I SA/Wr 75/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant: specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi T.C. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 30 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów (Dyrektora Izby Skarbowej w P.; zwanego dalej organem podatkowym) wydana na rzecz T. C. (zwanego dalej strona, wnioskodawca, podatnik, skarżący) z dnia [...] r., nr [...] w zakresie podatku dochodowego od fizycznych. We wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny. Strona prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "A" T. C. Dnia 5 maja 2006 r. podatnik nabył nieruchomość określoną jako zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym działka gruntu. Zakup był sfinansowany z kredytu, istnieje wpis w dziale III KW o hipotece banku. Skarżący złożył oświadczenie o wprowadzeniu tej nieruchomości do jednoosobowej działalności gospodarczej dnia 2 listopada 2006 r. i ujął w ewidencji środków trwałych. W roku 2007 i 2009 nieruchomość ta została oddana w najem. Czynsz z tego tytułu stanowił przedmiot faktur, z których VAT został ujęty w rejestrze VAT oraz deklaracjach. Ponadto, w kosztach działalności ujmowane były faktury kosztowe dotyczące np. utrzymania samej nieruchomości, jak np. zakupu silikonu, odkurzacza, czy też zakup żarówek itp. Dnia 23 grudnia 2011 r. przedmiotowa nieruchomość została sprzedana osobom fizycznym. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w świetle powyższego przychód osiągnięty z tytułu sprzedaży tej nieruchomości należy traktować jako przychód z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanego w prowadzeniu działalności gospodarczej ?. Zajmując własne stanowisko skarżący powołał przepisy art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 3 oraz art. 14 ust. 2 pkt 1 i ust. 2 c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm., zwana dalej u.p.d.o.f.). Wskazał, że z przedstawionego przez niego stanu faktycznego wynika, że w 2011 r. sprzedał on nieruchomość stanowiącą środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem, w ocenie wnioskodawcy, zbycie w 2011 r. nieruchomości stanowić będzie przychód z działalności gospodarczej. Przytaczając treść art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f., wnioskodawca wskazał, że u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów, dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania, powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa. Natomiast dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b, a w pozostałych przypadkach dochodem lub stratą jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22 h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości lub wartością wynikającą z dokumentu stwierdzającego nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie, którego wartość początkową dla celów dokonywania odpisów amortyzacyjnych ustalono zgodnie z art. 22 g ust. 10, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22 h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tego prawa lub udziału w takim prawie. W związku z powyższym, w ocenie wnioskodawcy, dochodem z tytułu zbycia przedmiotowej nieruchomości stanowiącej środek trwały w prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, będzie różnica między przychodem z ich odpłatnego zbycia a ich wartością początkową, powiększoną o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Na poparcie swojego stanowiska strona powołała argumentację zawartą w interpretacjach podatkowych Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] r. o numerach: [...] , [...] ., [...] i [...] oraz - w oparciu o wnioskowanie a contrario - argumentację wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. II FSK 1507/08. W powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko strony za nieprawidłowe w części dotyczącej przychodu ze sprzedaży budynku mieszkalnego i związanego z nim gruntu oraz prawidłowe w pozostałej części. W pierwszej kolejności organ przytoczył treść art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 8, art. 10 ust. 2 pkt 3, art. 10 ust. 3 oraz art. 14 ust. 1, art. 14 ust. 2 pkt 1, art. 14 ust. 2 c u.p.d.o.f. Zdaniem organu z przepisów tych wynika, że w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, mających charakter mieszkalny, zastosowanie znajduje przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Jednocześnie podkreślił, że powyższa kwalifikacja jest niezależna od faktu wykorzystywania tych składników majątku na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej czy też faktu ich wprowadzenia do ewidencji środków trwałych. Organ wskazał, że z literalnego brzmienia przepisu art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f. wynika, że przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości o charakterze mieszkalnym zawsze będą kwalifikowane do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Podkreślił, nie tracąc z pola widzenia przedstawionego w interpretacji stanu faktycznego, że ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że do przychodów z działalności gospodarczej nie zalicza się przychodu z odpłatnego zbycia wykorzystywanego na potrzeby związane z działalnością gospodarczą budynku mieszkalnego i związanego z nim gruntu. Na powyższą kwalifikację nie ma wpływu fakt wprowadzenia nieruchomości do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Powyższe znajduje również potwierdzenie w regulacji zawartej w art. 14 ust. 2c ww. u.p.d.o.f., gdzie podkreśla się, że do przychodów, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, nieruchomości o charakterze mieszkalnym. Wskazał jednocześnie, że przychód ten powstaje jedynie w przypadku, gdy odpłatne zbycie takiego budynku mieszkalnego oraz związanego z nim gruntu nastąpi przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie lub wybudowanie. Zatem kwalifikując przychód ze sprzedaży nieruchomości – niezależnie od faktu, że była wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej – należy w szczególności wziąć pod uwagę charakter tychże nieruchomości (mieszkalny bądź niemieszkalny). Dlatego też w odniesieniu do sprzedaży nieruchomości stanowiącej budynek mieszkalny oraz związany z tym budynkiem grunt zastosowanie znajduje przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. W konsekwencji zastosowania tego przepisu, organ podatkowy stwierdził, że z uwagi na fakt, że sprzedaż tego budynku mieszkalnego oraz związanego z nim gruntu nastąpiła przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie, po stronie wnioskodawcy powstaje przychód podatkowy ze źródła określonego w ww. przepisie, tj. przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości, a nie – jak twierdzi wnioskodawca – przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast sprzedaż nieruchomości stanowiącej budynek gospodarczy oraz grunt niezwiązany z budynkiem mieszkalnym (tj. nieruchomości o charakterze niemieszkalnym wykorzystywanej w prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej) skutkuje powstaniem po stronie wnioskodawcy przychodu ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., tj. pozarolniczej działalności gospodarczej. Podkreślił, że o kwalifikacji przychodu ze sprzedaży nieruchomości nie przesądza jedynie fakt wprowadzenia przedmiotowej nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ale przede wszystkim charakter tej nieruchomości (mieszkalny bądź niemieszkalny). W odniesieniu do powołanych przez stronę interpretacji indywidualnych organ wskazał, że wydane one zostały w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego. Jednocześnie zauważył, że w powołanych przez stronę interpretacjach indywidualnych organ podatkowy potwierdził stanowisko, zaprezentowane przez organ w przedmiotowej sprawie. W nawiązaniu do powołanego w treści wniosku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że teza powołanego rozstrzygnięcia nie ma zastosowania w przedmiotowym postępowaniu i dotyczy innego zagadnienia prawnego. Końcowo podniósł, że w wydanej interpretacji indywidualnej odniósł się tylko do kwestii będącej przedmiotem zapytania, tj. kwalifikacji źródła przychodu. Nie ustosunkował się natomiast do kwestii sposobu ustalenia dochodu ze sprzedaży nieruchomości, bowiem kwestia ta nie była przedmiotem zapytania. Pismem z dnia 17 października 2013 r. wezwano organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 14 listopada 2013 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazaną wyżej interpretację indywidualną T. C. wnosząc o jej uchylenie w części uznającej stanowisko skarżącego za nieprawidłowe oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postepowania sądowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a), art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f. oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120 O.p. poprzez naruszenie zasady działania organów podatkowych zgodnie z przepisami prawa i art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi potrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, jak również w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie skarżącego do przychodu uzyskanego ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości stosować należy zasady określone dla przychodów, o których mowa w art 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Uzasadniając powyższe stanowisko wskazał, że sprzedaż nieruchomości nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej gdyż stanowiła ona składniki majątku przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Okoliczność, że przedmiotowa nieruchomość (jako całość: grunt z budynkiem mieszkalnym i gospodarczym) była przez skarżącego wynajmowana w ramach działalności gospodarczej, wzmacnia argument, że należy kwalifikować nieruchomość jako składnik majątku przedsiębiorstwa. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje fakt, że wymieniona nieruchomość była ujęta przez skarżącego w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Zdaniem skarżącego wprowadzony przez organ podział sprzedanej nieruchomości na budynek mieszkalny i grunt z nim związany oraz pozostałą część jest niedopuszczalny. Organ bowiem w nie określa, w jaki sposób w jego ocenie ma przebiegać proponowany przez niego podział. Skarżący podkreślił, że nie wie jak dokonać takiego podziału, skoro cały czas wykorzystywał nieruchomość tj. grunt i oba budynki, do prowadzenia działalności gospodarczej. Powstała zatem wątpliwość w oparciu o jakie dane, wytyczne, kwalifikatory winien taki podział przeprowadzić. W opinii strony, powyższe stanowi nie tylko naruszenie przepisów prawa materialnego ale przede wszystkim rażące naruszenie przepisów proceduralnych, zwłaszcza art. 120 i art. 121 O.p. Zdaniem skarżącego organ podatkowy miał obowiązek wskazania, w jaki sposób w jego ocenie, ma zostać przeprowadzony proponowany przez niego podział. Ponadto organ podatkowy uchylił się także od wskazania, jakie są podstawy prawne dokonania powyższego podziału nieruchomości. Nie wyjaśnił w sposób precyzyjny i przekonujący dlaczego uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. Nie odnosząc się do przedstawionych we wniosku argumentów organ podatkowy naruszył podstawowe zasady procesowe, tj. zasadę legalizmu, praworządności oraz zasadę zaufania do organów podatkowych. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. – art. 146 § 1 p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak zakreślonym zakresie kognicji Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa. Przechodząc do oceny zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego wskazać należy, że istota sporu pomiędzy skarżącym a organem wydającym interpretację sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w wyniku sprzedaży nieruchomości stanowiącej budynek mieszkalny oraz związany z tym budynkiem grunt po stronie wnioskodawcy powstaje przychód podatkowy ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., tj. przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości, czy też przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., tj. przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Kluczowe znaczenie dla merytorycznego rozpoznania sprawy na gruncie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku ma przedmiot transakcji sprzedaży z tytułu której wystąpił przychód. A mianowicie, przedmiotem sprzedaży była wykorzystywana do działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego i ujęta w ewidencji środków trwałych nieruchomość określona jako zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym działka gruntu. Według skarżącego przychód ze sprzedaży nieruchomości należy zakwalifikować do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., gdyż sprzedał on nieruchomość stanowiącą środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej Zdaniem organu w odniesieniu do sprzedaży nieruchomości stanowiącej budynek mieszkalny oraz związany z tym budynkiem grunt zastosowanie znajduje przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Organ wskazał, że z uwagi na fakt, że sprzedaż tego budynku mieszkalnego oraz związanego z nim gruntu nastąpiła przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie, po stronie skarżącego powstaje przychód podatkowy ze źródła określonego w ww. przepisie, tj. przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości. Natomiast sprzedaż nieruchomości stanowiącej budynek gospodarczy oraz grunt niezwiązany z budynkiem mieszkalnym (tj. nieruchomości o charakterze niemieszkalnym wykorzystywanej w prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej) skutkuje powstaniem po stronie wnioskodawcy przychodu ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., tj. pozarolniczej działalności gospodarczej. Podkreślił, że o kwalifikacji przychodu ze sprzedaży nieruchomości nie przesądza jedynie fakt wprowadzenia przedmiotowej nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ale przede wszystkim charakter tej nieruchomości (mieszkalny bądź niemieszkalny). Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jest źródłem przychodów, z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Przepis ten nie ma jednak zastosowania do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., z zastrzeżeniem art. 10 ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia nie upłynęło 6 lat, co wynika to z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. W myśl zaś art. 10 ust. 3 u.p.d.o.f. przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz (...) budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Z dyspozycji tego przepisu zatem wprost wynika, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodu określonego ww. art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. (gdzie odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej), muszą być spełnione co najmniej dwie przesłanki, a mianowicie, nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej i nieruchomość musi być nieruchomością mieszkalną (nie może być nieruchomością niemieszkalną) wykorzystywaną na potrzeby tej działalności. Wskazać przy tym należy, że pozarolnicza działalność gospodarcza stanowi odrębne źródło przychodów wskazane w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Z kolei art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. stanowi, że przychodami z działalności gospodarczej są również: przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących: a) środkami trwałymi, b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł, c) wartościami niematerialnymi i prawnymi - ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określeniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio. W myśl zaś art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f. do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis art. 30e stosuje się odpowiednio. W myśl zasady przewidzianej w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 uważa się każdą kwotę należną podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą. Przepis art. 14 u.p.d.o.f. stanowi kompleksową regulację w przedmiocie przychodów z działalności gospodarczej i nie wymienia wszystkich przychodów z tego źródła, zaś w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. wymienione zostały tylko przykładowo rodzaje przychodów zaliczanych do przychodów z działalności gospodarczej, co świadczy, że sprzedaż każdego innego składnika, wykorzystywanego w działalności gospodarczej, stanowi przychód z tytułu działalności gospodarczej na podstawie ogólnej zasady wyrażonej w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., jednakże z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych, stosownie do ust. 2c art. 14) u.p.d.o.f. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że do przychodów z działalności gospodarczej nie zalicza się przychodu z odpłatnego zbycia wykorzystywanego na potrzeby związane z działalnością gospodarczą budynku mieszkalnego i związanego z nim gruntu. Na powyższą kwalifikację nie ma wpływu fakt wprowadzenia nieruchomości o charakterze mieszkalnym do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Powyższe rozważania prowadzą do wnioski, że sprzedaż budynku mieszkalnego oraz związanego z nim gruntu, nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, a przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., tj. przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości. Na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy przychód ze sprzedaży obejmuje składniki majątku wykorzystywanego na potrzeby pozarolniczej działalności gospodarczej skarżącego - nieruchomość mieszkalną, a to oznacza, że przychodu tego nie można kwalifikować jako przychodu o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., tym samym zachodzi podstawa do uznania stanowiska zawartego w zaskarżonej interpretacji za prawidłowe, zarzuty skargi zaś co do naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego przedstawione w skardze za bezpodstawne. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa proceduralnego, tj. art. 120 i 121 O.p., zdaniem Sądu, i te zarzuty są nieuzasadnione, gdyż stanowisko organu podatkowego zostało wyczerpująco wyjaśnione i nie wymaga dodatkowego uzupełnienia. W przedmiotowej sprawie organ wydający interpretację dokonał prawidłowej subsumcji zaistniałego stanu faktycznego opisanego we wniosku do właściwych ww. przepisów prawa i wyczerpująco wyjaśnił swoje stanowisko. Odmienność zaprezentowanego przez organ stanowiska w stosunku do stanowiska skarżącego w przedmiotowej sprawie, nie oznacza naruszenia zasad wyrażonych w ww. przepisach. Zarzuty skargi co do naruszenia przepisów prawa procesowego nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy ani też w racjach prawnych. W ocenie Sądu organ podatkowy w sposób poprawny wyjaśnił, jakie przepisy mają zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i na czym polega nieprawidłowość w części stanowiska skarżącego. Podkreślić należy, że organ podatkowy zaskarżoną interpretacją prawidłowo odniósł się do kwestii będącej przedmiotem wniosku o jej wydanie, tj. kwalifikacji źródła przychodu. Natomiast sposób ustalania dochodu ze sprzedaży nieruchomości nie był objęty zapytaniem wniosku. Z tych względów należało stwierdzić, że zaskarżona interpretacja indywidualna zapadła bez naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.