II GSK 2407/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant asystent sędziego Marzena Bal-Kuźniarska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2365/13 w sprawie ze skargi P. w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego pod nazwą "P. [...]" 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. w W. na rzecz Ministra Sportu i Turystyki kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r., oddalił skargę P. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego. I Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] marca 2013 r. do Ministra Sportu i Turystki wpłynął wniosek P. z siedzibą w W. (w skrócie: Związek) o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego pod nazwą "P.", działającego w sporcie radioorientacja sportowa. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Minister Sportu i Turystyki odmówił uwzględnienia wniosku strony i wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857; dalej: ustawa o sporcie) wnioskodawca do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego dołącza zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. W ocenie organu dołączone przez wnioskodawcę zaświadczenie o przynależności do "T. [...] " z siedzibą we F. (N.), (dalej: T.), nie spełnia przesłanki z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Strona podnosząc naruszenie art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez błędną – w opinii strony – wykładnię przepisów ustawy o sporcie i uznanie, że zaświadczenie przedstawione przez wnioskodawcę nie spełnia wymogu wyżej wymienionego przepisu ustawy, wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2013 r. zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Minister Sportu i Turystyki na podstawie m.in. art. 11 ust. 3 i ust. 7 w związku z art. 12 ust. 1 ustawy o sporcie, utrzymał w mocy własną decyzję wydaną w pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że do wniosku wnioskodawca przedłożył kopię dokumentu zatytułowanego "C. [...]" wraz z kopią tłumaczenia przez tłumacza przysięgłego ("P. [...]" potwierdzającego członkostwo Związku w T.. Jak ustalono, w rozumieniu art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie T. nie należy do międzynarodowych federacji sportowych uznanych przez MKOl. Organ nie kwestionuje faktu uznania organizacji T. przez MKOl, wskazać należy jednak, że nie jest to międzynarodowa federacja sportowa w rozumieniu ustawy o sporcie. T. (Międzynarodowe Stowarzyszenie [...]) jest organizacją uznaną i współpracującą z Międzynarodowym Komitetem Olimpijskim, prowadzącą działania na rzecz wspólnot lokalnych i obywateli na całym świecie, promując sport dla wszystkich i aktywność fizyczną. Jest zaliczana przez MKOl do grona organizacji multisportowych. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony, która twierdzi, że Minister zbyt wąsko definiuje pojęcie międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Jak wynika z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie międzynarodowa federacja sportowa, do której należy polski związek sportowy, powinna działać w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim, tj. ujętym w programie letnich lub zimowych igrzysk olimpijskich lub paraolimpijskich. Dopuszczalna w świetle powyższego unormowania jest jednak także przynależność do innej międzynarodowej federacji sportowej, a więc działającej w sporcie "nieolimpijskim", jednakże pod warunkiem jej uznania przez MKOl. Minister wskazał ponadto, że zasady i kryteria uznania przez MKOl międzynarodowej federacji zostały określone w art. 25 Karty Olimpijskiej, zgodnie z którym, w celu rozwoju i propagowania Ruchu Olimpijskiego MKOl może uznać za Międzynarodowe Federacje międzynarodowe pozarządowe organizacje zarządzające jednym lub kilkoma sportami na szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym. W postanowieniach Karty Olimpijskiej jest także mowa o możliwości uznania przez MKOl stowarzyszeń międzynarodowych federacji (art. 3 pkt 3 Karty), czy pozarządowych organizacji związanych ze sportem, działających na szczeblu międzynarodowym, których statuty i działalność są zgodne z Kartą (art. 3 pkt 5 Karty). Minister podkreślił, że są to jednak innego rodzaju podmioty, które nie są międzynarodowymi federacjami (International Federations) i nie są zatem objęte dyspozycją art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. I wobec tego nie można zgodzić się ze stroną, że wystarczający do spełnienia przesłanki z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, jest sam wymóg "uznawalności" przez MKOl, bez uwzględnienia rodzaju podmiotu. Skargę na powyższą decyzję wniósł P., domagając się uchylenia decyzji wydanych w obu instancjach. W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzut błędnej wykładni art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie oraz naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu sprawy. Związek wskazał ponadto, że w obowiązujących przepisach prawa brak jest legalnej definicji pojęcia "międzynarodowa federacja sportowa". Z tego też powodu przy wykładni przepisu art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie należy stosować wykładnię celowościową, uwzględniającą wymienione w uzasadnieniu projektu ustawy o sporcie ratio legis tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę. W ocenie Sądu, na tle przedstawionego stanu prawnego w rozpatrywanej sprawie podstawowe znaczenie ma wykładnia art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, w myśl którego do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, składanego do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, wnioskodawca dołącza zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się ze stanowiskiem Związku, że Minister zbyt wąsko definiuje pojęcie międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski i nazbyt literalnie dokonuje wykładni art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. W ocenie WSA, treść tego przepisu jest jednoznaczna i wynika z niej, że do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, który składa się do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej należy m.in. dołączyć zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Ponadto w ocenie Sądu, organ trafnie podniósł, że T. jest zaliczana przez MKOl do grona organizacji multisportowych. Tymczasem, zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy o sporcie polski związek sportowy działa w jednym sporcie, chyba że minister właściwy do spraw kultury fizycznej wyrazi zgodę na działanie polskiego związku sportowego w więcej niż jednym sporcie. Nie dotyczy to jednak możliwości powoływania polskich związków multisportowych. Dlatego WSA przyznał rację organowi, że w rozumieniu art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie T. nie jest międzynarodową federacją sportową. WSA za zasadną uznał również argumentację Ministra, który odnosząc się do podmiotowego zakresu obowiązywania art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, zwrócił uwagę na uzasadnienie projektu przedmiotowej ustawy gdzie zapisano, że rozwiązanie to zmierza do konsolidacji polskiego sportu oraz daje rękojmię zachowania przez polskie związki sportowe odpowiednich standardów etyczno-prawnych, jako że uznanie przez MKOl uwarunkowane jest przestrzeganiem postanowień Karty olimpijskiej, Światowego Kodeksu Antydopingowego oraz globalnym charakterem danego sportu. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w trakcie postępowania nie doszło do naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego, bowiem organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a zaskarżoną decyzję w sposób wystarczający, tzn. zgodny z art. 107 k.p.a., uzasadnił. W konsekwencji Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie zostały spełnione przesłanki odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego określone w sposób wyczerpujący w art. 11 ust. 3 ustawy o sporcie. II Skargę kasacyjną wniósł P., zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zaświadczenie przedstawione przez skarżącego nie spełnia wymogów wyżej wymienionego przepisu; 2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do jej uwzględnienia. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie Związek wniósł o chylenie zaskarżonego wyroku w całości, uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Ministra obu instancji, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Minister Sportu i Turystyki w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i podlega oddaleniu. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, że zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji wadliwie uznał, podzielając stanowisko organu, iż zaświadczenie dołączone do wniosku nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, tzn. nie jest zaświadczeniem, o którym mowa w tym przepisie. W zarzutach skargi kasacyjnej podniesiono, iż WSA dokonał błędnej wykładni przepisu prawa materialnego art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, przyjmując, iż złożone przez skarżącego zaświadczenie nie spełnia wymogu w tym przepisie wymienionego. Z przepisu art. 11 ust. 2 pkt 4 cytowanej ustawy wynika, iż do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego należy dołączyć zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Strona skarżąca złożyła wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego w sporcie "radioorientacja sportowa" pod nazwą "P.". Do wniosku dołączyła zaświadczenie – kopię dokumentu potwierdzającego członkostwo [...] od podmiotu T. (T. [...] ). Organ odnosząc się do braku spełnienia wymogu, o jakim mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, wskazał, iż T. nie należy do międzynarodowych federacji sportu uznawanych przez MKOl, a więc dołączone do wniosku zaświadczenie nie spełnia wymogu, o jakim mowa w tym przepisie. Przyjęte przez organ stanowisko, zaakceptowane następnie przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela. Należy zauważyć, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie, sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Sport obejmuje różne dyscypliny sportowe, niektóre wchodzą do dyscyplin sportowych olimpijskich czy paraolimpijskich, albo są innym sportem, którym zajmuje się określona Międzynarodowa Federacja Sportowa, ale taka, która jest uznana przez MKOl. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wyłożył przepis art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie i ocenił, iż zaświadczenie wystawione przez T. nie może być uznane jako spełniające wymóg, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy. Nie wystarczy bowiem, że T. jest uznawana przez MKOl – bo ma to być taka organizacja, która jest uznana przez MKOl jako Międzynarodowa Federacja Sportowa. Zasady i kryteria uznania przez MKOl międzynarodowej federacji sportowej uregulowane są w Karcie Olimpijskiej. W art. 25 Karty wyraźnie wskazano, że w celu rozwoju i propagowania Ruchu Olimpijskiego MKOl może uznać za Międzynarodowe Federacje międzynarodowe pozarządowe organizacje zarządzające jednym lub kilkoma sportami na szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym. T. jest Międzynarodowym Stowarzyszeniem [...] i nie jest Międzynarodową Federacją Sportową uznaną jako MFS, choć jest organizacją uznaną przez MKOl. Do organizacji uznanych przez MKOL tak jak T. należą również takie organizacje jak CIFP – Międzynarodowy Komitet Fair Play, czy Międzynarodowa Akademia Olympic, czy Międzynarodowa Federacja Sportu dla Wszystkich. W świetle powyższych wywodów należy przyjąć, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, albowiem Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanego przepisu prawa materialnego, tj. art. 151 p.p.s.a., orzekając o oddaleniu skargi. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.