II OSK 1845/14

Dnia 24 marca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2922/13 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2922/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] (Stowarzyszenie) na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (GDOŚ) z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku 12 grudnia 2012 r. [...] Sp. z o.o. (inwestor) wystąpiła do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w Olsztynie z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie "konwerterów powietrznych" wraz z zewnętrzną infrastrukturą przyłączeniową na terenie gmin Gronowo Elbląskie, Elbląg (wiejska) oraz miasta Elbląg. Z akt sprawy wynika, że planowane przedsięwzięcie polegać ma na budowie tzw. farmy wiatrowej składającej się z 10 turbin wiatrowych o mocy nominalnej od 2 do 4,5 MW każda i całkowitej wysokości 185 m, zlokalizowanej poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody oraz budowie stacji elektroenergetycznej wraz z liniami kablowymi. Postanowieniem RDOŚ w Olsztynie z [...] marca 2013 r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "konwerterów powietrznych" z zewnętrzną infrastrukturą przyłączeniową na terenie gmin Gronowo Elbląskie, Elbląg (wiejska) i Miasta Elbląg. Jak wynika dalej z materiału aktowego pod pojęciem "konwerterów powietrznych" rozumieć należy elektrownie wiatrowe. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie, zarzucając niezgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gronowo Elbląskie. W uzupełnieniu zażalenia podniesiono ponadto, że toczyło się już uprzednio postępowanie w przedmiocie analizowanego przedsięwzięcia, które zakończyło się decyzją z dnia 12 września 2012 r. o umorzeniu postępowania, wydaną przez Wójta Gminy Gronowo Elbląskie. Z tego powodu podniesiono zarzut ponownego orzekania w tej samej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. GDOŚ rozpatrzył w/w zażalenie i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie RDOŚ w Olsztynie. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia GDOŚ wskazał, że: 1. w świetle § 5 ust. 1 i 2 w zw. z § 7 uchwały Rady Gminy Gronowo Elbląskie Nr XXIII/200/2001 z dnia 24 sierpnia 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gronowo Elbląskie (Dz. Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego z 2001 r., Nr 108, poz. 1521 zwanej dalej "planem" lub "MPZP"), nie jest możliwe lokalizowanie na terenie gminy przedsięwzięć w zakresie przemysłu mogących znacząco oddziaływać na środowisko, objętych wykazem ustalającym obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, do których jednak nie należy przedmiotowe przedsięwzięcie, z uwagi na brak cech przemysłowych oraz nie objęcia powyższym wykazem; 2. literalnie dopuszczają budowę elektrowni wiatrowych unormowania zawarte w: a) § 21 ust. 2 planu, stanowiącego, iż ustalenia dotyczące elektrowni wiatrowych będą wynikać z potrzeb technologicznych i analiz uwarunkowań środowiskowych, oraz b) § 21 ust. 3 i § 27 ust. 10 planu, stanowiące, że lokalizacja tego typu obiektów będzie dokonywana z wyłączeniem określonych w tych przepisach kategorii terenów (m. in. korytarzy ekologicznych); 3. inne funkcje, poza podstawowymi określonymi w § 5 ust. 1 MPZP, mogą być lokalizowane uzupełniająco, gdy: a) zgodnie z § 5 ust. 2 planu − nie są sprzeczne z funkcją podstawową (np. produkcją rolną); zdaniem organu lokalizacja elektrowni wiatrowych na terenach rolnych gminy nie jest sprzeczna z ich funkcją podstawową (produkcją rolną) z uwagi na punktowe rozmieszczenie elementów przedsięwzięcia, z zachowaniem odpowiednich odległości między turbinami, a także braku wyłączenia możliwości lokalizacji innych funkcji na terenie planowanej inwestycji, które to wyłączenie zastosowano na niektórych terenach gminy (§ 12 ust. 4 planu); b) zgodnie z § 12 ust. 3 MPZP elementy przedsięwzięcia ponadto nie naruszają zasad kompozycji zabudowy i nie stanowią zagrożenia sanitarnego oraz pożarowego; zdaniem organu II instancji przedsięwzięcie nie narusza zasad kompozycji zabudowy, gdyż to określenie nie zostało zdefiniowane i jest nie mogącą być wykładaną rozszerzająco klauzulą generalną, natomiast w postępowaniu mającym za przedmiot nałożenie obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie można odnieść się do zagrożenia sanitarnego oraz pożarowego; 4. stwierdzenie sprzeczności przedmiotowego przedsięwzięcia z planem nie może budzić wątpliwości, a jeżeli takowe wystąpią, nie można ich interpretować na niekorzyść inwestora (tzw. wykładnia proinwestorska); 5. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie uprawnia do realizacji inwestycji i nie wywołuje żadnych skutków prawnorzeczowych, a inwestor dopiero na etapie pozwolenia na budowę będzie musiał posiadać tytuł rzeczowy do terenu inwestycji i organ prowadzący to postępowanie oceni zgodność zamierzenia z planem pod kątem okoliczności, o których mowa w § 15 ust. 1 planu (przenikanie uciążliwości na działki poza teren inwestycji); 6. w sprawie nie występuje stan powagi rzeczy osądzonej, gdyż w uprzednim postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań nie wydano decyzji co do istoty sprawy, lecz decyzję o umorzeniu tego postępowania wskutek cofnięcia stosownego wniosku; stąd obecnie inwestor może ponownie złożyć wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a właściwy organ jest zobowiązany do wydania postanowienia w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określenia zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Skargę na postanowienie GDOŚ z dnia [...] sierpnia 2013 r. wniosło [...] zarzucając naruszenie: 1. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej "Uuiś"), poprzez wydanie postanowienia w sytuacji niezgodności przedsięwzięcia z planem, 2. art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej K.p.a.), poprzez dokonanie rozstrzygnięć w sprawie już ostatecznie rozstrzygniętej, 3. art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. W wystąpieniu, którego tezy załączono do protokołu z rozprawy przed WSA w Warszawie, pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi podnosząc m. in., że: 1. § 7 ust. 1 planu nie dotyczy przedmiotowego przedsięwzięcia, ponieważ choć jest ono zaliczone do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to nie jest objęte wykazem ustalającym obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i związku z tym nie ma znaczenia, czy może być zaliczone do przedsięwzięć w zakresie przemysłu; 2. przedsięwzięcie jest zgodne z planem z uwagi na to, że z § 7 ust. 3 planu wynika jasno, iż ustalenia § 7 ust. 1 MPZP nie dotyczą obiektów ustalonych planem, do których należą elektrownie wiatrowe, dopuszczone expressis verbis do realizacji na terenie gminy Gronowo Elbląskie na podstawie § 21 ust. 2 i 3 oraz § 27 ust. 10 planu. W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Warszawie stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami określonymi uchwałą Nr XXIII/200/2001 Rady Gminy Gronowo Elbląskie z dnia 24 sierpnia 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gronowo Elbląskie z uwagi na to, iż z § 7 ust. 3 planu wynika bezsprzecznie, że ustalenia § 7 ust. 1 MPZP (dotyczące zakazu lokalizowania przedsięwzięć w zakresie przemysłu mogących znacząco oddziaływać na środowisko, objętych wykazem ustalającym obowiązek sporządzenia raportu) nie dotyczą obiektów ustalonych planem, jeżeli spełnią warunki wynikające z przepisów szczególnych. Zdaniem tegoż sądu do obiektów ustalonych planem należą elektrownie wiatrowe, gdyż możliwość ich realizacji została jednoznacznie dopuszczona na terenie gminy Gronowo Elbląskie na podstawie § 21 ust. 2 i 3 oraz § 27 ust. 10 planu. W ocenie sądu I instancji regulacje te bez wątpliwości wskazywały, że organ planistyczny przewidział możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych pod wskazanymi w planie warunkami, stanowiąc tym samym unormowania szczególne w stosunku do pozostałych regulacji planu. Odnosząc się do zarzutów skarżącego sąd wojewódzki wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie może być zakwalifikowane do przedsięwzięć, o których mowa w § 7 ust. 1 planu, gdyż jest zaliczone do mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm., dalej – rozp. RM z 2010). Nie ma co do niego obowiązku sporządzenia z mocy samego prawa raportu oddziaływania na środowisko, obowiązek jego sporządzenia jest nakładany jedynie wskutek wydania stosownego postanowienia. W skardze kasacyjnej Stowarzyszenie, reprezentowane przez pełnomocnika, zaskarżyło w całości ww. wyrok i sądowi I instancji zarzuciło: 1. wskazując na art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisu art. 80 ust. 2 Uuiś poprzez bezzasadne przyjęcie, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie "konwerterów powietrznych" wraz z zewnętrzną infrastrukturą przyłączeniową na terenie gmin Gronowo Elbląskie, Elbląg (wiejska) jest zgodna z ustaleniami MPZP; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego − przepisu art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej Upzp) w zw. z § 12 ust. 3, § 21 ust. 3 i § 27 ust. 10 MPZP przez: a. rażąco błędną wykładnię, bowiem funkcja uzupełniająca, jaką jest budowa urządzeń energii wiatrowej bądź elektrowni wiatrowych ma pozostawać w związku z funkcją wiodącą (podstawową) i nie może powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej na cele związane z produkcją energii elektrycznej; b. rażąco błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że wymagania zawarte w § 12 ust. 3 planu nie odnoszą się do elektrowni wiatrowych, w sytuacji w której żaden przepis (także podnoszony przez sąd wojewódzki § 21 ust. 3 i § 27 ust. 10 MPZP) planu nie wyłącza warunków zmiany funkcji podstawowej na uzupełniającą w przypadku urządzeń energii wiatrowej, bądź elektrowni wiatrowej, o których mowa w § 21 ust. 3 MPZP; c. rażąco błędną wykładnię § 27 ust. 10, § 36 ust. 3 MPZP polegającą na dopuszczeniu lokalizacji planowanej inwestycji na terenach oznaczonych symbolem O-10 tj. na terenach korytarzy ekologicznych, w sytuacji w której na tym obszarze istnieje zakaz lokalizacji tego typu inwestycji; d. rażąco błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym ustaleniu, że zbadanie zgodności planowanej inwestycji z § 15 ust. 1 planu (wg którego wszelkie uciążliwości wynikające z użytkowania terenów nie mogą przenikać granic własności lub użytkowania,) będzie możliwe dopiero w postępowaniu o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji; 3. Naruszenie przepisów art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm., dalej Pusa) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, w zw. z art. 134 § 1 Ppsa, w zw. z art. 151 Ppsa, w zw. z art. 63 ust. 1 i 2 Uuiś, polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, a w konsekwencji nie uchyleniu postanowień organów administracji obu instancji, pomimo braku podstaw do ich wydania, w sytuacji zaistnienia niezgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie "konwerterów powietrznych" wraz z zewnętrzną infrastrukturą przyłączeniową na terenie gmin Gronowo Elbląskie, Elbląg (wiejska) z uchwałą Rady Gminy nr XXIII/200/2001 r. z dnia 24 sierpnia 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Gronowo Elbląskie. Wskazując na ww. podstawy oraz na art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 Ppsa skarżące Stowarzyszenie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, a także zasądzenie od GDOŚ na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że § 27 ust. 1 MPZP nie oznacza dowolności lokalizacji inwestycji polegającej na budowie urządzeń energii wiatrowej. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia organy orzekające w sprawie oraz sąd I instancji błędnie przyjęły, że zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie art. 63 ust. 1 Uuiś jest zgodne z art. 80 ust. 2 cyt. ustawy, według którego właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W odpowiedzi inwestora na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej, podnosząc że lokalizacja przedsięwzięcia jest w pełni zgodna z planem miejscowym, co wynika wprost z § 21 ust. 2 i § 27 ust. 10 MPZP, a zatem WSA w Warszawie prawidłowo zbadał i rozstrzygnął sprawę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. A. W sprawie poddanej kontroli WSA w Warszawie nie było sporne, że zaplanowane przez inwestora przedsięwzięcie należy do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozp. RM z 2010). Z tego względu przedsięwzięcie to podlegało ocenie oddziaływania na środowisko, o wszczęcie takiej procedury wniósł inwestor. Zgodnie z art. 63 ust. 1 Uuiś obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jednocześnie w postanowieniu tym określa się zakres raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tego typu postanowienie wydał RDOŚ w Olsztynie, nakładając na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oraz ustalając pełny zakres raportu. Postanowienie to utrzymał w mocy GDOŚ, zaś skargę Stowarzyszenia oddalił WSA w Warszawie. B. Istota zarzutów kasacyjnych koncentruje się na wywodzeniu, że sąd a quo dokonał błędnej wykładni art. 80 ust. 2 Uuiś, a także uchybił przepisowi art. 14 § 8 Upzp dokonując rażąco błędnej wykładni enumeratywnie w skardze kasacyjnej wskazanych przepisów MPZP dochodząc do przekonania, że zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami MPZP. W konsekwencji sąd wojewódzki naruszyć miał przepisy art. 1 § 1 i 2 Pusa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 Ppsa, w zw. z art. 63 ust. 1 i 2 Uuiś nie uchylając postanowień organów obu instancji. Sposób skonstruowania zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienie wskazuje, że zasadnicze znaczenie dla skarżącego Stowarzyszenia ma kwestia podnoszonej niezgodności przedsięwzięcia z ustaleniami MPZP. Stanowiska tego nie podziela orzekający Sąd. C. Nie jest uzasadniony zarzut błędnej wykładni art. 80 ust. 2 Uuiś. Cyt. przepis stanowi w zd. 1, że "Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony", wyłączenie od tego uwarunkowania – przewidziane w zd. 2 cyt. przepisu – nie dotyczy przedmiotowego przedsięwzięcia. Skarżące Stowarzyszenie wywodzi, że już na etapie rozważania wydania przez właściwy organ postanowienia w myśl art. 63 ust. 1 i 2 Uuiś, wobec sprzeczności przedsięwzięcia z ustaleniami MPZP należało odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Dodatkowo eksponuje treść art. 14 § 8 Upzp, wedle którego miejscowy plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Brak naruszenia cyt. przepisów przez sąd wojewódzki związany jest z prawidłową wykładnią przepisów MPZP, gdy idzie o niesprzeczność zamierzenia z jego ustaleniami, wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej. D. Trafnie WSA w Warszawie wyeksponował treść § 27 ust. 10 MPZP, zgodnie z którym "Urządzenia energii wiatrowej dopuszcza się na obszarze gminy z wyjątkiem terenów zwartej zabudowy, istniejących i projektowanych obszarów chronionego krajobrazu, terenów korytarzy i użytków ekologicznych oraz stref ochrony konserwatorskiej". Z takiego unormowania wynika jednoznacznie wola rady gminy, aby urządzeń energii wiatrowej nie lokalizować w oznaczonych obszarach, w innych zaś są one co do reguły dopuszczalne. Nie można podzielić zarzutu rażącego naruszenia przez sąd I instancji § 36 ust. 3 MPZP zawierającego zasady odnoszące się do terenów określonych jako tzw. korytarze ekologiczne oznaczone symbolem O-10. Na tych obszarach istnieje m. in. zakaz realizacji nowej zabudowy. Trafnie jednak sąd wojewódzki zauważył, że nie można mówić o sprzeczności z planem, gdy idzie o realizację zamierzenia tylko z tego względu, że fragmenty działek ewidencyjnych położonych w konturze O-10 mają być przeznaczone pod inwestycję. Skoro przedmiotem skargi uczyniono postanowienie wydane w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania i ustalenia zakresu raportu, podzielić należy stanowisko sądu a quo, wedle którego przedwczesne byłoby na tym etapie – z faktu powyższej okoliczności – wywodzenie o sprzeczności zamierzenia z ustaleniami MPZP. F. Nie jest zasadny także zarzut błędnej wykładni wskazanych w pkt. 1 i 2 skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego w aspekcie zakazu realizacji urządzeń energii wiatrowej jako funkcji uzupełniającej z funkcją podstawową terenu przewidzianą w planie, w postaci upraw rolnych. Sąd nie podziela prezentowanej w skardze kasacyjnej wykładni § 12 ust. 3 MPZP. Cyt. przepis określa, że inne funkcje, poza podstawowymi mogą być lokalizowane uzupełniająco, jeżeli są spełnione następujące warunki: 1) nie są one w żadnej kolizji z funkcją podstawową, 2) nie naruszają zasad kompozycji zabudowy, 3) nie stanowią zagrożenia sanitarnego oraz pożarowego. Wbrew argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie jest tak, że z treści cyt. przepisu wynika obowiązek "ścisłego związku" funkcji uzupełniającej (budowa urządzeń energii wiatrowej) z funkcją podstawową. Przy wykładni tego przepisu należy uwzględnić inne, ogólniejsze ustalenia MPZP. Wedle § 5 ust. 2 planu ustalenia ust. 1 (podstawowe funkcje gminy – wśród nich produkcja rolna w oparciu o optymalne wykorzystanie rolniczej przestrzeni produkcyjnej) "nie ograniczają rozwoju innych funkcji, jeżeli nie są sprzeczne z funkcjami podstawowymi i nie naruszają warunków § 7. Te warunki z kolei, o których mowa w § 7 MPZP, sprowadzają się do zakazu lokalizowania na obszarze gminy przedsięwzięć w zakresie przemysłu i składów mogących znacząco oddziaływać na środowisko, objętych wykazem ustalającym obowiązek sporządzenia raportu ich oddziaływania na środowisko. Trafnie sąd wojewódzki w motywach swego wyroku (s. 6 i n.) wskazał, że planowane przedsięwzięcie do takowych nie należy. Nie można przeto podzielić argumentacji skargi kasacyjnej, jakoby realizacja przedmiotowej inwestycji wykluczała a priori kontynuację funkcji podstawowej polegającej na rolniczym wykorzystaniu terenów. Nie można przy tym przypisywać sądowi wojewódzkiemu kategorycznego stwierdzenia, wedle którego wymagania zawarte w § 12 ust. 3 nie odnoszą się do elektrowni wiatrowych. WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku ograniczył się do sformułowania, wedle którego "ogólnie zarysowane wymagania dotyczące realizacji inwestycji zawarte w § 12 ust. 3 planu nie odnoszą się do elektrowni wiatrowych". Intencja tego stwierdzenia, gdyby go ograniczyć do tego zdania i pominąć zdanie kolejne – "Kwestie te przesądza jednoznacznie § 21 ust. 3 i § 27 ust. 10 planu", byłaby niepełna. Oba cyt. przepisy planistyczne odnoszą się do wykluczenia co do reguły oznaczonego rodzaju zabudowy oraz dopuszczeniu, z oznaczonymi wyjątkami, możliwości realizacji takiego przedsięwzięcia jak urządzenie energii wiatrowej, na terenie gminy – co pozwala dostatecznie zrozumieć sens stanowiska sądu wojewódzkiego. Innymi słowy – w zaskarżonym wyroku przyjęto, że – z racji treści powołanych ustaleń planistycznych – w terenach rolniczych dopuszczalna jest lokalizacja elektrowni wiatrowej jako funkcja uzupełniająca przeznaczenia terenu. Pogląd powyższy Sąd w tym składzie podziela. Gdyby akceptować wykładnię przepisów MPZP w sposób ujęty w skardze kasacyjnej, to w istocie w żadnym konturze planistycznym tego planu (może z wyjątkiem "zabudowy produkcyjnej i składowej − § 64 MPZP), gdzie określono ich funkcje podstawowe, nie można byłoby zlokalizować urządzeń energii wiatrowej w postaci elektrowni. W ocenie Sądu za daleko idącym ograniczeniem byłaby taka wykładnia przepisów MPZP, którą zaproponowało skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie, nadto pozostawałaby w sprzeczności z wykładnią systemową MPZP, gdzie – jak to wyeksponowano w motywach zaskarżonego wyroku – dopuszczono realizację elektrowni wiatrowych, z wyłączeniem enumeratywnie tylko oznaczonych terenów. G. Za nietrafny przyjdzie uznać zarzut naruszenia wskazanych w pkt. 1 i 2 skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego w kontekście błędnej wykładni § 15 ust. 1 MPZP, wedle którego "Ustala się obowiązującą zasadę, że wszelkie uciążliwości wynikające z użytkowania terenów lub budynków nie mogą przenikać granic własności lub użytkowania". Podzielić w tym względzie należy co do reguły stanowisko sądu wojewódzkiego, że przedwczesne byłoby, w szczególności na tym etapie postępowania ocenowego, wywodzenie o naruszeniu cyt. przepisu § 15 ust. 1 MPZP, skoro nie można jeszcze ustalić, czy inwestorowi przysługują określone prawa rzeczowe do terenu, zaplanowanego pod przedsięwzięcie. H. Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że w konsekwencji nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 Pusa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 Ppsa oraz art. 63 ust. 1 i 2 Uuiś. Zarzut tak skonstruowany postawiono wyłącznie w następstwie podnoszonych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, te zaś − jak uprzednio wywiedziono – nie okazały się trafne. I. Z podanych uprzednio powodów dojść należało do wniosku, że skarga nie mająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.