I SA/Wa 3060/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Iwona Maciejuk Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2014 r. sprawy ze skargi Z. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej Z. Ż. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania Z. Ż., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego w wysokości do 100.000 zł w związku z powodzią. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Z. Ż. w dniu [...] maja 2010 r. wystąpiła do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z wnioskiem o przyznanie jej pomocy finansowej z tytułu strat poniesionych w wyniku powodzi, która zalała jej dom w [...]. Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], odmówił przyznania wnioskodawczyni zasiłku celowego na remont budynku mieszkalnego w [...], ul. [...] , uszkodzonego podczas powodzi w maju i czerwcu 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], utrzymało powyższą decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na skutek skargi Z. Ż., wyrokiem z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 568/11, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. odmówił przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego do 100.000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie zebranej dokumentacji ustalono, iż Z. Ż. nie spełnia wymogów określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). W opinii organu skarżąca nie utraciła w czasie powodzi jedynego schronienia, gdyż dom w [...] nie był miejscem jej stałego pobytu przed powodzią w 2010 r. Skarżąca była bowiem właścicielką lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w [...], który, umową darowizny zawartą w lutym 2011 r., przekazała swojej córce – M. Ż., co dowodzi, że w wyniku powodzi nie była pozbawiona jedynego miejsca zamieszkania. O fakcie zamieszkiwania w lokalu świadczą też informacje ze Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" P., z których wynika m.in., że w składanych oświadczeniach dotyczących liczby zamieszkujących osób w lokalu, podawane były dwie osoby. Organ wskazał ponadto, że w wyniku majowej powodzi w gminie [...] 373 osoby i rodziny straciło jedyne miejsce zamieszkania i wyposażenie. Celowa jest zatem pomoc rodzinom i osobom najsłabszym ekonomicznie, które faktycznie straciły jedyne schronienie i pozostają bez zaspokojonych potrzeb życiowych, w przeciwieństwie do Z. Ż., której zarobki miesięczne wynoszą [...] zł. Skarżącej zostało ponadto wypłacone odszkodowanie z tytułu dobrowolnego ubezpieczenia przedmiotowego domu w łącznej kwocie [...] zł, a tym samym jest ona w stanie zaspokoić swoje potrzeby wykorzystując własne zasoby i możliwości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. Ż., decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. Organ wyjaśnił, że zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartymi w wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt: I SA/Wa 568/11, przeprowadzono postępowanie dowodowe mające na celu wyjaśnienie, gdzie znajdowało się centrum życiowe Z. Ż. w rozumieniu art. 25 Kodeksu cywilnego i jaka jest jej sytuacja finansowa. Dokonując oceny zebranych w sprawie dowodów, organ uznał, że wątpliwości budzi twierdzenie, iż budynek przy ul. [...] w [...] stanowił centrum życiowe skarżącej. Zdaniem organu, zeznania świadków nie potwierdzają zatem w sposób nie budzący wątpliwości, że odwołująca się zamieszkiwała w budynku przy ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło ponadto, że wprawdzie zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ustawy o pomocy społecznej, może zostać przyznany niezależnie od dochodu, niemniej jednak finansowe wsparcie, którego przyznania domaga się skarżąca, nie jest skierowane bezwzględnie do wszystkich osób. Adresatem żądanej przez Z. Ż. pomocy jest bowiem określony przepisami ustawy krąg podmiotów, tj. podmiotów znajdujących się w trudnych sytuacjach życiowych, w tym również w sytuacjach wynikłych ze zdarzeń losowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Sytuacja Z. Ż. nie jest natomiast współmierna do sytuacji innych powodzian, którzy utracili w powodzi cały swój dobytek. Organ stwierdził, że z racji posiadania mieszkania w [...], Z. Ż. mogła zaspokajać swoje potrzeby bytowe w ww. lokalu niedotkniętym powodzią. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Z. Ż. wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi szczegółowo przedstawiła swoją sytuację życiową i podkreśliła fakt stałego zamieszkiwania w domu w [...], gdzie koncentrowało się jej centrum życiowe, a nie w mieszkaniu w [...], gdzie stale zamieszkiwała jedynie jej córka. Skarżąca zwróciła także uwagę, że pomoc, o którą wnioskuje, otrzymały osoby, których status finansowy jest lepszy niż jej sytuacja materialna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 981/12, oddalił powyższą skargę. W ocenie Sądu okoliczność, że oprócz domu zniszczonego na skutek powodzi skarżąca posiadała mieszkanie położone w [...], w którym mieszkała jej córka i gdzie ona sama była zameldowana na stałe, miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dzięki posiadaniu tego lokalu skarżąca nie została bowiem pozbawiona schronienia, mogła w nim zamieszkiwać, miała do niego tytuł prawny. Zdaniem Sądu, w tej sytuacji drugorzędnego znaczenia nabiera okoliczność, czy skarżąca stale przebywała, czy tylko pomieszkiwała w [...]. Bez względu na to, jakim celom służył zalany w wyniku powodzi budynek, skarżąca nie pozostała bowiem bez możliwości godnego zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Z. Ż. osiągała ponadto dochody przewyższające średnią krajową oraz uzyskała znaczące wsparcie finansowe w ramach realizacji posiadanej umowy ubezpieczenia. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie odmawiając skarżącej przyznania wnioskowanej pomocy, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Na skutek skargi kasacyjnej Z. Ż. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 96/13, uchylił wyrok z dnia 21 września 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że uwadze Sądu I instancji umknęło, iż w składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydającego zaskarżoną decyzję, znajdowała się osoba, która na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 Kpa. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 568/11 uchylił bowiem decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. i sprawa ponownie trafiła do rozpoznania przez organy. Z kolei w składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ponownie występowała M. M., a więc doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku ponownego rozpoznanie sprawy uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r., [...], w przedmiocie zasiłku celowego. Sąd wskazał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem w wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2012 r., udział brała osoba, która na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 Kpa, podlegała wyłączeniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 24 § 1 pkt 5 Kpa pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten, stosownie do treści art. 27 § 1 Kpa, dotyczy również członków organów kolegialnych, a więc także członków Samorządowych Kolegiów Odwoławczych. Bezspornie celem takiej regulacji było uniknięcie sytuacji, gdy treść zaskarżonej decyzji wydanej przez pracownika z upoważnienia organu, mogłaby być zdeterminowana wcześniejszym doświadczeniem tej osoby wynikającym z dotychczasowego udziału w postępowaniu administracyjnym. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu. W rozpoznawanej sprawie w wydaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., uchylonej następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 568/11, uczestniczyła m.in. M. M.. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] marca 2012 r. w składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ponownie występowała ww. osoba. W tej sytuacji Sąd uznał, że wydanie zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszego rozstrzygnięcia, stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 Kpa w zw. z art. 27 § 1 Kpa. Z kolei naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa", uzasadnia uchylenie przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji bez względu na to, czy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego w wysokości do 100.000 zł w związku z powodzią. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przeprowadzono postępowanie dowodowe mające na celu wyjaśnienie, gdzie znajdowało się centrum życiowe wnioskodawczyni Z. Ż. i jaka jest jej sytuacja finansowa. Na podstawie zebranych dowodów Kolegium stwierdziło, że Z. Ż. miała możliwość schronienia i zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w innym lokalu do którego miała tytuł prawny. Kolegium uznało, że w tej sytuacji drugorzędnego znaczenia nabiera okoliczność, czy wnioskodawczyni stale przebywała, czy tylko pomieszkiwała w [...]. Osiągała ona dochody przewyższające średnią krajową oraz uzyskała znaczące wsparcie finansowe w ramach realizacji posiadanej umowy ubezpieczenia. Kolegium podniosło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 981/12, stwierdził, że organy orzekające w sprawie odmowy przyznania Z. Ż. pomocy w formie zasiłku z pomocy społecznej nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Kolegium ze względów formalnych, tj. naruszenia procedury administracyjnej, ponieważ w składzie Kolegium orzekała osoba, która na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 Kpa podlegała wyłączeniu. Kolegium stwierdziło, że niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 40 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Zasiłek z pomocy społecznej nie jest odszkodowaniem za poniesione straty materialne, musi być skierowany do osób, które w wyniku kataklizmu utraciły swój majątek i nie są w stanie same przezwyciężyć trudności i nie mają takiej możliwości. Natomiast Z. Ż. osiąga wysokie, stałe dochody, uzyskała odszkodowanie z umowy dobrowolnego ubezpieczenia, w trakcie powodzi nie utraciła jedynego miejsca zamieszkania. Zdaniem Kolegium, te okoliczności powodują, że zaskarżona decyzja zgodna jest z ustawą o pomocy społecznej, nie zostały przekroczone granice swobodnego uznania. Skargę od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], wniosła Z. Ż.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu, że skarżąca nie spełniła kryteriów dla udzielenia takiej pomocy. 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a) art. 15 Kpa w zw. z art. 127 § 1 i § 2 Kpa w zw. z art. 138 § 1 Kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażające się w braku przeprowadzenia postępowania i ograniczenia się jedynie do przywołania fragmentu uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego; b) art. 7 Kpa, art. 75, art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 10 i art. 81 Kpa poprzez zaakceptowanie wadliwego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji; c) przekroczenie wynikającej z art. 80 Kpa zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu ustaleń sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego; d) art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 15 Kpa poprzez brak odniesienia się do wszystkich twierdzeń i zarzutów skarżącej, w tym również podniesionych przez jej pełnomocnika; e) art. 107 § 3 Kpa poprzez brak wskazania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji i ograniczenie się jedynie do opisu toku dotychczasowego postępowania. Skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jest stroną dwóch postępowań, których przedmiotem jest przyznanie jej pomocy z uwagi na dotknięcie kataklizmem powodzi. Oba postępowania odnoszą się do tego samego stanu faktycznego. Tymczasem stanowisko Kolegium cechuje wysokie zróżnicowanie. Kolegium wydając decyzję przyjmuje odmienną optykę, raz przesłanką odmowy jest kwestia rzekomego niezamieszkiwania przez skarżącą w [...], innym razem zamieszkiwanie na terenie dotkniętym powodzią staje się okolicznością drugorzędną. Wskazała również, że Kolegium nie przeprowadziło żadnego postępowania, którego efektem byłoby ponownie rozpatrzenie zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji i nie wskazało uzasadnienia faktycznego i prawnego swojego rozstrzygnięcia. Sprawa nie została faktycznie i dogłębnie rozpoznana przez organ II instancji. Kolegium nie odniosło się również do złożonego w toku postępowania pisma zawierającego jej argumentację i zarzuty. W ocenie skarżącej, nie miała ona innego miejsca schronienia, gdyż jej centrum życiowe stanowił zatopiony dom w [...], co potwierdzili świadkowie zeznający pod odpowiedzialnością karną. Mieszkanie w [...] było zamieszkiwane przez jej dorosłą córkę, prowadzącą swoje życie uczuciowe i zawodowe i nie stanowiło ono automatycznie jeszcze innego miejsca schronienia. Zdaniem skarżącej, nawet gdyby uznać, że mieszkanie w [...] było owym jeszcze innym miejscem schronienia, to nie powinno stanowić to przesłanki odmowy przyznania jej pomocy. Okoliczność, że skarżąca mogłaby przez jakiś czas nocować u dorosłej córki nie polepsza wcale jej możliwości do całkowitego odremontowania domu, stanowiącego jej centrum życiowe, który został zalany aż po sam strop. Dramatyczna sytuacja w której znalazła się skarżąca, nie zmieniła się od tego, że mogła przenocować u córki, gdyż to nie w braku noclegu, a w całkowitym zniszczeniu dobytku i centrum funkcjonowania zawiera się jej szkoda. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 16 marca 2014 r. skarżąca podniosła, że w składzie osobowym Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydającego zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], znajdowała się M. C., która znajdowała się również w składzie osobowym SKO w [...] wydającym decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Sąd podzielił zarzut skarżącej, że w składzie Kolegium wydającego zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], znajdowała się osoba, która powinna była podlegać wyłączeniu od orzekania. W składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydającego zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. znajdowała się bowiem osoba, która na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 Kpa podlegała wyłączeniu. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 Kpa pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu decyzji w niższej instancji. Natomiast zgodnie z art. 27 § 1 Kpa członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 Kpa. Z kolei w myśl art. 27 § 1a Kpa członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i doktrynie podnosi się, że uregulowane w art. 24 oraz art. 25 Kpa instytucje wyłączenia pracownika organu administracji publicznej oraz wyłączenia organu mają stwarzać warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także sam organ oraz eliminowania jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie wśród uczestników postępowania. Przepisy prawa procesowego o wyłączeniu pełnią zatem funkcję gwarancyjną. Z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procesowania" (W. Chróścielewski: "Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym" Dom Wydawniczy ABC str.12 oraz glosa do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, ZN Sądownictwa Administracyjnego nr 3 (12) z 2007 r. str. 137). Nie mogą być zatem pomijane w procesie stosowania prawa. Nie do przyjęcia jest także ich zawężająca wykładnia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 104/11, oraz z dnia 6 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1228/10 dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 96/13, wskazał, że ustawodawca rozróżnił dwie sytuacje: gdy członek organu brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 Kpa) oraz gdy brał udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 27 § 1a Kpa). Udział w wydaniu zaskarżonej decyzji dotyczy sytuacji, w której członek organu kolegialnego brał udział w wydaniu decyzji przez organ I instancji lub brał udział w wydaniu decyzji drugoinstancyjnej, która została uchylona i ponownie sprawa stała się przedmiotem rozstrzygania przez organ kolegialny (por. A. Plucińska-Filipowicz Komentarz do zmiany art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 2011). Zdaniem Sądu, ta ostatnia sytuacja ma miejsce w niniejszym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie decyzja SKO w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], została uchylona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 568/11. Wydana po ponownym rozpoznaniu decyzja SKO w [...] z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], została uchylona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1233/13. Podkreślić należy, że w składzie SKO w [...] wydającego decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], występowała M. C.. Natomiast w składzie Kolegium w [...] wydającym zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], ponownie występowała M. C.. Tym samym należało stwierdzić, że doszło do istotnego naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 Kpa. Koniecznym było uznanie, że w sprawie wystąpiła przesłanka nakazująca uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 Kpa. Wobec tego, że w niniejszej sprawie doszło do kwalifikowanego naruszenia przepisu procedury administracyjnej stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to Sąd nie badał merytorycznie zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, uznając to za przedwczesne. Wskazać należy, że w przypadku gdyby SKO w [...] nie mogło rozstrzygnąć sprawy wskutek wyłączenia jego członków, wówczas właściwe do załatwienia sprawy byłoby samorządowe kolegium odwoławcze wyznaczone w drodze postanowienia przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej (art. 27 § 3 Kpa). Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W pkt 2 sentencji wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 Ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa w w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).