II OSK 1868/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 1056/13 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia lokalu z użytkowania oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 marca 2014 r., sygn. II SA/Ke 1056/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę R. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie wyłączenia lokalu z użytkowania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce z dnia [...] sierpnia 2013 r. nakazującej J. K., jako zarządcy budynku usługowo mieszkalnego przy ul. [...] w K.: 1. wyłączyć z użytkowania w terminie natychmiastowym lokal mieszkalny nr [...] w budynku przy ul. [...] w K., 2. zabezpieczyć w terminie natychmiastowym ten lokal przed dostępem osób niepowołanych; umieścić przed wejściem do lokalu zawiadomienie ostrzegające o stanie zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia oraz o zakazie jego użytkowania, 3. wykonać w terminie natychmiastowym niezbędne doraźne zabezpieczenia stropu i ściany zewnętrznej korytarza mieszkania nr [...] poprzez ich podstemplowanie, roboty zabezpieczające prowadzić pod nadzorem rzeczoznawcy budowlanego, który określi rodzaj i zakres prac zabezpieczających; z pouczeniem, że decyzji w punktach 1, 2 i 3 nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.), dalej: ustawa – Prawo budowlane lub ustawa, decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że w wyniku interwencji R. K. organ I instancji przeprowadził w dniu 6 sierpnia 2013 r. oględziny w budynku przy ul. [...] w K. stwierdzając, że w korytarzu mieszkania nr [...] zajmowanego przez R. K. zniszczony jest strop drewniany i zewnętrzna ściana drewniana. Widoczna konstrukcja ściany uległa zniszczeniu (spróchniałe belki konstrukcyjne, widoczne prześwity, popękana ściana), ponadto odpadła podsufitka na stropie. W wyniku odpadnięcia tynku wraz z trzciną widoczne są deski stropu. Strop w korytarzu został podstemplowany. Ustalono, że strop i ściana zewnętrzna grożą bezpośrednim zawaleniem. W części stropu korytarza, gdzie brak jest podparcia, widoczne jest ugięcie stropu. Strop nie był remontowany od początku jego istnienia, jest on przeznaczony do wymiany i grozi zawaleniem. Ściana i okna są przegnite. Organ odwoławczy wskazał, że uwzględniając ustalony przez organ I instancji stan techniczny części obiektu, w tym występujące stwierdzone zagrożenie zawaleniem się stropu i ściany zewnętrznej w korytarzu mieszkania nr [...], sprowadzające zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi w będącym w użytkowaniu budynku, bezpośrednio grożącym zawaleniem, uzasadnione było nałożenie na podstawie art. 68 ustawy – Prawo budowlane obowiązku wyłączenia lub opróżnienia całości budynku lub jej części z użytkowania. Uzasadniając skierowanie decyzji do zarządcy obiektu J. K., organ wskazał, że postanowieniem Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia [...] lutego 2003 r., sygn. [...], J. K. został wyznaczony na zarządcę tej nieruchomości. Dowodzi o tym stosowny wpis w księdze wieczystej. Zarządca sądowy budynku działa w imieniu wszystkich współwłaścicieli budynku, którymi, według treści księgi wieczystej, są Gmina Kielce, J. K., R. K. i S. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania skargi R. K. na decyzję z [...] września 2013 r. o wyłączeniu lokalu z użytkowania, skargę tę oddalił. Sąd stwierdził, że stan faktyczny został ustalony w zakresie wystarczającym do wydania decyzji o jakiej mowa w art. 68 ustawy. Stan techniczny mieszkania nr [...] ustalono na podstawie oględzin, z których sporządzono protokół i dokumentację fotograficzną (k. I-10). Sąd potwierdził ustalenia organów, z których wynikało zniszczenie drewnianego stropu i drewnianej ściany zewnętrznej oraz widocznej konstrukcji ściany (spróchniałe belki konstrukcyjne, widoczne prześwity, popękana ściana). Nie podważył prawidłowości ustaleń wskazujących na to, że podsufitka na stropie odpadła - odpadł tynk wraz z trzciną i widoczne są deski stropu, zauważając jednocześnie, że strop w korytarzu został podstemplowany. Powyższe ustalenia, jak również ocena inspektorów, iż strop i ściana zewnętrzna grożą bezpośrednim zawaleniem, zaś w części stropu korytarza, gdzie brak jest podparcia, widoczne jest ugięcie stropu, dowodzą, zdaniem Sądu, że stan techniczny kontrolowanego lokalu tj. stwierdzone zagrożenie zawalenia się stropu oraz ściany zewnętrznej w korytarzu tego lokalu, stanowi bezpośrednie realne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi znajdujących się w tym lokalu. Zdaniem Sądu, taki stan techniczny mieszkania nr [...] zobowiązywał organ nadzoru budowlanego do podjęcia działań przewidzianych w art. 68 ustawy- Prawo budowlane, który stanowił podstawę wydanych w sprawie decyzji. W sytuacji bowiem stwierdzenia, że wystąpiło niebezpieczeństwo zawalenia stropu, organ zobligowany jest do wydania nakazu opróżnienia obiektu budowlanego lub wyłączenia w określonym terminie całości lub części budynku – w niniejszym przypadku lokalu mieszkalnego - z użytkowania, o czym stanowi art. 68 pkt 1 ustawy. Zarządzenie o umieszczeniu na lokalu zawiadomienia ostrzegającego o stanie zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia oraz o zakazie jego użytkowania wynika z uregulowania zawartego w pkt 3 lit. a tego przepisu. Za bezpodstawny Sąd uznał zarzut wydania decyzji przez organ II instancji bez przeprowadzenia własnych ustaleń przyjmując, że organ ten dysponował protokołem oględzin sporządzonym przez pracownika Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Kielcach, a więc osoby posiadającej fachową wiedzę z zakresu budownictwa, a treść protokołu potwierdzała wykonana dokumentacja fotograficzna (k-I 10 akt administracyjnych). Sąd zauważył, że skarżący w odwołaniu nie podważył ustaleń faktycznych poczynionych w trakcie oględzin. Również podnoszona przez skarżącego w skardze okoliczność, że strop w korytarzu został podstemplowany była znana organowi II instancji w chwili wydawania decyzji, gdyż wynikała ona wprost z protokołu oględzin. Sąd podkreślił, że rozprawie sądowej w dniu 20 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie kwestionuje stanu technicznego przedmiotowego lokalu stwierdzonego protokołem oględzin. Odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji do zarządcy budynku, a nie właściciela mieszkania nr 1 Sąd zauważył, że brzmienie art. 68 ustawy – Prawo budowlane wskazuje, że w sytuacji, gdy za współwłaścicieli nieruchomości działa zarządca nieruchomości ustanowiony przez sąd powszechny, organ jest uprawniony do nałożenia obowiązku wynikającego z art. 68 ustawy na zarządcę nieruchomości. Adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 68 ustawy są wyłącznie właściciele lub zarządca budynku, a wybór zobowiązanego należy do organu. Za niezasadny Są uznał ponadto zarzut dotyczący niewykonalności decyzji organu I i II instancji. Nie dostrzegając potrzeby jej wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd wskazał, że w stanie faktycznym i prawnym sprawy zarzut niewykonalności decyzji nie znajduje uzasadnienia. Spory między współwłaścicielami dotyczące stanu prawnego nieruchomości nie mogą stanowić przeszkody do podjęcia przez organ nadzoru budowlanego decyzji w razie wystąpienia przesłanek z art. 68 ustawy. Niezasadny okazał się również, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., gdyż strona nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Ponadto, obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania wynikający z art. 10 § 1 k.p.a., doznaje ograniczenia, o czym stanowi art. 10 § 2 k.p.a. Ratio legis unormowania zawartego w art. 68 ustawy – Prawo budowlane ma umożliwić organom nadzoru budowlanego szybkie i skuteczne reagowanie w sytuacjach skrajnych, stwarzających bezpośrednie zagrożenie dla życia bądź zdrowia ludzkiego. Brak adnotacji o przyczynie odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania (art. 10 § 3 k.p.a.), jakkolwiek stanowił uchybienie w postępowaniu, to jednak, zdaniem Sądu, nie miał wpływu na wynik sprawy. Ta sama przyczyna tj. zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, uzasadniała nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Skargę kasacyjną od wyroku z 20 marca 2014 r. wniósł R. K., zaskarżając go w całości i podnosząc, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzuty naruszenia: 1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 151 p.p.s.a. przez bezzasadne oddalenie skargi; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z błędnym ustaleniem stanu faktycznego w zakresie: a) niewyjaśnienia złożonego stanu prawnego nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., prowadzące do błędnego skierowania decyzji do zarządcy nieruchomości, b) niewyjaśnienia zakresu zagrożeń wywołanych zniszczeniami, prowadzące do bezpodstawnego wyłączenia z użytkowania części pomieszczeń znajdujących się w tej części mieszkania nr [...], do której jest osobne wejście i która nie został objęta zniszczeniami, - art. 145 § 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji pomimo podstawy do wznowienia postępowania, którą Sąd powinien wziąć pod uwagę z urzędu, tj. niezapewnienie nieznanemu z miejsca pobytu współwłaścicielowi nieruchomości S. S. udziału w postępowaniu administracyjnym; 2) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 68 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że wybór zobowiązanego – zarządcy lub właściciela – zależy od organu nadzoru budowlanego, oraz w sytuacji, gdy za współwłaścicieli działa zarządca nieruchomości ustanowiony przez sąd powszechny, obowiązek wynikający z art. 68 pkt 1 ustawy - Prawo budowalne organ zobowiązany jest nałożyć na zarządcę nieruchomości. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie, odwołując się do orzecznictwa i poglądów wyrażanych na tle regulacji przyjętej w art. 61 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, wskazał, że redakcja art. 68 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, podobnie jak art. 61 pkt 1 tej ustawy, każe przyjąć, że w pierwszej kolejności adresatem decyzji do których odwołują się ww. przepisy powinien być właściciel obiektu budowlanego. Odpowiedzialność przechodzi na zarządcę dopiero w sytuacji, gdy obowiązki związane z odpowiedzialnością za stan techniczny obiektu budowlanego bezspornie wynikają z umowy o zarządzaniu nieruchomością łączącej właściciela z zarządcą lub wynikają bezpośrednio dla zarządcy z przepisów szczególnych. Nałożenie obowiązków na zarządcę jest uzasadnione, gdy nałożenie go na właściciela z jakiś przyczyn nie jest możliwe. Ponadto, zdaniem strony, nie budzi wątpliwości możliwość kierowania nakazów do współwłaściciela, w którego użytkowaniu pozostaje część obiektu budowlanego znajdująca się w nienależytym stanie technicznym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lipca 2010 r., VII SA/Wa 917/10, LEX nr 676330). Jedynie wyjątkowo, np. gdy pomiędzy współwłaścicielami zawarta jest ugoda sądowa o podziale obiektu do użytkowania, organ administracji orzekając o obowiązku utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym określonej jego części, pozostającej w wyłącznym użytkowaniu jednego współwłaściciela, może skierować wydane w drodze decyzji nakazy wyłącznie do tego współwłaściciela (wyrok NSA z 14 maja 1996r., SA/Wr 2096/95, "Prokuratura i Prawo" nr 6/1997, s.45). Zdaniem strony, nie ma powodu, by nie uznać sposobu wykładni art. 66 w zw. z art. 61 ustawy – Prawo budowalne za mającej znaczenie dla interpretacji art. 68 pkt 1 tej ustawy. Z powołanych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., gdyż w jej treści wskazano zarówno na zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jak też naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Żaden z postawionych przez stronę zarzutów nie stanowi jednak usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 68 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, skarżący kasacyjnie zmierza do wykazania mylnego zrozumienia przez Sąd I instancji treści tego przepisu w zakresie, w jakim przepis ten wskazuje, kto powinien być adresatem decyzji wydanej na jego podstawie. Interpretując treść art. 68 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w wyżej wskazanym zakresie, Sąd I instancji stwierdził, że w sytuacji, gdy za współwłaścicieli nieruchomości działa jej zarządca ustanowiony przez sąd powszechny, organ uprawniony jest do nałożenia obowiązku wynikającego z art. 68 ustawy na zarządcę nieruchomości. Sąd stwierdził ponadto, że adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 68 ustawy są wyłącznie właściciele lub zarządca budynku, a wybór zobowiązanego należy do organu. Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko przyjęte w zaskarżonym wyroku w pełni akceptuje, stąd zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 68 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane nie mógł zostać uznany za stanowiący uprawnioną podstawę kasacyjną. Należy zauważyć, że art. 68 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane wskazuje bezpośrednio na dwie kategorie podmiotów, które mogą być adresatami decyzji nakazującej wyłączenie budynku z użytkowania, zatem stanowisko Sądu, że adresatem takiej decyzji może być zarówno właściciel, jak i zarządca obiektu budowalnego, nie prowadzi do nadania ww. przepisowi błędnego znaczenia z powodu jego mylnej wykładni. Skoro organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązki z art. 68 pkt 1 omawianej ustawy na właściciela lub zarządcę, to ocena Sądu I instancji, że jest on uprawniony w zależności od konkretnej sytuacji do wyboru podmiotu zobowiązanego, nie jest nieprawidłowa, skoro oparta została na wprowadzonym przez ustawodawcę rozróżnieniu. Dokonany przez organy nadzoru budowlanego wybór zarządcy obiektu jako adresata decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie stanowi podstawy do zakwestionowania legalności decyzji o wyłączeniu z użytkowania w terminie natychmiastowym lokalu mieszkalnego nr [...], jeżeli podważany przez skarżącego wybór adresata decyzji został oparty na uprawnieniu wynikającym z ustawy i mieści się w zakresie przyznanego organom nadzoru budowlanego uprawnienia. Podjętej decyzji nie można w omawianym zakresie przypisać cech arbitralności, albowiem uwzględniała ona warunki korzystania z nieruchomości, w szczególności brała pod uwagę przyczyny, dla których sądownie został wyznaczony zarządca nieruchomości w osobie J. K. Należy zauważyć, że podobne stanowisko wskazujące na konieczność nadawania szerokiego zakresu uprawnieniom organu nadzoru budowlanego, aczkolwiek przyjęte w odniesieniu do wykładni art. 66 w zw. z art. 61 tej ustawy, które należy jednak uznać za adekwatne przy dokonywaniu wykładni art. 68 ustawy - Prawo budowlane, zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 września 2010 r., sygn. II OSK 1413/09. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. uzasadniany przez stronę błędnym ustaleniem stanu faktycznego w zakresie niewyjaśnienia złożonego stanu prawnego nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. W rozpoznawanej sprawie ustalono, że współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. są Gmina Kielce, J. K., R. K., i S. S., zaś postanowieniem Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia [...] lutego 2003 r., sygn. akt [...], J. K. został wyznaczony na zarządcę tej nieruchomości. Powyższe ustalenia nie są przez skarżącego kasacyjnie kwestionowane. Jako że przepis art. 68 pkt 1 ustawy – Prawo budowalne odnosi się do obiektu budowalnego, a nie poszczególnych lokali znajdujących się w tym budynku, to w tym kontekście należało stwierdzić, że zarzuty skarżącego sprowadzające się, co wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, do wytknięcia organom i Sądowi nieustalenia stanu prawnego lokalu nr [...] usytuowanego w nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., nie mogły stanowić usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy zasadnie podniósł, że kwestia istniejących stosunków cywilnoprawnych pomiędzy współwłaścicielami budynku nie może być rozstrzygana w decyzji organu nadzoru budowalnego wydanej na podstawie art. 68 Praw budowlanego. Chybiona jest również podstawa kasacyjna obejmująca zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zakresu zagrożeń wywołanych zniszczeniami w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w K., którego wyłączenie z użytkowania organy nakazały na mocy kontrolowanych przez Sąd decyzji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku obejmuje opis zakresu i rodzaju zniszczeń stwierdzonych podczas kontroli tego lokalu. Sąd I instancji wskazał, że zły stan techniczny lokalu nr 1 wynikał z faktu zniszczenia drewnianego stropu i drewnianej ściany zewnętrznej oraz widocznej konstrukcji ściany (spróchniałe belki konstrukcyjne, widoczne prześwity, popękana ściana, odpadnięcie podsufitki na stronie oraz tynku wraz z trzciną, powodujące odsłonięcie desek stropu) i nie znalazł podstaw do podważenia stanowiska organów, że strop i ściana zewnętrzna grożą bezpośrednim zawaleniem. Co istotne, z uzasadnienia wyroku wynika, że we wniesionej do Sądu I instancji skardze, w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 7 i art. 77 k.p.a.) ustalenia z kontroli skarżący podważał jedynie w zakresie nieuwzględnienia przez organy przy wydawaniu decyzji, że korytarz został podstemplowany, zaś ściana z oknem zabezpieczona. Ponadto, z protokołu rozprawy, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach w dniu 20 marca 2014 r. wynika, że obecny na niej pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż nie kwestionuje stanu technicznego przedmiotowego lokalu stwierdzonego protokołem oględzin. Spostrzeżenie to sprawia, że przeciwstawienie opisanemu powyżej stanowisku Sądu I instancji zarzutów dotyczących niewyjaśnienia zakresu zagrożeń wywołanych zniszczeniami, wobec wcześniejszej aprobaty skarżącego dla ustaleń kontrolnych organów nadzoru budowalnego, należy uznać na obecnym etapie postępowania sądowego za działanie bezskuteczne. Nie daje podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnosząc się do podnoszonej w skardze kasacyjnej kwestii dotyczącej niezapewnienie nieznanemu z miejsca pobytu współwłaścicielowi nieruchomości S. S. udziału w postępowaniu administracyjnym, należy przypomnieć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Inne podmioty, np. strona wnosząca skargę w niniejszej sprawie, nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a Przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu, zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Wobec powyższego stwierdzić należało, że w okolicznościach niniejszej sprawy zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniony niezapewnieniem S. S. udziału w postępowaniu administracyjnym mógł zostać zgłoszony skutecznie wyłącznie przez ustanowionego przez Sąd dla S. S. kuratora. W tych warunkach wobec stwierdzenia, że zaskarżony wyrok nie uchybia przywołanym w skardze kasacyjnej przepisom postępowania oraz art. 68 ustawy – Prawo budowalne, za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a., który jako tzw. przepis wynikowy, tj. regulujący sposób rozstrzygnięcia, nie może stanowić uprawnionej postawy kasacyjnej w sytuacji niestwierdzenia naruszenia innych przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania lub naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Wobec braku uzasadnionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.