I SA/Wa 400/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B.C., P.C. i E.S. w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 99/13 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. stwierdza, że prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. po wydaniu wyroku z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 99/13 nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących B.C., P.C. i E.S. solidarnie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B.C., P.C. i E.S., działając przez pełnomocnika adwokata K.M., pismem z dnia 31 grudnia 2013 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezydentowi W. w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 99/13, mocą którego Sąd uwzględnił skargę wskazanych wyżej osób na bezczynność Prezydenta W. i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy dawnej ul. [...], hip. nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Skarżący wnieśli o wymierzenie organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi opisano przebieg postępowania podkreślając m.in., że pomimo upływu zakreślonego w wyroku z dnia 12 lipca 2013 r. terminu, Prezydent W. nie tylko nie wydał decyzji, ale nawet nie podjął jakiejkolwiek czynności w sprawie oraz że pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. wezwano organ do wykonania wskazanego wyroku. Wniosek o wymierzenie grzywny w najwyższej wysokości uzasadniono faktem upływu ponad 3 miesięcy od daty, w której zgodnie z wyrokiem organ winien był wydać rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Prezydent. W. wskazał, że pełnomocnik stron został poinformowany o tym, iż w związku z koniecznością wykonania operatu określającego wartość nieruchomości oraz zabezpieczenia środków pieniężnych przeznaczonych na realizację decyzji, nie było możliwe zakończenie sprawy w wyznaczonym przez Sąd terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a pozostałe strony nie zażądają przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie zaś z treścią art. 154 § 1 powołanej ustawy, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W myśl natomiast art. 154 § 2 tej ustawy Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powołanego art. 154 § 1 wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że wyrokiem z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 99/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę B.C., P.C. i E.S. na bezczynność Prezydenta W. i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy dawnej ul. [...], hip. nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zaznaczyć trzeba, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku z dnia 12 lipca 2013 r. wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne sprawy doręczone zostały Prezydentowi W. w dniu 24 września 2013 r. Termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął zatem w dniu 25 listopada 2013 r. Tymczasem do dnia rozpoznania przez Sąd skargi w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny, tj. do dnia 13 marca 2014 r., organ administracji publicznej nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym wyrokiem z dnia 12 lipca 2013 r. Sprawa odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość, nie została rozstrzygnięta. Z analizy akt administracyjnych wynika ponadto, że w sprawie spełniony został drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym wyżej art. 154 § 1, dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo pełnomocnika skarżących z dnia 2 grudnia 2013 r., którym wezwano Prezydenta W. do wykonania wyroku z dnia 12 lipca 2013 r. Nie ulega więc wątpliwości, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wymierzenie Prezydentowi W. grzywny. Stosownie natomiast do art. 154 § 6 powołanej ustawy, grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2014 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2013 r. i w drugim półroczu 2013 r., przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2013 r. wyniosło 3191,93 zł. W przedstawionych okolicznościach sprawy, biorąc pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego wyrokiem z dnia 12 lipca 2013 r. terminu na załatwienie sprawy, Sąd uznał, że grzywna w wysokości 500 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie przedmiotowego wyroku. W ocenie Sądu ponadto prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. po wydaniu powyższego wyroku nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Co prawda organ nie załatwił sprawy w wyznaczonym przez Sąd terminie, przekroczenie terminu nie jest jednak znaczne i nie wynika ze złej woli organu, lecz wiąże się z koniecznością wykonania stosownego operatu szacunkowego oraz powszechnie znanym faktem braku środków finansowych na wypłatę odszkodowań. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 154 § 1 i § 6 oraz art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 powołanej ustawy.