I FZ 471/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Roman Wiatrowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 125/14 odrzucającego skargę kasacyjną K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 125/14 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt: III SA/Gl 125/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną K. G. (dalej: "strony", "skarżący") od wyroku tego Sądu z dnia 14 lipca 2014 r., którym oddalono skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Jak ustalił Sąd pierwszej instancji, pismem z dnia 15 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącego – adwokat W. J. wniósł o sporządzenie uzasadnienia zapadłego w sprawie wyroku. Odpis wyroku z dnia 14 lipca 2014 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 września 2014 r. Natomiast pismem z dnia 6 października 2014 r. strona osobiście złożyła skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd pierwszej instancji mając na względzie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.") stwierdził, że w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została sporządzona przez skarżącego osobiście a zatem jest niedopuszczalna z tego powodu, że została sporządzona przez podmiot nieuprawniony zaś brak ten nie może zostać skutecznie uzupełniony. W zażaleniu na ww. postanowienie skarżący reprezentowany przez pełnomocnika adw. P. L. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 49 § 1 i 3 P.p.s.a. oraz art. 175 § 1 w zw. z art. 178 P.p.s.a. poprzez uznanie, że wniesienie skargi kasacyjnej osobiście przez stronę nie stanowi braku formalnego podlegającego usunięciu. W uzasadnieniu środka zaskarżenia podniósł, że skarżący jako osoba reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie był pouczany o sposobie i formie zaskarżania orzeczeń sądowych. Jednocześnie podniósł, że z posiadanych przez niego informacji wynikało, że skarżący w dniu 10 września 2014 r. wypowiedział pełnomocnictwo swojemu dotychczasowemu pełnomocnikowi adw. W. J. zwalniając go jednocześnie od wykonywania jakichkolwiek czynności w przedmiotowej sprawie. Do zażalenia dołączono pełnomocnictwo dla adw. P. L. wraz z dowodem uiszczenia opłaty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast zgodnie z art. 175 § 1 skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego bądź którykolwiek z podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a., tj. sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich, a także przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych lub rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd pierwszej instancji słusznie ocenił, że w sytuacji, gdy skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona przez stronę osobiście a zatem przez podmiot nieuprawniony (nie należy ona do żadnego z podmiotów wymienionych w art. 175 P.p.s.a.), dotknięta była brakiem nieusuwalnym w trybie art. 49 P.p.s.a. Zaakcentować także należy, że bez znaczenia dla oceny powyższego naruszenia pozostaje brak pouczenia skarżącego przez Sąd o przysługującym środku zaskarżenia. W świetle bowiem art. 34 P.p.s.a. strona w postępowaniu sądowoadministracyjnym może działać samodzielnie lub przez pełnomocnika (pełnomocników). Zgodnie natomiast z art. 67 § 5 P.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Udzielenie pełnomocnictwa procesowego i dołączenie go do akt sprawy rodzi ten skutek, że wszystkie pisma procesowe doręcza się od tej chwili aż do czasu poinformowania Sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, ustanowionemu pełnomocnikowi. Przesądza o tym treść art. 67 § 5 P.p.s.a. Zatem data doręczenia pełnomocnikowi wyroku wraz z uzasadnieniem rozpoczyna bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego. Jest to konsekwencja założenia, że osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy. Odnosząc się zaś do podniesionej przez skarżącego okoliczność wypowiedzenia pełnomocnictwa przez mocodawcę odnotować należy, że czynność ta odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do strony przeciwnej i innych uczestników - od dnia doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd (art. 42 § 1 P.p.s.a.). Zauważyć także należy, że skarżący, wbrew twierdzeniom zawartym we wniesionym środku zaskarżenia, nie zawiadomił Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o tym fakcie, a zatem doręczenie przez ten Sąd zarówno odpisu uzasadnienia wyroku z dnia 14 lipca 2014 r. jak i odpisu zaskarżonego postanowienia dotychczasowemu pełnomocnikowi należy uznać za prawidłowe i skuteczne. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem "przy ustalaniu dnia zawiadomienia sądu istotna jest data, w której sąd faktycznie dowiedział się o wypowiedzeniu, tj. dzień doręczenia stosownego pisma lub złożenia go w biurze podawczym sądu" (postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2009 r. sygn. akt II FZ 633/08, LEX nr 551934). Wobec tego dopóki zawiadomienie takie nie zostanie doręczone, dotychczasowy pełnomocnik jest uważany przez Sąd za upoważnionego do wszelkich czynności w granicach pełnomocnictwa ze skutkiem dla mocodawcy bez względu na to, czy pełnomocnictwo w stosunku wewnętrznym między pełnomocnikiem a mocodawcą już wygasło, czy nie. Dlatego mocodawca należycie dbający o własne interesy winien niezwłocznie zawiadomić Sąd o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, gdyż od tej chwili skutki działania, bądź niedziałania pełnomocnika spadają na mocodawcę. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 października 2004 r. sygn. akt III SA/Gd 453/04, LEX nr 203315). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.