II SAB/Ol 6/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014r. sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Okręgowej Rady Łowieckiej Polskiego Związku Łowieckiego w udzieleniu informacji prasowej 1. zobowiązuje Okręgową Radę Łowiecką Polskiego Związku Łowieckiego do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia "[...]" w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Okręgowej Rady Łowieckiej Polskiego Związku Łowieckiego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4. zwraca skarżącemu od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 100zł (sto złotych) tytułem nadpłaconego wpisu sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 24 lipca 2013 r. S. P., powołując się na art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.), zwrócił się do Okręgowej Rady Łowieckiej o udzielenie informacji w zakresie: 1. jakie ilości głosów "za" i głosów "przeciw" uzyskali członkowie wybrani do tego organu w wyborach w 2010r.; 2. jakie ilości głosów "za" i głosów "przeciw" uzyskali kolejno kandydaci w wyborach w roku 2010, wśród osób, które nie weszły w skład Okręgowej Rady Łowieckiej; 3. czy miało miejsce zaprzestanie pełnienia funkcji w Okręgowej Radzie Łowieckiej od 2010r., a jeśli tak to w jakich datach; 4. jeżeli zaprzestanie pełnienia funkcji miało miejsce, to kto i w jakiej dacie objął wakaty; 5. czy zdaniem organu objęcie funkcji po osobie, która zaprzestała pełnienia funkcji w Okręgowej Radzie Łowieckiej, następuje z mocy § 126 ust. 2 Statutu Polskiego Związku Łowieckiego z momentem powstania wakatu, czy też odbywa się poprzez uchwałę; 6. jeżeli zdaniem organu objęcie funkcji wymaga uchwały, to jakiego organu Polskiego Związku Łowieckiego i na jakiej podstawie prawnej. Jednocześnie, powołując się na upoważnienie redaktora naczelnego dziennika "[...]", S. P. wniósł, w przypadku odmowy udzielenia wnioskowanych informacji, o sporządzenie odmowy w ciągu 3 dni, zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy Prawo prasowe,. Pismem z dnia 4 września 2013r. redaktor naczelny dziennika "[...]" P. G., w związku z brakiem odpowiedzi na wniosek z dnia 24 lipca 2013r., wystąpił do Okręgowej Rady Łowieckiej o sporządzenie odmowy udzielenia informacji stosownie do art. 4 ust. 3 Prawa prasowego lub o udzielenie odpowiedzi na zadane pytania w ciągu 3 dni. W odpowiedzi z dnia 13 września 2013 r., Sekretarz Mazurskiej Okręgowej Rady Łowieckiej poinformował S. P., że Rada zajmie się jego wnioskiem na najbliższym posiedzeniu, które odbędzie się po 15 październiku 2013r. W dniu 3 października 2013 r. redaktor naczelny dziennika "[...]" P.G. wniósł za pośrednictwem Okręgowej Rady Łowieckiej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na odmowę udzielenia informacji prasowej, zarzucając organowi naruszenie: - art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe, poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą okoliczności odmowy udzielenia informacji prasowej przez Okręgową Radę Łowiecką Polskiego Związku Łowieckiego; - naruszenie art. 4 ust. 3 ustawy Prawo prasowe, poprzez niezachowanie wymagań jakie powinna spełniać odmowa udzielenia informacji prasowej w postaci wskazania powodów odmowy i zwłokę w jej udzieleniu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o nakazanie Okręgowej Radzie Łowieckiej udzielenia odpowiedzi na postawione pytania lub uchylenie odmowy i nakazanie powtórnego rozpatrzenia wniosku o informację prasową oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Polski Związek Łowiecki jest obowiązany do udzielenia prasie informacji o swej działalności, jeżeli informacja taka nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. Podkreślono, że żądane informacje nie są objęte żadną tajemnicą ustawową i nie naruszają prawa do prywatności. Skarżący stwierdził, że udzielenie odpowiedzi nie wymagało zebrania się Okręgowej Rady Łowieckiej, gdyż organ ten ma swoje prezydium, przewodniczącego i obsługiwany jest przez biuro, a więc nic nie stało na przeszkodzie, żeby na zadane pytania odpowiedzieć. Skarżący podniósł, powołując się na wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2001r., sygn. akt II SAB 254/01, że nieudzielenie odpowiedzi na zapytanie prasowe w ciągu 3 dni stanowi odmowę jej udzielenia, a odmowa udzielenia informacji prasowej w niniejszej sprawie jest niezgodna z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy. W odpowiedzi na skargę Prezes Mazurskiej Okręgowej Rady Łowieckiej Polskiego Związku Łowieckiego wniósł o jej odrzucenie wobec błędnego określenia strony. Wyjaśniono w tym względzie, że przy Polskim Związku Łowieckim działa Mazurska Okręgowa Rada Łowiecka, a nie Okręgowa Rada Łowiecka. Jednocześnie zaznaczono, iż Mazurska Okręgowa Rada Łowiecka jest organem wewnętrznym Polskiego Związku Łowieckiego i nie jest uprawniona do reprezentowania podmiotu, jakim jest Polski Związek Łowiecki. Zgodnie z treścią § 127 Statutu Polskiego Związku Łowieckiego, Okręgowa Rada Łowiecka jest wewnętrznym organem Zrzeszenia. Kompetencje Rady można podzielić na organizacyjno-porządkowe, uchwałodawcze, nadzorcze i personalne. Tym samym brak jest podstaw do występowania do Rady jako do podmiotu, który na podstawie art.4 Prawa prasowego może udzielać informacji Odnosząc się do merytorycznej oceny wniosku, podniesiono, że w sprawie nie miała miejsca odmowa udzielenia informacji prasowej, gdyż żądanie z dnia 24 lipca 2013 r. nie zawierało wniosku o udzielenie takiej informacji. Zaznaczono, że do pisma tego nie zostało dołączone żadne pełnomocnictwo, z którego wynikałoby, że żądane informacje mają charakter informacji prasowej i wnosi o nie osoba, która jest dziennikarzem. Nie została umieszczona bowiem żadna informacja wskazująca na funkcję osoby podpisującej się pod treścią pisma, a adres korespondencyjny nie był tożsamy z adresem wskazanym w nagłówku. Organ stwierdził, że lakoniczna informacja o udzielonym upoważnieniu przez redaktora naczelnego nie jest tożsama z udzieleniem takiego pełnomocnictwa. Podkreślono, że wnioskodawca S. P., mimo wezwań ZO PZŁ, nigdy nie przedłożył dowodu na posiadanie statusu dziennikarza. Zauważono poza tym, że pismem z dnia 13 września 2013r. poinformowano wnioskodawcę w jakim terminie może zostać rozpatrzone zapytanie oraz kiedy może spodziewać się odpowiedzi. Wskazano, że Rada jest organem kolegialnym, udzielenie odpowiedzi na zadane pytania wymagało więc postawienia sprawy na posiedzeniu i ustalenia przez organ treści odpowiedzi. Organ zarzucił, że redaktor naczelny nie oczekiwał na upływ wskazanego terminu. Tym samym niezasadne jest twierdzenie skarżącego, że odmówiono udzielenia informacji prasowej. W piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2013r. redaktor naczelny dziennika "[...]" ustosunkował się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę. Wskazał, że zgodnie z art. 32a ust. 1 pkt 2 Prawa łowieckiego Okręgowe Rady Łowieckie są organami Polskiego Związku Łowieckiego. Do takiego organu w okręgu olsztyńskim kierowany był wniosek o informację prasową. Podał, że w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007r., sygn. akt I OSK 735/06 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż obowiązek udzielenia informacji nie ogranicza się tylko do Polskiego Związku Łowieckiego, który posiada osobowość prawną, ale także do jego organów, w tym powołanych ustawą Prawo łowieckie, ale i statutem Polskiego Związku Łowieckiego. Co do wątpliwości, czy wniosek pochodził od dziennikarza, skarżący wskazał, że S. P. nie pierwszy raz występował do organów okręgowych w Olsztynie o udzielenie informacji prasowej i w sprawach tych kierowane były skargi do WSA w Olsztynie. Jeżeli pomimo tego organ nie miał pewności, czy S. P. jest dziennikarzem dziennika "[...]", to wątpliwości te rozwiewało pismo redaktora naczelnego, żądające sporządzenia odmowy według wymagań art. 4 ust. 3 Prawa prasowego. Skarżący zauważył ponadto, że po posiedzeniu Rady organ mógł udzielić wnioskowanych informacji. W takiej sytuacji skarżący wycofałby skargę, ponieważ jednak odpowiedzi nie udzielono, skarga jest nadal zasadna. Pismem procesowym z dnia 9 grudnia 2013r. Prezes Mazurskiej Okręgowej Rady Łowieckiej Polskiego Związku Łowieckiego podniósł dodatkowo, że treść zapytań z pkt 5 i 6 wniosku wykracza poza uprawnienia prasy do otrzymania informacji na podstawie art. 4 ust. 1 prawa prasowego, gdyż obowiązek informacyjny dotyczy wyłącznie informacji o faktach. Wskazane zapytania powodują natomiast konieczność wyrażania opinii. W dniu 11 grudnia 2013r. skarżący udokumentował, wykonując wezwanie Sądu, że S. P. zajmuje się tworzeniem materiałów prasowych i jest związany z redakcją dziennika "[...]" umową o pracę zawartą w dniu 15 kwietnia 2013r. na czas nieokreślony. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014r. pełnomocnik skarżącego wniósł o ustalenie przez Sąd - w oparciu o art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - czy zawarte w skardze żądanie, powinno być traktowane jak odmowa udzielenia informacji prasowej, czy też jako skarga na bezczynność podmiotu zobowiązanego. Podał, że w przypadku przyjęcia, iż przedmiotem skargi jest odmowa udzielenia informacji prasowej, skarżący wnosi o uchylenie tej odmowy, zaś w przypadku uznania, iż zachowanie podmiotu zobowiązanego jest bezczynnością, wnosi o zobowiązanie tego podmiotu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 24 lipca 2013 roku. Wskazał, że ze Statutu Polskiego Związku Łowieckiego wynika, że wystarczające jest określenie, że Okręgowe Rady Łowieckie są organami Polskiego Związku Łowieckiego, w związku z czym dodawanie jakiegokolwiek przymiotnika do tej nazwy jest inicjatywą organu i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Wniósł o uwzględnienie skargi i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014r. Sąd uznał, że skarga P. G. – redaktora naczelnego dziennika "[...]" jest skargą na bezczynność Mazurskiej Okręgowej Rady Łowieckiej Polskiego Związku Łowieckiego . W związku z tym dotychczasowa sygnatura sprawy II SA/Ol 1069/13 została zakreślona i sprawę zarejestrowano w repertorium SAB pod nową sygnaturą II SAB/Ol 6/14. W piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2014r. Prezes Mazurskiej Okręgowej Rady Łowieckiej Polskiego Związku Łowieckiego podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a, jak również stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy stronie przysługuje skarga na bezczynność organu administracji w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a.) oraz akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) a także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W takich sprawach można skutecznie wnieść skargę na bezczynność, jeśli organ administracji publicznej nie załatwi sprawy w terminie określonym w przepisach art. 35 -36 k.p.a., bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji. Rozważając w pierwszej kolejności wniosek o odrzucenie skargi, Sąd stwierdził, że skarga została skutecznie wniesiona i podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu. W szczególności niezasadnie organ podniósł w odpowiedzi na skargę zarzut dotyczący błędnego określenia organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Okoliczność, iż w pismach kierowanych do Okręgowej Rady Łowieckiej PZŁ nie podano pełnej nazwy organu przez pominięcie członu "Mazurska", nie wywołała wątpliwości co do adresata wniosku. Nadane w odpowiedzi pismo, informujące wnioskodawcę o późniejszym załatwieniu wniosku przez Mazurską Okręgową Radę Łowiecką, podpisał Sekretarz Mazurskiej Okręgowej Rady Łowieckiej, stąd wniosek, że sam organ nie miał wątpliwości do kogo był kierowany wniosek i zobowiązał się do jego rozpatrzenia w późniejszym terminie, co jednak nie nastąpiło i skarżący miał prawo domagać się załatwienia wniosku poprzez udzielenie żądanych odpowiedzi na poszczególne pytania lub odmowy ich udzielenia. W rozpoznawanej sprawie skarżący, działając na podstawie art. 4 ust. 4 Prawa prasowego, wniósł skargę na odmowę udzielenia informacji prasowej przez Mazurską Okręgową Radę Łowiecką Polskiego Związku Łowieckiego, mimo że organ ten nie rozpatrywał w ogóle wniosku dziennikarza, informując jedynie o późniejszym jego załatwieniu, co nie nastąpiło do chwili wydania przez Sąd wyroku. Skarżący powoływał się na stanowisko judykatury, że w "sprawach prasowych" bezczynność organu nie istnieje, lecz oznacza odmowę udzielenia informacji w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 Prawa prasowego. Wobec treści zgłoszonego żądania, skarga pierwotnie zarejestrowana została w repertorium SA pod nr 1069/13. Jednak po przeanalizowaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy Sąd uznał, nie będąc związany twierdzeniami strony zgodnie z art. 134 p.p.s.a., że w istocie przedmiotowa skarga kwestionuje bezczynność Mazurskiej Okręgowej Rady Łowieckiej w udzieleniu informacji prasowej. Stąd dokonano przerejestrowania sprawy do repertorium "SAB", gdzie nadano jej nowy numer II SAB/Ol 6/14. W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności /T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86/. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Zauważyć należy, że ustawa Prawo prasowe wyróżnia dwa tryby udzielania prasie wnioskowanych informacji. Pierwszy wskazany został w art. 3a tej ustawy, w którym przyjęto, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."). Unormowanie to dodane zostało do ustawy Prawo prasowe w wyniku jej nowelizacji dokonanej przez u.d.i.p. Od momentu wejścia w życie u.d.i.p. - z dniem 1 stycznia 2002r. obowiązuje zatem zasada, że jeżeli wnioskowana przez prasę informacja, ma charakter informacji publicznej to jej udostępnienie lub odmowa jej udostępnienia powinna nastąpić w trybie u.d.i.p. Odrębny tryb udzielania prasie informacji uregulowany został w art. 4 ustawy Prawo prasowe i dotyczy działalności przedsiębiorców i podmiotów niezaliczanych do sektora finansów publicznych oraz niedziałających w celu osiągnięcia zysku. Z porównania tych dwóch przepisów wynika, że art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe poszerza katalog podmiotów zobowiązanych do udzielania prasie informacji o podmioty niewymienione w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do ust. 3 art. 4 ustawy Prawo prasowe w przypadku odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie trzech dni; odmowa powinna zawierać oznaczenie organu, jednostki organizacyjnej lub osoby, od której pochodzi, datę jej udzielenia, redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej jej przedmiotem oraz powody odmowy. Odmowę, o której mowa w ust. 3, lub niezachowanie wymogów określonych w tym przepisie, można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni; w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych (ust. 4). W kontekście powyższego zasadnym jest wyjaśnić, iż we wcześniejszym orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za właściwy dla udzielenia prasie informacji przez organy Polskiego Związku Łowieckiego przyjmowano tryb uregulowany w art. 4 Prawa prasowego. W każdym razie w większości orzeczeń okoliczność ta nie była kwestionowana (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 735/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1767/07, wyroki WSA w Lublinie: z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 529/12 i z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 372/12 oraz wyroki WSA w Olsztynie z dnia 6 listopada 2012r., sygn. akt II SA/Ol 1067/12, czy z dnia 19 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Ol 1014/13, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Taka wykładania pomijała jednak treść art. 3a Prawa prasowego, na co zasadnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 89/13 oraz w postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 319/13. Z orzeczeń tych wynika, że dla wskazania właściwego trybu dostępu do określonej informacji, w sytuacji, gdy wnioskuje o nią prasa, decydujące znaczenie ma ocena czy adresata wniosku można uznać za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W takim bowiem przypadku, gdy wniosek taki będzie dotyczył informacji publicznej i zostanie skierowany do podmiotu zobowiązanego na mocy art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznych, właściwym dla jego załatwienia będzie tryb określony w przepisach u.d.i.p. Polski Związek Łowiecki, w tym jego organy, jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wcześniej wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13 wyjaśnił też, że ustawodawca w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo łowieckie (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 1226) przekazał Polskiemu Związkowi Łowieckiemu szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m. in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na Związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny (por. R. Stec: "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne.", Lex 2012). Wymaga podkreślenia ponadto, iż powyższe zadania mogą być realizowane również przez organy okręgowe Związku. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że obowiązek udzielenia informacji prasie nie ogranicza się tylko do organów naczelnych Polskiego Związku Łowieckiego. Skoro bowiem Związek ten jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych z całego kraju i realizuje zadania publiczne określone w art. 34 ustawy Prawo łowieckie na terenie całego kraju przez m.in. swoje organy okręgowe, to wniosek o udzielenie informacji z zakresu działalności tych organów okręgowych może być kierowany do nich bezpośrednio. Szczególnie, gdy wniosek dotyczy udostępnienia informacji będących w jego posiadaniu. Stosownie do art. 32a ust. 1 pkt 2 Prawa łowieckiego Okręgowe Rady Łowieckie są organami Polskiego Związku Łowieckiego. Zgodnie z § 98 ust. 2 pkt 2 Statutu PZŁ, Okręgowe Rady Łowieckie są okręgowymi organami zrzeszenia jakim jest PZŁ. Reasumując, Okręgowa Rada Łowiecka realizując na terenie swojej właściwości zadania publiczne powierzone Polskiemu Związkowi Łowieckiemu, jest zobowiązana do udzielania prasie informacji z zakresu jej działalności i funkcjonowania w trybie u.d.i.p albo art. 4 ustawy Prawo prasowe, jeżeli żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a nadto nie są objęte tajemnicą ustawową lub nie naruszają prawa do prywatności. W konsekwencji, w świetle przytoczonych unormowań, Mazurska Okręgowa Rada Łowiecka zobowiązana była dokonać przede wszystkim oceny, czy żądane informacje dotyczące składu osobowego tego organu mieszczą się w zakresie rzeczowym pojęcia informacji publicznej. Zważyć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. I tak reguluje ona udostępnienie informacji publicznej (art. 7, 13 i 14 ustawy). Stosownie do art. 13 ust. 1 tej ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Wyjątkowo na podstawie art. 13 ust. 2 termin ten może zostać przedłużony maksymalnie do 2 miesięcy, a o przyczynach zwłoki organ powinien poinformować stronę. W tym czasie powinna też nastąpić ewentualna odmowa udostępnienia informacji w trybie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy), na którą przysługuje odrębnie skarga. W razie potwierdzenia, że w sprawie ma zastosowanie u.d.i.p., uwzględniwszy fakt, iż wezwany organ stanowi podmiot zobowiązany do udzielenia tego rodzaju informacji, organ winien był uwzględnić niezwłocznie wniosek strony, poprzez udzielenie odpowiedzi na poszczególne pytania (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) bądź też wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej co do całości lub części wniosku, stosownie do art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Uznając zaś, że żądanie nie dotyczy w istocie informacji publicznej Mazurska Okręgowa Rada Łowiecka powinna była rozpatrzyć je w trybie art. 4 ustawy Prawo prasowe, poprzez udzielenie odpowiedzi na poszczególne pytania lub odmowę ich udzielenia. Zaniechanie wskazanych działań naruszyło powołane przepisy i czyniło zasadnym zarzut bezczynności. W rozpoznawanej sprawie oczywistym jest bowiem, że organ nie rozpatrzył w ogóle zgłoszonego wniosku w sposób przewidziany prawem. Jedynie poinformowano wnioskodawcę o późniejszym terminie rozpatrzenia wniosku. Mimo złożonego zapewnienia organ dotychczas nie przedstawił wnioskodawcy swojego stanowiska odnośnie do prawa dostępu prasy do wnioskowanych informacji. Zgłoszony wniosek pozostaje nierozpatrzony, więc jest wciąż aktualny, co uzasadniało wniesienie skargi na bezczynność i jej uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd zobowiązał organ w pkt 1 sentencji wyroku do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 24 lipca 2013r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Na podstawie powołanego przepisu Sąd nie stwierdził, aby w przedstawionych okolicznościach faktycznych, bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ miał uzasadnione wątpliwości, czy wniosek pochodzi od dziennikarza, wobec braku udokumentowania przy wniosku tej okoliczności, jak również na wezwanie organu. Fakt ten, jak wnioskować należy, przyczynił się m. in. do zaniechania rozpatrzenia wniosku. Powyższe uzasadnia rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji wyroku. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku Mazurska Okręgowa Rada Łowiecka rozstrzygnie, mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a, jak również wskazaną wykładnię prawa materialnego. W szczególności Rada oceni, czy żądane informacje stanowią informację publiczną czy też wniosek skarżącego rozpatrzyć należy w trybie art. 4 Prawa prasowego. Wskazać przy tym należy, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Art. 6 zawiera przykładowy, otwarty katalog typowych informacji publicznych. Dlatego też doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji publicznej, za informację publiczną uznaje wszelkie informacje dotyczące faktów zarówno wytworzonych przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie powierzonych kompetencji (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2008r., I OSK 315/08, NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). O kosztach postępowania, obejmujących zwrot skarżącemu od organu uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej wnosi się wpis stały w kwocie 100 zł. Skarżący zaś uiścił wpis w kwocie 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 6 tego rozporządzenia, wobec zaskarżenia pierwotnie odmowy udzielenia informacji prasowej. W związku ze zmianą kwalifikacji skargi powstała nadpłata w uiszczonym wpisie w kwocie 100 zł, którą należało zwrócić skarżącemu, o czym rozstrzygnięto w pkt 4 wyroku.