VII SA/Wa 71/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak- Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska- Śpiewak, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. UZASADNEINIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 158 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej: K.p.a.), po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek Stowarzyszenia [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] udzielającej firmie [...] S.A. w [...] pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno-magazynowego o profilu kosmetyczno-drogeryjnym z częścią socjalno-biurową i obiektami towarzyszącymi, położonego w [...] przy ul. [...], na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], gm. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] zostało wszczęte pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r., w którym Stowarzyszenie [...] złożyło wniosek o: 1) stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] marca 2009 r. i 2) dopuszczenie ww. Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu nieważnościowym i uczestniczenia w nim na prawach strony. Jako podstawę wniosku wskazano art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 2 oraz art. 31 § 1 i 3 K.p.a. Organ pierwszej instancji podał, że uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1944/10, a dotyczące rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] o stwierdzenie nieważności i dopuszczenia do udziału w postępowaniu nieważnościowym - w dniu 30 czerwca 2011 r. wszczął - na wniosek Stowarzyszenia - postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2009 r., a następnie po przeanalizowaniu Regulaminu Stowarzyszenia, na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. dopuścił Stowarzyszenie do udziału w tym postępowaniu. Organ wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia. Instytucja ta jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 K.p.a. Może ona być stosowana jedynie po zaistnieniu enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek. Postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Odnosząc te rozważania do niniejszej sprawy wskazał, że regulacje dotyczące decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zawarte zostały w art. 55-59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane). Art. 57 tej ustawy nakłada na inwestora obowiązek dostarczenia określonych dokumentów, natomiast art. 59 ust. 1 uzależnia wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie od uprzedniego przeprowadzenia obowiązkowej kontroli. Zgodnie z art. 59a ust. 1 kontrola ta przeprowadzana jest w celu stwierdzenia zgodności budowy z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. W rozpatrywanej sprawie inwestor wnioskiem z dnia [...] lutego 2009 r. wystąpił do organu powiatowego o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Inwestor przedłożył również wszystkie wymagane dokumenty, po czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] - przeprowadził obowiązkową kontrolę w dniu [...] marca 2009 r. W wyniku kontroli stwierdzono zaś spełnienie przesłanek wskazanych w art. 59a ust. 2, tj. zgodność obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki; zgodność obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie: charakterystycznych parametrów technicznych obiektu (kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości i szerokości oraz liczby kondygnacji), wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, geometrii dachu, wykonania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem oraz w zakresie zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne. Ponadto stwierdzono, iż wykonane zostały wszystkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym, umożliwiające oddanie obiektu do użytkowania, a teren budowy został uporządkowany i zagospodarowany. Nie stwierdzono istotnych ani nieistotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Inwestor spełnił wymagania wynikające z art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego. Państwowa Inspekcja Pracy pismem z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], poinformowała, że nie wnosi sprzeciwu co do zamierzonego przejęcia wskazanych obiektów do użytkowania. Przedstawiciel Państwowej Straży Pożarnej w protokole z przeprowadzonych w dniu [...] marca 2009 r. czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej przedmiotowego obiektu stwierdził, że w zakresie bezpieczeństwa pożarowego obiekt został wykonany zgodnie z dokumentacją projektową. Państwowa Inspekcja Sanitarna nie zajęła stanowiska w wyznaczonym terminie, co traktuje się jak niezgłoszenie sprzeciwu lub uwag. Odnosząc się do zarzutów Stowarzyszenia zawartych w piśmie z dnia [...] września 2011 r., opartych na warunkach wskazanych w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ([...]), organ pierwszej instancji wskazał, iż przedmiotem oceny organów nadzoru budowlanego nie jest zgodność budowy obiektu budowlanego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, lecz przede wszystkim z decyzją o pozwoleniu na budowę (art. 59a ust. 1 Prawa budowlanego). Przedmiotowy obiekt zrealizowany został w oparciu o pozwolenie na budowę wydane przez Starostę [...] w dniu [...] sierpnia 2007 r., nr [...], ([...]), które następnie było trzykrotnie zmieniane (decyzja z dnia [...] października 2008 r., nr [...] ([...]), decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] ([...]), decyzja z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] ([...])). Pozwolenie na budowę w jego pierwotnym brzmieniu zobowiązywało inwestora do zachowania określonych warunków, zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, przy czym wymagania te zostały wymienione w decyzji. Zakres nałożonych wymagań został jednak zmodyfikowany w kolejnych ww. decyzjach zmieniających, a ich ostateczny zakres ustalony został następująco (decyzja z dnia [...] marca 2009 r., nr [...]): "1) szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: roboty budowlane należy wykonać zgodnie z warunkami technicznymi i zasadami bhp obowiązującymi w budownictwie oraz uzgodnieniami do projektu, a teren budowy zabezpieczyć przed dostępem osób niepowołanych, 2) czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych: zaplecze budowy na czas realizacji budowy, 3) terminy rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych: zaplecze budowy - 7 dni przed zawiadomieniem o zakończeniu budowy, 4) szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: 5) przed przystąpieniem do użytkowania uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, 6) kierownik budowy (robót) jest obowiązany prowadzić dziennik budowy lub rozbiórki oraz umieścić na budowie lub na rozbieranym obiekcie, w widocznym miejscu, tablicę informacyjną oraz ogłoszenie, zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia. Inwestor jest obowiązany zapewnić nadzór inwestorski w specjalności konstrukcyjno-budowlanej zgodnie z § 2 ust. 2 Zarządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19.11.2001 r. w sprawie rodzaju obiektów budowlanych, przy realizacji których wymagane jest ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego". Wymagania te zostały przez inwestora spełnione. Natomiast zgodność budowy z wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji, ocenia się w oparciu o art. 76 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.). Spełnienie tych wymagań jest warunkiem oddania obiektu do użytkowania, jednakże ocena ich spełnienia nie leży w kompetencji organów nadzoru budowlanego, lecz w kompetencji organów ochrony środowiska. W konkluzji organ pierwszej instancji stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] marca 2009 r. nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r., znak: [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podzielił argumentację organu pierwszej instancji i stwierdził, że w świetle stanu faktycznego i prawnego sprawy, należało odmówić stwierdzenia nieważności badanej decyzji z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, gdyż nie jest ona dotknięta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, bez rażącego naruszenia prawa, nie została wydana bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego kara oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu, uzupełnionym pismem z dnia [...].11.2011 r., zarzutu odnośnie braku zgodności przedmiotowego obiektu budowlanego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na użytkowanie, przedmiotem oceny organów nadzoru budowlanego jest zgodność budowy obiektu budowlanego z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W świetle poczynionych ustaleń inne zarzuty zawarte w odwołaniu pozostają bez wpływu na zasadność rozstrzygnięcia. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Stowarzyszenie [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie: -art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, -art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, -art. 59 f ust. 6 Prawa budowlanego polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, gdy istniały przesłanki do wydania decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na użytkowanie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz z projektem zagospodarowania działki i z projektem architektoniczno - budowlanym, a także z wymaganiami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...]. Organy nadzoru budowlanego w żaden sposób nie odniosły się do konkretnych zarzutów wymienionych w żądaniu z dnia 23 kwietnia 2010 r., tj.: a) braku zbiornika p.pożarowego, b) braku budynku trafostacji - jest ustawiona szafa stalowa, c) nie wykonania wzdłuż nieruchomości oraz od strony ulicy [...] pasów zieleni izolacyjnej niskiej i wysokiej, w tym zimozielonej, d) nie wykonania miejsc gromadzenia odpadów stałych spełniających warunki techniczne (np. kontenery na odpady z folii PCV nie są zabezpieczone - folia porozrzucana po całym terenie, przedostaje się także na tereny sąsiednie), e) wykonania odwiertów studni głębinowej - w sytuacji, gdy pozwolenie na budowę nie obejmowało tego typu robót, f) niewiadomego sposobu zaopatrywania inwestycji (zakładu) w wodę, w sytuacji gdy budowa sieci wodociągowej jest samowolą budowlaną, g) nie uporządkowania należycie terenu budowy; podczas budowy zlikwidowano lub przerwano ciągi drenarskie, w obecnej chwili podczas opadów na terenach nic utwardzonych tworzą się zastoiska wody, które są likwidowane w ten sposób, że są wykonywane rowki i przekopy pod ogrodzeniem i woda jest spuszczana do rowu melioracyjnego; tymczasem zgodnie z decyzją środowiskową wody opadowe winny być najpierw kierowane do zbiornika w celu wstępnego oczyszczenia, a dopiero potem wpuszczane do rowu, h) nie wyjaśnienia wątpliwości związanych z wybudowaniem instalacji ograniczającej emisję pyłu do produkcji kostki WC, i) nie spełnienia wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach znak: [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], którą na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] udzielającej firmie [...] S.A. w [...] pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno-magazynowego o profilu kosmetyczno-drogeryjnym z częścią socjalno-biurową i obiektami towarzyszącymi, położonego w [...] przy ul. [...], na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], gm. [...]. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką, kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (art. 16 K.p.a.), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem jego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe. Zatem zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 K.p.a., bowiem organ nadzoru, jak już wcześniej wskazano, nie orzeka, co do istoty postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją, ani też nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących meritum tego postępowania. Zdaniem Sądu - w kontekście obowiązujących w dniu wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] przepisów Prawa budowlanego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, organ w zaskarżonej decyzji trafnie przyjął, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja nie zawiera kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. W doktrynie jak i w orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 K.p.a. decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki które wywołuje decyzja (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1935/99; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1202/98). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że przepisy prawa budowlanego, na podstawie których wydano kontrolowaną decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie, mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących i muszą być ściśle stosowane. Przepis art. 57 Prawa budowlanego, w dacie wydania badanej decyzji przewidywał, że "Do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć: 1) oryginał dziennika budowy, 2) oświadczenie kierownika budowy: a) o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami, b) o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu, 3) oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania, 4) protokoły badań i sprawdzeń, 5) inwentaryzację geodezyjną powykonawczą (ust. 1). W razie zmian nie odstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, z naniesionymi zmianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis. W takim przypadku oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a), powinno być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego, jeżeli został ustanowiony (ust. 2). Inwestor jest obowiązany dołączyć do wniosku, o którym mowa w ust. 1, oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 (ust. 3) (...)". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] decyzją z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] po rozpoznaniu wniosku [...] S.A. w poznaniu udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno-magazynowego o profilu kosmetyczno-drogeryjnym z częścią socjalno-biurową i obiektami towarzyszącymi, położonego w [...] przy ul. [...], na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], gm. [...]. W rozpatrywanej sprawie inwestor wnioskiem z dnia [...] lutego 2009 r. wystąpił do organu powiatowego o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor dołączył wszystkie wymagane dokumenty, po czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] - przeprowadził obowiązkową kontrolę w dniu [...] marca 2009 r., w wyniku której stwierdzono spełnienie przesłanek wskazanych w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego, tj. zgodność obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki; zgodność obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie: charakterystycznych parametrów technicznych obiektu (kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości i szerokości oraz liczby kondygnacji), wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, geometrii dachu, wykonania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem oraz w zakresie zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne. Wykonane zostały wszystkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym, umożliwiające oddanie obiektu do użytkowania, a teren budowy został uporządkowany i zagospodarowany. Nie stwierdzono istotnych ani nieistotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Przedłożona dokumentacja potwierdziła, że przedmiotowy obiekt został zrealizowany zgodnie z przepisami prawa, spełnia określone wymagania oraz może być użytkowany w sposób bezpieczny. A brak sprzeciwów i negatywnych uwag organów opiniujących jedynie ten fakt potwierdził. Skoro Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] ustalił, że wszystkie warunki zostały spełnione, istniały podstawy do wydania przez niego decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno-magazynowego o profilu kosmetyczno-drogeryjnym z częścią socjalno-biurową i obiektami towarzyszącymi, położonego w [...] przy ul. [...], na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], gm. [...]. Prawidłowo, zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. przyjął, że badana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Kontrolowana w trybie nadzoru decyzja była podjęta przez właściwy rzeczowo organ, wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, skierowana była do podmiotu będącego stroną w sprawie, nie dotyczyła sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, nie była niewykonalna, jej wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą. Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że organ odwoławczy stwierdzając, że badana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Prawidłowy był także zakres postępowania nadzorczego, tj. weryfikacja decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] jedynie pod względem występowania w niej wad wymienionych w art.156 § 1 K.p.a. Co do zarzutu skargi dotyczącego braku zgodności przedmiotowego obiektu budowlanego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, zasadnie organ w zaskarżonej decyzji wskazał, że w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na użytkowanie, przedmiotem oceny organów nadzoru budowlanego jest zgodność budowy obiektu budowlanego z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.