VIII SA/Wa 1013/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi W. S., K. S., K. S., S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących W. S., K. S., K. S., S. S. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu jest skarga W. S., K. S., K. S. i S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: W wyniku przeprowadzonych dniu [...] lutego 2007 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (PINB, organ I instancji) oględzin działki przy ul. O. [...] w R., ustalono, że na terenie tej nieruchomości funkcjonuje parking strzeżony w skład którego wchodzą samowolnie zrealizowane obiekty: 1) budynek stróżówki o wymiarach w rzucie 2,5 x 2,5 m i wysokości 2,2 m; 2) zjazd z ul. P. i z ul. O.; 3) ogrodzenie z siatki na słupkach stalowych z bramą wjazdową o szerokości 4 m, usytuowanego od strony ul. P.; 4) 5 sztuk garaży stalowych; 5) nawierzchnia parkingu ze szlaki. Roboty budowlane przy realizacji przedmiotowego parkingu trwały w okresie od października do grudnia 2006 r. Nadto teren działki przy ulicy O. [...] został podniesiony w stosunku do działki sąsiedniej o około 20 cm. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. PINB uznając, iż W. S., K. S., K. S. i S. S. (inwestorzy, skarżący) nie legitymują się ostateczną w dniu wszczęcia postępowania decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dotyczącą budowy ww. parkingu nakazał inwestorom rozbiórkę przedmiotowego obiektu. W postępowaniu odwoławczym decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB, organ odwoławczy) uchylił ww. decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. PINB nakazał rozbiórkę: budynku stróżówki; suchego ustępu; zjazdu publicznego na teren działek o nr [...], [...], [...], [...] od strony ul. O.; zjazdu z drogi dojazdowej do ul. P. na teren działki nr [...]; ogrodzenia usytuowanego od strony drogi dojazdowej do ul. P.; utwardzenia nawierzchni parkingu szlaką. Na skutek odwołania inwestorów organ odwoławczy decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zjazdu publicznego na teren działek nr [...], [...], [...] i [...] od strony ul. O. i w tej części umorzył postępowanie w sprawie, w pozostałym zakresie utrzymał ww. decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 29 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi skarżących orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji (odpowiednio z dnia [...] lutego 2009 r. i [...] listopada 2008 r.). Podstawę powyższego stanowiło ustalenie przez Sąd, że organ nie poczynił ustaleń, kto powinien mieć legitymacje procesową do występowania w charakterze strony w postępowaniu o nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, w szczególności nie ustalono, czy prawo to przysługiwało Gminie Miasta R. (Gmina), która posiada własność nieruchomości sąsiadującej z przedmiotową działką. Do obowiązków organu należało ustalenie kręgu stron postępowania i umożliwienie im uczestniczenia w czynnościach w toku postępowania oraz doręczenie im wydanej decyzji. Jednocześnie Sąd wskazał, że parkingi, wyłożone warstwą żużla nie są uznawane za obiekt budowlany (budowlę) wymagający pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Tym samym nie można przyjąć, że w dacie realizacji przedmiotowego parkingu dla tego rodzaju prac wymagane było pozwolenie na budowę lub zgłoszenie. Zauważył także, że odnosząc się do elementów wchodzących w skład parkingu organ podniósł tylko, iż jako całość stanowią budowlę, gdyż są to części budowlane urządzeń technicznych, nie przedstawił jednak argumentacji wskazującej, że parking jest urządzeniem technicznym, a poszczególne elementy to elementy budowlane tegoż urządzenia technicznego. Zwrócono uwagę na nie odniesienie się przez organ i nie poddanie ocenie, czy ich realizacja wymagała pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia, przy czym nie wyjaśniono także dlaczego uznano, że skarżący wykonali zjazd od ul. P. W konsekwencji Sąd uznał, że organ nie poczynił pełnych ustaleń faktycznych, jakie obiekty budowlane powstały w ramach przedmiotowego parkingu (spór o wykonanie zjazdu na ul. P.) oraz czy i które obiekty wymagały pozwolenia budowlanego bądź zgłoszenia, a tylko wobec tych obiektów mogłyby zostać zastosowane sankcje z art. 48 bądź 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz.1623 ze zm., zwana dalej p.b.). Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. PINB, działając na podstawie art. 48 ust. 1 i 4, art. 52, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 p.b. oraz art.104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.) nakazał rozbiórkę budynku stróżówki wchodzącego w skład parkingu strzeżonego przy ul. O. [...] w R. Uzasadniając podjętą decyzję organ I instancji podał, iż po wyroku uchylającym z dnia 29 października 2009 r. w obrocie prawnym pozostało ostateczne postanowienie organu I instancji nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. (w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nakładające na inwestorów obowiązek przedłożenia wymienionej dokumentacji), wezwał zatem inwestorów do złożenia określonych nim dokumentów. Następnie organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego za jakie uznał wydanie przez Prezydenta Miasta R. (Prezydent) ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji. W dniu [...] listopada 2012 r. inwestorzy przedłożyli określoną postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. ostateczną decyzję Prezydenta nr [...] z dnia [...] września 2012 r. ustalającą sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku portierni i parkingu na samochody osobowe na 20 miejsc parkingowych na działkach nr [...], [...], [...] i [...]przy ul. O. w R. Pozostałe dokumenty wskazane ww. postanowieniem nie zostały złożone. Powyższe skutkowało wydaniem w dniu [...] maja 2012 r. postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. PINB wyjaśnił, iż ponownie rozpatrując sprawę uwzględnił zalecenia zawarte w wyroku WSA tj. ustalił jakie obiekty budowlane wchodzące w skład zamierzenia inwestycyjnego powstały z naruszeniem prawa budowlanego tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę i bez zgłoszenia. Wchodzący w skład inwestycji pod nazwą "parking strzeżony" budynek stróżówki wykorzystywany jest jako siedziba dla osoby zajmującej się pilnowaniem samochodów, a zatem jego budowa powinna być poprzedzona uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, którego inwestorzy nie posiadają. Zauważono także, że ze złożonej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wynika m.in.: nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości minimum 5,0 m od granicy nieruchomości z ul. O., oraz geometria dachu portierni - dach dwuspadowy. Natomiast przedmiotowy budynek stróżówki (nowy) murowany, posiada wymiary w rzucie 2,5 m x 2,5 m i wysokość 2,2 m, dach budynku o konstrukcji drewnianej, czterospadowy kryty blachą trapezową usytuowany jest w odległości ok. 1,0 m od ogrodzenia frontowego od strony ul. O. Zatem zarówno usytuowanie budynku stróżówki jak i geometria dachu jest sprzeczna z ustaleniami tej decyzji. Naruszenie przepisów dotyczących usytuowania obiektu na działce, jak i ustalonej geometrii dachu powoduje, że w sprawie brak jest możliwości zastosowania procedury legalizacyjnej doprowadzającej zrealizowany budynek stróżówki do stanu zgodnego z prawem. W tej sytuacji organ za zasadne uznał wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący wnieśli o jej uchylenie podnosząc, że dopełnili wszystkich formalności w sprawie. Podnieśli także, iż zmuszono ich do wykonania nowej dokumentacji, która złożona zostanie do organu I instancji w sierpniu b.r., dopełnią w ten sposób wszelkich formalności i wykonają je w naturze. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB, organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 p.b., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie przez organ odwoławczy, iż dokonana przez PINB ocena stanu faktycznego i prawnego sprawy jest właściwa. Odnosząc się do meritum sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż PINB wykonał zalecenia wynikające z wydanego w niniejszej sprawie wyroku WSA. Wskazał w tym zakresie, że zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. poinformował Prezydenta, iż prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy parkingu na przedmiotowych nieruchomościach, co wiąże się z ustaleniem kręgu stron niniejszego postępowania. Ustalił również, iż na budowę stróżówki inwestorzy winni uzyskać pozwolenie na budowę, nie jest ona bowiem objęta wyłączeniami, o których mowa w art. 30 p.b. Z uwagi na przewidzianą art. 48 ust. 2 i 3 p.b. możliwość legalizacji samowoli budowlanej, PINB dokonał także analizy możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że inwestorzy przedstawili decyzję o warunkach zabudowy, z której wynika, iż budynek stróżówki narusza przepisy prawa miejscowego uniemożliwiając legalizację spornego obiektu. Decyzja ta określała bowiem, iż nieprzekraczalna linia zabudowy znajduje się w odległości min. 5,0 m od granicy nieruchomości z ul. O. oraz odległości 5,0 m od granicy z drogą osiedlową na działce o nr [...]. Ponadto dach budynku stróżówki powinien być dwuspadowy o kącie nachylenia połaci max. 30°. Sporna stróżówka usytuowana jest natomiast w odległości ok. 1,0 m od ogrodzenia frontowego od strony ul. O. w R. oraz posiada dach czterospadowy kryty blachą trapezową. Zarówno lokalizacja stróżówki, jak i geometria dachu są sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy, co skutkuje wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki spornego obiektu w trybie art. 48 ust. 1 p.b. W skardze złożonej do sądu administracyjnego mającej charakter opisowy, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podnieśli, że sporną działkę z urządzonym i czynnym parkingiem samochodowym (od ok. 15 lat) kupili od Gminy Miasta R. Zaznaczyli także, że dążyli do dopełnienia wszelkich formalności w zakresie prawidłowości obiektu z punktu widzenia prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę WINB, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie przyjmuje się, że przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1365/08 przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie tak długo, jak długo wyrok sądu nie zostanie uchylony w trybie określonym przez prawo, bądź nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania. Wyrażając ocenę prawną w uzasadnieniu swojego orzeczenia oraz przedstawiając wskazania, co do dalszego postępowania sąd determinuje zarówno rozstrzygnięcie administracyjne, jak i kolejny wyrok sądu w tej sprawie. Rozstrzygając niniejszą skargę Sąd był związany ustaleniami, które zapadły w toku rozpoznawania skargi inwestorów w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 293/09. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy odnieść się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w tym orzeczeniu i ocenić, czy organy uwzględniły je przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Jak przedstawiono wcześniej, wyrokiem z dnia 29 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając podjęte w sprawie decyzje z dnia [...] lutego 2009 r. i [...] listopada 2008 r. zalecił organom przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustalenie stron postępowania, dopatrzył się bowiem, iż sprawa prowadzona była z udziałem A. i K. Z., nie rozważono natomiast, czy przymiot ten przysługuje Gminie, która posiada własność nieruchomości sąsiadującej z przedmiotową działką. Ponadto organ winien umożliwić stronom udział w czynnościach w toku postępowania oraz doręczenie im wydanej decyzji. Jednocześnie Sąd wskazał, że o ile parkingi, których nawierzchnia została wybetonowana, wyasfaltowana bądź wyłożona warstwą kamienno- żużlową, związaną z betonem należy uznać za budowlę, to samo wyłożenie terenu przeznaczonego na miejsca postojowe dla samochodów warstwą żużla nie jest uznawane za obiekt budowlany (budowlę) wymagający pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Tym samym nie można przyjąć, że w dacie realizacji przedmiotowego parkingu dla tego rodzaju prac wymagane było pozwolenie na budowę lub zgłoszenie. Ponadto odnosząc się do elementów wchodzących w skład parkingu organ podniósł tylko, iż jako całość stanowią budowlę, gdyż są to części budowlane urządzeń technicznych. Organ poza przywołaniem przepisu w żaden sposób nie przedstawił argumentacji, która mogłaby wskazywać, że parking jest urządzeniem technicznym, a poszczególne elementy to elementy budowlane tegoż urządzenia technicznego. Realizacja robót polegających na utwardzeniu gruntu poprzez nawiezienie szlaki nie podlegała sankcjom z art. 48 p.b., a w zakresie realizacji pozostałych elementów składowych parkingu, organ nie zajął stanowiska i nie poddał ocenie, czy ich realizacja wymagała pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. W skład przedmiotowego parkingu wchodziły - budynek stróżówki, zjazd z ul. P. i O., ogrodzenie z siatki na słupkach stalowych z bramą wjazdową od strony ul. P., ogrodzenie od strony ul. O., pięć sztuk garaży stalowych, suchego ustępu. Podkreślono brak ustaleń w zakresie zjazdu od ul. P. W konsekwencji w sprawie VIII SA/Wa 293/09 Sąd uznał, że organ nie poczynił pełnych ustaleń faktycznych jakie obiekty budowlane powstały w ramach przedmiotowego parkingu (spór o wykonanie zjazdu na ul. P.) oraz czy i które obiekty wymagały pozwolenia budowlanego bądź zgłoszenia. Zalecono organowi, aby ponownie rozpoznając sprawę ustalił strony postępowania i umożliwił realizację ich praw w toku postępowania. Również zobowiązano do ustalenia: jakie obiekty budowlane zostały zrealizowane w ramach wykonanego parkingu oraz wyjaśnia, na które obiekty wymagane było uzyskanie pozwolenia budowlanego bądź zgłoszenia. Dopiero po dokonaniu takich ustaleń, jak zaznaczył Sąd, będzie można na skarżących nałożyć konkretne obowiązki i w przy ich niezrealizowaniu zastosować odpowiednie sankcje. Analizując podjęte w przedmiotowej sprawie decyzje w kontekście przytoczonych wyżej przepisów prawa oraz wytycznych wynikających z ww. wyroku stwierdzić należy, iż organ nieprawidłowo wykonał zalecenia Sądu. Z uzasadnienia tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji nie wynika, komu PINB przyznał przymiot strony niniejszego postępowania. Wprawdzie organ odwoławczy wyjaśnił, iż przymiot ten przysługiwał Gminie i doręczył jej decyzję, to jednak w decyzji brak kompleksowych ustaleń w tym przedmiocie. Jednocześnie organy zaniechały zawiadomienia strony – w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz o możliwości zgłoszenia uwag. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, organy obu instancji wadliwie wskazują w decyzjach kwestię dotyczącą postanowienia PINB nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. (wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych i nakładającego obowiązek przedłożenia wskazanych w nim dokumentów), bowiem ww. postanowienie określało datę złożenia tych dokumentów do dnia [...] września 2008 r. Zatem stwierdzić należy, iż wobec nie złożenia wskazanych ww. postanowieniem dokumentów i w konsekwencji po wydaniu decyzji przez organy obu instancji i wyroku przez sąd administracyjny -postanowienie powyższe upadło, co oznacza, że – w odniesieniu do poczynionych w sprawie, po wyroku Sądu z dnia 29 października 2009 r., prawidłowych ustaleń - organ był ewentualnie (w zależności od tych ustaleń) zobowiązany do wydania nowego postanowienia o nałożeniu obowiązków i określającego stosowny termin do jego wykonania. Wskazać przy tym należy, iż jeżeli roboty budowlane nie były prowadzone, postanowienie takie nie powinno obejmować rozstrzygnięcia w zakresie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych. Zauważyć w tym miejscu należy, iż wbrew zaleceniom Sądu, zarówno z zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji nie wynika, jakie obiekty budowlane zostały zrealizowane w ramach wykonanego parkingu (przez stronę skarżącą), i które wymagały pozwolenia, czy też zgłoszenia (ogrodzenie, zjazdy, 5 szt. garaży), co oznacza, że stan faktyczny nie został w sprawie prawidłowo ustalony. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji o warunkach zabudowy, dla inwestycji polegającej na budowie parkingu, nieprzekraczalna linia zabudowy określona została w odległości 5 m od granicy nieruchomości z ul. O. Wątpliwości Sądu budzi wskazanie w zaskarżonej decyzji usytuowania stróżówki w odległość 1 m od ogrodzenia frontowego od strony ul. O., przy czym co zaznaczyć należy, Sąd nie neguje, że ustalenie powyższe jest prawidłowe, nie mniej nie powołano się w tym zakresie w oparciu o jakie dane wskazano powyższą odległość (dokumenty: mapy, protokoły, oględziny). Z powyższego wynika, iż ponownie rozpoznając sprawę, organ zaniechał wyjaśnienia w kwestii prawidłowego ustalenia zarówno stron postępowania jak i stanu faktycznego sprawy, co pozwoliłyby na prawidłowe jego zakwalifikowanie w odniesieniu do właściwej normy prawa materialnego. Wobec powyższego ewidentnym jest, iż nie wykonując wytycznych Sądu, organy dopuściły się naruszenia art. 153 p.p.s.a. Stwierdzone naruszenia skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, jaki decyzji ją poprzedzającej. Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę organy winny wziąć pod uwagę powyższe rozważania, a w szczególności zastosować się do wskazań zawartych w wyroku Sądu z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 293/09. W takiej sytuacji nie do odparcia bowiem są zarzuty skargi, kwestionującej ustalenia organów. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. orzekł w punkcie 1 wyroku. O wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.