turystyki o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego w sporcie "radioorientacja sportowa" pod nazwą P., wypełniając warunek określony w art. 11 ust. 2 pkt 4, przedstawił zaświadczenie (potwierdzenie członkowstwa [...]) TAFISA – The Association For International Sport for All (Stowarzyszenia Międzynarodowego Sportu dla Wszystkich, czy też - Międzynarodowego Stowarzyszenia na Rzecz Sportu Powszechnego). Przedstawiając powyższe zaświadczenie wnioskodawca był przekonany, że spełnia wymóg określony w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, tzn. że dołączył do wniosku "zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, z siedzibą we Frankfurcie (Niemcy), zaliczanej przecież do międzynarodowej federacji sportowej uznawanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Organ stwierdził, że co prawda TAFISA jest organizacją uznaną i współpracującą z Międzynarodowym Komitetem Olimpijskim, prowadzącą działania na rzecz wspólnot lokalnych i obywateli na całym świecie, promując sport dla wszystkich i aktywność fizyczną, to jednak - biorąc pod uwagę fakt, iż TAFISA jest zaliczana przez MKOl do grona organizacji multisportowych – nie można jej uznać za międzynarodową federacją sportową w rozumieniu art. 11 ust.2 pkt 4 ustawy o sporcie, W ocenie organu, co wynika art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, międzynarodowa federacja sportowa, do której należy polski związek sportowy, powinna działać w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim, tj. ujętym w programie letnich lub zimowych igrzysk olimpijskich lub paraolimpijskich. Dopuszczalna w świetle powyższego unormowania jest jednak także przynależność do innej międzynarodowej federacji sportowej, a więc działającej w sporcie "nieolimpijskim", jednakże pod warunkiem jej uznania przez MKOl. Organ uznał, że przedstawione zaświadczenie nie spełnia warunków określonych w art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s. W ocenie organu, TAFISA nie należy bowiem do międzynarodowych federacji sportowych (International Federations) uznanych przez MKOl. Organ, nie kwestionując faktu uznania organizacji TAFISA przez MKOl, wskazał jednak, że nie jest to międzynarodowa federacja sportowa. TAFISA (Międzynarodowe Stowarzyszenie na Rzecz Sportu Powszechnego) jest organizacją uznaną i współpracującą z Międzynarodowym Komitetem Olimpijskim, prowadzącą działania na rzecz wspólnot lokalnych i obywateli na całym świecie, promując sport dla wszystkich i aktywność fizyczną. Biorąc pod uwagę fakt, iż TAFISA jest zaliczana przez MKOl do grona organizacji multisportowych, to w rozumieniu art. 11 ust.2 pkt 4 ustawy o sporcie, nie jest międzynarodową federacją sportową. W związku z powyższym wnioskodawca podniósł zarzut, że Minister zbyt wąsko definiuje pojęcie międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski i nazbyt literalnie dokonuje wykładni art. 11 ust.2 pkt 4 ustawy o sporcie. W takiej wykładni powołanego przepisu ustawy o sporcie nie mieściłyby się także organizacje sportowe w zakresie sportu paraolimpijskiego. Nadto, w ocenie skarżącego, do interpretacji przepisu art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie należy zastosować wykładnię celowościową. Najistotniejszym elementem treści art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie jest by dana organizacja sportowa była uznana przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOI). Sąd nie zgadza się z powyższymi zarzutami. Po pierwsze, treść art. 11 ust.2 pkt 4 ustawy o sporcie jest jednoznaczna. Zgodnie z tym przepisem, do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, który składa się do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej należy m.in. dołączyć "zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski." Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 4 maja 2004 r., sygn. akt OSK 55-04) brzmienie pojedynczego przepisu ustalone w oparciu o językową jego wykładnię nie przesądza jeszcze, iż zawsze jest to znaczenie takie, jakie w istocie nadaje mu prawodawca. Dopiero analiza przepisu w łączności z jego otoczeniem prawnym pozwala ustalić jego rzeczywiste znaczenie, żaden bowiem akt prawa powszechnie obowiązującego nie jest luźnym zbiorem przepisów, których znaczenia można doszukać się w oderwaniu od całokształtu rozwiązań prawnych w danej dziedzinie. Jednocześnie NSA w wyroku z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1961/11, odwołując się dodatkowo do przepisów o nadzorze nad polskimi związkami sportowymi stwierdził (w podobnej sprawie, w innym co prawda stanie prawnym, na podstawie ustawy o sporcie kwalifikowanym, której rozwiązania w tym zakresie nie odbiegają jednak od rozwiązań przyjętych w ustawie o sporcie), że: " kierując się regułą inferencyjną a minori ad maius, należy przyjąć, że skoro organ sprawujący nadzór nad polskim związkiem sportowym może cofnąć zgodę na jego otworzenie, jeżeli utracił on przynależność do międzynarodowej organizacji sportowej właściwej dla danej dyscypliny sportu, to tym bardziej może to uczynić, gdy nie ma możliwości takiej przynależności z powodu nieistnienia takiej organizacji, bez względu na chwilę utworzenia danego związku sportowego. Również aspekt wykładni celowościowej prowadzi do takiego samego wniosku. Brak członkostwa polskiego związku sportowego w międzynarodowej organizacji sportowej w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy pozbawia ten związek racji jego dalszego funkcjonowania jako organizacji o takim statusie. Na podstawie art. 8 ust. 2pkt 8 i art. 12 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy członkostwo polskiego związku sportowego w międzynarodowej organizacji sportowej właściwej dla danej dyscyplin spotu stanowi bowiem obligatoryjny warunek jego utworzenia i realizacji obowiązków przewidzianych ustawą o sporcie kwalifikowanym. Jeżeli zatem podmiot nie może realizować zadań przewidzianych ustawą dla polskich związków sportowych, to formą jego dalszego działania jest status związku sportowego. Zarówno wykładnia systemowa i celowościowa wskazują, iż taką rolę spełnia środek nadzoru przewidziany w art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym." Po drugie – organ trafnie podniósł, że TAFISA jest zaliczana przez MKOl do grona organizacji multisportowych. Tymczasem, zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy o sporcie polski związek sportowy działa w jednym sporcie, chyba że minister właściwy do spraw kultury fizycznej wyrazi zgodę na działanie polskiego związku sportowego w więcej niż jednym sporcie. Nie dotyczy to jednak możliwości powoływania polskich związków multisportowych. Trzeba więc przyznać rację organowi, że w rozumieniu art. 11 ust.2 pkt 4 ustawy o sporcie TAFISA nie jest międzynarodową federacją sportową. Po trzecie, należy zwrócić uwagę, że przyznanie polskim związkom sportowym tzw. praw wyłącznych (art. 13 ust.1 pkt 1-4) warunkuje w istocie – niejako drugostronnie wobec obowiązku przynależności tych związków do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOl – udział reprezentacji kraju w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym. Jak zauważono w Komentarzu...(w ocenie Sądu - trafnie), gdyby polskie związki sportowe nie były członkami międzynarodowych organizacji sportowych, udział reprezentantów Polski w imprezach sportowych rangi mistrzostw Europy czy mistrzostw świata, organizowanych przez międzynarodowe federacje, a nie przez struktury państwowe, byłby niemożliwy. Z tego względu ustawodawca niejako nadaje określone ramy organizacyjno-prawne sytuacji, która pozostaje poza jego wpływem i kontrolą. To uprawnienia wynikające z członkostwa w międzynarodowych federacjach sportowych umożliwiają bowiem polskim związkom sportowym faktyczną realizację części uprawnień wyłącznych przyznanych im przez ustawodawcę (art. 13 ust. 1 pkt 3 i 4 u.s.), a nie odwrotnie. Przynależność polskich związków sportowych do międzynarodowych organizacji sportowych ma zatem dla polskich związków wartość samodzielną, umożliwiających udział reprezentantów Polski w światowych imprezach sportowych, organizowanych przez międzynarodowe federacje. Państwo ma natomiast możliwość kontroli tego udziału wyłącznie na wstępie, przy powoływaniu polskich związków sportowych. Dlatego też nie jest sprawą obojętną, członkiem jakiej międzynarodowej federacji sportowej polskie związki sportowe zostaną. Zależy to od polityki Państwa, które – sądząc z brzmienia ustawy o sporcie – preferuje organizacje działające w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innym uznanym przez MKOl. Po czwarte – zarzut wykluczenia przez zapis art.11 ust. 2 pkt 4 u.s. organizacji sportowych w zakresie sportu paraolimpijskiego został słusznie uznany przez organ za nietrafny, gdyż zgodnie z treścią art. 11 ust. 6 ustawy o sporcie: "minister właściwy do spraw kultury fizycznej może wyrazić zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego w przypadku, gdy wniosek nie zawiera zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, jeżeli dotyczy on sportu osób niepełnosprawnych." Po piąte – Sąd za zasadną uznał argumentację organu I instancji, który odnosząc się do podmiotowego zakresu obowiązywania art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, zwrócił uwagę na uzasadnienie projektu przedmiotowej ustawy gdzie zapisano, że "rozwiązanie to zmierza do konsolidacji polskiego sportu oraz daje rękojmię zachowania przez polskie związki sportowe odpowiednich standardów etyczno-prawnych, jako że uznanie przez MKOl uwarunkowane jest przestrzeganiem postanowień Karty olimpijskiej, Światowego Kodeksu Antydopingowego oraz globalnym charakterem danego sportu". Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., należ zgodzicsię z organem, że w trakcie postępowania nie doszło do naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego - organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a zaskarżoną decyzję w sposób wystarczający, tzn. zgodny z art. 107 K.p.a., uzasadnił. W konsekwencji Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie zostały spełnione przesłanki odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego określone w sposób wyczerpujący w art. 11 ust. 3 u.s. Zgodnie z powołanym przepisem, minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, jeżeli wnioskodawca nie przedłoży dokumentów, o których mowa w ust. 2, albo jeżeli postanowienia projektu statutu są niezgodne z przepisami prawa, w szczególności naruszają wymagania określone w ustawie. Pierwsza z tych sytuacji miała niewątpliwie miejsce w rozpatrywanej sprawie. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.