IV SA/Wa 2625/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia B. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Stowarzyszenie B. z siedzibą w S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2013r. (nr [...]) o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z [...] marca 2011r. (nr [...]) w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2011r. W. Spółka z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Wójta Gminy S. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie infrastruktury technicznej : drogi wewnętrznej z placem manewrowym i zatoką postojową, zjazdu z drogi gminnej oraz elektrowni wiatrowej o mocy 2,0 MW wraz ze stacją kontenerowo-pomiarową na dwóch działkach o nr ew. [...] i [...] (obręb B.) położonych w Gminie S. Dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka o nr [...] (o powierzchni całkowitej 15,19 ha) to w większości użytki rolne klasy IIII (9, 63 ha). Nieruchomość o nr ew. [...] stanowi drogę. Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] marca 2011r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i ust. 3, art. 64 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej jako u.p.z.p., ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji. Organ pierwszej instancji przyjął, że planowane zamierzenie inwestycyjne dotyczy budowy urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Z tego powodu uznał, że inwestycja nie musi spełniać wszystkich warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.: warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 pkt 1) oraz konieczności zapewnienia dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 tej ustawy). Z treści decyzji wynika ponadto, w sposób dorozumiany, że zdaniem organu nie wchodził w tym przypadku obowiązek uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolne, ponieważ projektowana inwestycja miała zająć część działki rolnej (klasa III), która łącznie nie przekraczaja 0,5 ha. Stowarzyszenie B. z siedzibą w S. złożyło w dniu [...] kwietnia 2012r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2011r., wywodząc, że decyzja jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stowarzyszenie podniosło, że w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. nie przewidziano budowy elektrowni wiatrowych, nie wskazano stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu tego terenu. Podniosło ponadto, że w sytuacji gdy pod budowę elektrowni wiatrowej planuje się przeznaczyć grunty rolne klasy I – III, jeżeli ich zwarty obszar przewidziany dla takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha, niezbędne jest uzyskanie zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę jego przeznaczenia na cele nierolnicze. Stowarzyszenie powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyroki : Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2011r., sygn. akt II OSK 466/11 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 sierpnia 2011r., sygn. akt II SA/Wr 416/10 oraz z dnia 1 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Wr 516/10) podkreśliło, że pojęcie "zwarty obszar projektowany" należy interpretować mając na uwadze całe projektowane przedsięwzięcie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2011r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wywiódł, że elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej. Podkreślił, że art. 9 ust. 1 u.p.z.p. nie daje podstaw do stwierdzenia, że ustalenia studium muszą być uwzględnione w decyzji o warunkach zabudowy. Powołany przepis określa bowiem studium jako "akt" polityki przestrzennej gminy, poprzedzający uchwalenie m.p.z.p. (aktu prawa miejscowego). Nawet jeśli studium ustala, zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 2 tereny wyłączone spod zabudowy, a dla terenu nie sporządzono m.p.z.p., organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy w trybie decyzji administracyjnej nie może rozstrzygać na podstawie ustaleń studium. Odnosząc się do braku zgody Ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze, organ stwierdził, że grunty rolne klas III a i III b objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie przekraczają 0,5 ha, a zatem zgoda nie jest wymagana. Przepis art. 7 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (obowiązujący w dniu wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy) stanowił, że zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej na zmianę na cele nierolnicze wymagają m.in. (na etapie uchwalania m.p.z.p.) grunty rolne stanowiące użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha. Kryterium obszarowe odnosi się do działki, która ma zmienić swoje przeznaczenie, bez wliczania w to obszaru, z którego uprzednio została wydzielona. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Podkreśliło, że nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a także, że ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntu objętego tym wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] września 2013r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2012r. W uzasadnieniu Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W szczególności nie zgodziło się z poglądem, że z treści art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, że "zwarty obszar projektowany" to obszar obejmujący całe zamierzenie inwestycyjne. W ocenie organu nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca tego przepisu. Kryterium obszarowe (0,5 ha) dotyczy jedynie obszaru (określonej działki objętej inwestycją), który ma zmienić swoje przeznaczenie (z gruntu rolnego na grunt przeznaczony na inne, nierolne cele). Ochrona gruntów rolnych nie może być posunięta tak daleko, aby powodowała istotne ograniczenia rozwoju gminy i ograniczenia prawa własności. Zdaniem Kolegium twierdzenia strony odnośnie mocy wiążącej studium i jego mocy obowiązującej przy ustalaniu warunków zabudowy nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, przeprowadzonej w trybie nadzwyczajnym (o stwierdzenie nieważności decyzji) i nie mogą stanowić podstawy negatywnego rozstrzygnięcia dla inwestora. Z przedstawionych powodów organ uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stowarzyszenie B. wniosło na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciło rażące naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak "wyczerpującego i rzetelnego zbadania sprawy". Na tej podstawie zażądało uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2012r. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie ponowiło zarzuty i argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2011r. oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona skarżąca wyraziła pogląd, że siłownia wiatrowa nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, o jakim mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zdaniem strony skarżącej inwestycja jest obiektem budowlanym, a konkretnie budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego). Siłownia wiatrowa składa się z różnych elementów np. takich, jak wieża, fundament, śmigła. Elementy te są pomiędzy sobą powiązane technicznie i użytkowo. Żaden z tych elementów nie mógłby funkcjonować samodzielnie. Stanowią więc całość techniczno -użytkową i jako takie mogą być wykorzystywane do wytworzenia energii elektrycznej. Inną kwestią jest natomiast czy i jak wytworzoną energię elektryczną będzie się dostarczać odbiorcy. Powyższe jednak nie wpływa na sposób zdefiniowania siłowni wiatrowej. Skarżący podkreślił, że to właśnie linie przesyłowe energii elektrycznej w stosunku do siłowni wiatrowej pełnią rolę służebną, a nie odwrotnie. Stowarzyszenie przywołało pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 lutego 2010r., sygn. akt II SA/Rz 225/09, że infrastruktura wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji choć sama nie bierze bezpośredniego udziału w produkcji. Działalność produkcyjną prowadzą np. elektrownie wiatrowe lub wodne. Natomiast infrastrukturą techniczną są urządzenia do przesyłania i dystrybucji energii, nie są natomiast infrastrukturą techniczną urządzenia służące do jej wytworzenia. Jeżeli więc, jak to powyżej wykazano, sporna inwestycja nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, to nie można w stosunku do niej zastosować wyłączenia wynikającego z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Koniecznym jest więc spełnienie przez sporną inwestycję wymagań dotyczących tzw. "dobrego sąsiedztwa" wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Strona skarżąca zauważyła jednakże, że przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie jest jednoznaczny i w związku z tym w orzecznictwie sądowym istnieją rozbieżności dotyczące jego wykładni. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że niniejsza sprawa dotyczy decyzji wydanej przez organ w trybie nadzwyczajnym, w wyniku rozpatrzenia wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie: drogi wewnętrznej z placem manewrowym i zatoką postojową oraz elektrowni wiatrowej na terenie działek nr ew. [...] i [...] położonych w gminie S. Organ mógł uwzględnić powyższy wniosek wyłącznie w przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanek (wad) wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odróżnieniu bowiem od "zwykłego" toku odwoławczego stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może i musi mieć miejsce jedynie w razie ustalenia, że decyzja jest dotknięta konkretną wadą kwalifikowaną, w tym przypadku określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Sądu, organ administracji słusznie przyjął, że taka wada nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest niewątpliwie instytucją szczególną, podważającą zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, wymaga ustalenia, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka"). Nie chodzi tu więc o błędy w wykładni prawa, ale o jasne, niedwuznaczne naruszenie prawa. Naruszony przepis nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych (por. np. wyrok NSA z 19 kwietnia 2012r., II GSK 190/12). Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia lub sąd rozpoznający sprawę (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 1995r., sygn. akt II SA 1642/94, publikowany : Prokuratura i Prawo z 1995r.., nr 7-8, s.70 oraz z dnia 18 czerwca 1997r., sygn. akt III SA 422/96, publikowany : Glosa z 1998r., nr 10, s. 29 oraz Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz pod red. Prof. Marka Wierzbowskiego i prof. Aleksandry Wiktorowskiej, Warszawa 2013r., s. 942). Przypomnieć trzeba, że strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Według powołanych przepisów w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przeznaczenie gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III na cele nierolne, wymaga uzyskania zgody Ministra w toku procedury planistycznej, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha. Trzeba podkreślić, że z uwagi na brak precyzji przepisu art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, który to przepis jednoznacznie i wprost nie wskazuje, jak należy rozumieć "zwarty obszar projektowany", a także z uwagi na występujące w orzecznictwie sądów administracyjnych różne interpretacje tego pojęcia, nie można było stwierdzić nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla projektowanego przedsięwzięcia. Jak już powiedziano, orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest w tej kwestii jednolite. Sporne jest to, czy zwrot "zwarty obszar" należy rozumieć literalnie, jako obszar złożony z elementów znajdujących się blisko, jeden obok drugiego; ścisły, gęsty, skupiony, jednolity pod względem ukształtowania terenu, kompozycji zabudowy czy też należy mu nadać inne znaczenie, w szczególności takie, w którym o tym, że dany obszar jest zwarty decydować będzie to, że został on przeznaczony na inwestycje jednego rodzaju. Nie jest więc jasne, czy o zwartym charakterze obszaru projektowanego pod inwestycję przesądza to, że stanowi on pewną całość pod względem powierzchniowym, czy też jest nim również obszar podzielony fizycznie, ale połączony jednym przedsięwzięciem inwestycyjnym, tak jak może się to zdarzać w przypadku elektrowni wiatrowych. Z orzecznictwa sądowego nie wynika też jednoznacznie, czy za "zwarty obszar projektowany" należy traktować całą działkę, na której ma być usytuowana inwestycja, czy też tylko część działki (części działki), którą inwestycja ma fizycznie zajmować. Strona skarżąca powołuje się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2011r., sygn. akt II OSK 466/11 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie: www.nsa.gov.pl oraz LEX nr 1081787), w którym Sąd przyjął, że "zwarty obszar projektowany" w przypadku elektrowni wiatrowej, to obszar obejmujący całe projektowane przedsięwzięcie, a więc cały park elektrowni wiatrowych. Natomiast w wyrokach z dnia 6 lipca 2012r., sygn. akt II OSK 996/12 oraz z dnia 2 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 94/12 (wyroki dostępne w systemie LEX pod poz.: 1219266 i 1252238 oraz na stronie: www.nsa.gov.pl) Sąd ten wyraził pogląd, że przez "zwarty obszar projektowany dla danego przedsięwzięcia" należy rozumieć obszar nierozczłonkowany (stanowiący fizycznie jedną całość). Za taki obszar nie można zatem uznać sumy wszystkich obszarów przeznaczonych na jedną inwestycję. Co do kwestii, czy za "zwarty obszar projektowany" można traktować tylko część działki faktycznie przeznaczonej pod zabudowę, czy też jest nim cała działka, Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się natomiast za stanowiskiem, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie do tej jego części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (por. wyroki z dnia 10 stycznia 2008r., sygn. akt II OSK 1826/06, z dnia 6 maja 2010r., sygn. akt II OSK 670/09 oraz z dnia 6 grudnia 2012r., sygn. akt II OSK 1442/11, wszystkie dostępne na stronie : www.nsa.gov.pl). Wobec takiego stanu zapatrywań co do znaczenia przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie można przyjąć, że organ stwierdzając w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, że grunt rolny objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, składający się również z gruntów klasy III a i III b nie wymaga wydania przez Ministra zgody na zmianę jego przeznaczenie na cele nierolnicze, rażąco naruszył prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dlatego też Sąd, mając na uwadze rozbieżności w orzecznictwie w zakresie rozumienia pojęcia "zwartego obszaru projektowanego" uznał, że wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2011r. nie jest uzasadniony. Sąd podkreśla ponadto, że pojęcie to nie było jednoznaczne skoro jego rozumienie nastręczało wątpliwości zarówno organów stosujących prawo, jak również sądów administracyjnych pierwszej instancji i w konsekwencji wywoływało konieczność wielokrotnego prezentowania interpretacji tego przepisu prawa przez Naczelny Sąd Administracyjny. Świadczy o tym bogate orzecznictwo NSA wyjaśniające w jaki sposób pojęcie owo powinno być wykładane przy stosowaniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Gdyby problem ten powstał na etapie postępowania zwykłego – nie zaś nieważnościowego - niewątpliwie kwestia powierzchni działek traktowanych jako teren inwestycyjny w części obejmującej użytki rolne klas I-III mogłaby stanowić zasadniczą przeszkodę w ustaleniu warunków zabudowy. Powierzchnia bowiem użytków rolnych klasy IIII b i III a (nieruchomość nr ew. [...] – 7, 5609 ha) przekroczyła powierzchnię 0,5 ha. na etapie jednak tego postępowania Stowarzyszenie nie podnosiło tej kwestii. Dyskusyjne zatem i wymagające wykładni w drodze orzeczeń sądowych przepisy prawa nie mogą dowodzić istnienia przesłanki stwierdzenia nieważności, wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie zasługuje również na uwzględnienie postawiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i w konsekwencji odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa.. Jak wynika z treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Sąd przychyla się do powszechnie akceptowanego poglądu, zgodnie z którym elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Wprawdzie u.p.z.p. nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna", jednakże bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010r., nr 102, poz. 651) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997r. – Prawo energetyczne (Dz.U. z 2006r., nr 89, poz. 625) przyjąć należy, że urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej, a ponadto urządzenia, które służą do jej wytwarzania (por. wyroki NSA z dnia : 3 marca 2011r., sygn. akt II OSK 2251/10, z dnia 21 kwietnia 2010r., sygn. akt II OSK 310/10 oraz w wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu : z dnia 6 maja 2009r., sygn. II SA/Po 1003/08, z dnia 27 maja 2009r., sygn. II SA/Po 1000/08, z dnia 17 listopada 2010r., sygn. IV SA/Po 762/10, z dnia 1 grudnia 2010r., sygn. IV SA/Po 763/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009r., sygn. II SA/Bd 533/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z dnia 30 listopada 2010r., sygn. II SA/Łd 650/10 – dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzeczenia przywołane przez skarżącego, a wyrażające pogląd przeciwny zostały uchylone przez sąd kasacyjny (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II SA/Gd 604/11 został uchylony wyrokiem z dnia 4 lutego 2014r., sygn. akt II OSK 2129/12 natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 lutego 2010r., sygn. akt II SA/Rz 225/09 został uchylony wyrokiem z dnia 3 marca 2011r., sygn. akt II OSK 2251/10, wyroki dostępne na stronie : www.nsa.gov.pl.). Nie są wreszcie zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 i 107 § 1 k.p.a.). Skarżący łączy te zarzuty z naruszeniem art. 61 ust. 1 u.p.z.p., uzasadniając je brakiem wyczerpującego i rzetelnego zbadania sprawy w zakresie dotyczącym ustalenia, czy elektrownia wiatrowa jest urządzeniem infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 tej ustawy. Nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja stanowiła elektrownię wiatrową. Orzecznictwo sądowe dość jednoznacznie wypowiadało się natomiast co do tego, że elektrownia wiatrowa stanowi urządzenie techniczne w rozumieniu tego przepisu. Zbędne było więc dokonywanie jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Na zakończenie należy jeszcze raz podkreślić, że postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie to ogranicza się do zbadania, czy kwestionowane ostateczne rozstrzygnięcie jest dotknięte jedną z kwalifikowanych wad, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wyeliminowanie w tym trybie decyzji, wobec rozbieżności w orzecznictwie na tle wykładni spornego przepisu prawa, nawet wówczas gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową, nie było zatem możliwe. Mając to wszystko na uwadze należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. prawidłowo rozstrzygnęło, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2011r. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.