VII SA/Wa 917/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2010 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Miasta [...] kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt VII SA/Wa 917/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania Zarządu [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].09.2009r. nakazującą Miastu [...] opróżnienie budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. [...] [...] w W. oraz zarządzającej: 1. umieszczenie zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania; 2. wykonanie doraźnych zabezpieczeń, uniemożliwiających dostęp osób trzecich, poprzez wygrodzenie wokół budynku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: W wyniku pisemnej informacji I. M. dotyczącej złego stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] [...] w W. przedstawiciel Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] przeprowadził w dniu 13 lutego 2002 r. kontrolę w/w nieruchomości. W jej wyniku organ I instancji ustalił, że na w/w nieruchomości znajduje się piętrowy budynek mieszkalny czterolokalowy wybudowany w latach 1935 — 36, w którym zamieszkały jest jeden lokal. W czasie oględzin stwierdzono, że budynek jest w złym stanie technicznym: - ściany piwnic są zawilgocone, - strop Kleina w pomieszczeniu piwnicznym pod lokalem nr 1 ma widoczne ugięcia prostopadłe do belek stropowych, - zniszczone są obróbki blacharskie, przerdzewiałe rynny i rury spustowe, - tynki na elewacji budynku są odparzone. Protokolarne ustalenia znajdują potwierdzenie również w ekspertyzie technicznej z 1998 r. opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. H. D., która znajduje się w aktach sprawy. W ekspertyzie tej wskazano na konieczność wykonania robót remontowych, do których przystąpienia wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym, ze względu na możliwość wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...].03.2005 r., nakazał właścicielowi — Prezydentowi [...] wygrodzenie strefy zagrożenia wokół budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] [...] w W. oraz umieszczenie informacji o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia w tej strefie spowodowanego odpadającym tynkiem, zabezpieczenie stropu między piwnicą i parterem poprzez podparcie stemplami oraz naprawę obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych, (obowiązek należy wykonać w terminie dwóch miesięcy od daty, kiedy decyzja niniejsza stanie się ostateczna). Od decyzji tej odwołał się z up. Prezydenta [...] [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją nr [...] z dnia [...].03.2006r. uchylił powyższą decyzję w całości, i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 4 marca 2009 r. przedstawiciel PINB [...] przeprowadził oględziny na nieruchomości przy ul. [...] [...] w W. Z protokolarnych ustaleń wynika, że na terenie nieruchomości znajduje się dwukondygnacyjny budynek mieszkalny podpiwniczony, ze strychem nieużytkowym. Stan techniczny przedmiotowego budynku określono jako bardzo zły. W zamieszkałym lokalu, na parterze budynku, występują znaczne ugięcia stropu, odczuwalne w trakcie poruszania się oraz silne zawilgocenie ścian. W części niezamieszkałej budynku widoczne odsłonięte, zdegradowane elementy konstrukcyjne stropów oraz ślady zalania. Ze ścian zewnętrznych budynku odpadają kawałki tynku, a na dachu występują liczne braki dachówek. Budynek odcięty od instalacji c.o. oraz gazu. Na wyższych kondygnacjach oraz w piwnicy, z uwagi na zagrożenie, odłączono również instalację elektryczną. PINB [...] decyzją z dnia [...].09.2009r. nakazał Miastu [...] opróżnienie budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. [...] [...] w W. oraz zarządził umieszczenie zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania, a także wykonanie doraźnych zabezpieczeń, uniemożliwiających dostęp osób trzecich, poprzez wygrodzenie wokół budynku. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Zarząd [...]. W wyniku rozpoznania odwołania organ odwoławczy wskazał, że PINB [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. W przedmiotowej sprawie niesporne jest, że na nieruchomości stanowiącej własność Miasta [...] znajduje się piętrowy budynek mieszkalny czterolokalowy wybudowany w latach 1935 — 36, w którym zamieszkały jest jeden lokal. W czasie oględzin stwierdzono, że budynek jest w złym stanie technicznym. Protokolarne ustalenia znajdują potwierdzenie również w ekspertyzie technicznej z 1998 r. opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. H. D., która znajduje się w aktach sprawy. W ekspertyzie tej wskazano na konieczność wykonania robót remontowych, do których przystąpienia wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Choć w dniu [...].06.2009 r. PINB [...] postanowieniem nałożył na Miasto [...] obowiązek przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego budynku to jednak zgodzić się należy –z uwagi na trudności związane z wykonaniem zaleceń wynikających z w/w postanowienia i wyegzekwowaniem od właściciela obiektu przedmiotowego opracowania technicznego, jak również na stale pogarszający się stan techniczny budynku stanowiący zagrożenie dla zamieszkującej w nim lokatorki, w oparciu o ustalenia zawarte w protokole oględzin konieczne jest opróżnienie budynku przy ul. [...] [...] w W. W myśl bowiem dyspozycji art. 68 Prawa budowlanego z 1994r. w razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem, właściwy organ jest obowiązany: 1) nakazać, w drodze decyzji, na podstawie protokołu oględzin, właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie całości lub części budynku z użytkowania; 2) przesłać decyzję, o której mowa w pkt 1, obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów; 3) zarządzić: a/ umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz o zakazie jego użytkowania, b) wykonanie doraźnych zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, z określeniem, technicznie uzasadnionych, terminów ich wykonania Organ odwoławczy podkreślił, że art. 68 wskazuje jako zobowiązanego do wykonania tych czynności właściciela lub zarządcę, przy czym redakcja tego przepisu ustala, że w pierwszej kolejności obowiązek ten spoczywa na właścicielu. Odnośnie zarzutu odwołującego organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż nie został podpisany akt notarialny dotyczący przedmiotowej nieruchomości, którego podstawą byłaby decyzja Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] września 1998 r. Nadto z informacji z rejestru budynków z dnia 17.12.2009r. nie wynika, że przedmiotowy obiekt jest własnością określonych tam osób (jest mowa tylko o współwładających). Zatem obowiązki właściciela realizuje wpisany do Księgi Wieczystej właściciel. Nakładanie obowiązków na Prezydenta [...] jest więc zasadne. Miasto [...] złożyło skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W Warszawie. W skardze skarżący zarzucił: 1. błędne uznanie za zasadne dokonanych przez organ I instancji ustaleń faktycznych, z których wynika, że budynek mieszkalny położony na nieruchomości w W., przy ul. [...] [...] stanowi własność Miasta [...], gdy w rzeczywistości stanowi on własność osób fizycznych, 2. wbrew regułom określonym w art. 7 i 77 kpa brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co doprowadziło do naruszenia art. 1 i 7 dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), z którego wynika, że grunt znajdujący się przy ul. [...] [...] w W] stanowi własność Miasta [...], zaś na skutek złożonego w dniu 7 lutego 1949r. przez byłych właścicieli nieruchomości wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej budynek znajdujący się na tym gruncie stanowi odrębną od gruntu własność osób fizycznych będących spadkobiercami dawnych właścicieli nieruchomości, 3. naruszenie art. 97§1 i art. 105 § 1 kpa poprzez akceptację błędnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2009 r. nakazującej M. [...] niebędącemu właścicielem spornego budynku bądź jego zarządcą wykonanie jego opróżnienia i doraźnych jego zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp osób trzecich i naruszenie przez to art. 68 pkt 1 ustawy Prawo budowlane; 4. naruszenie art. 28 kpa i nie dopuszczenie do udziału w postępowaniu wszystkich stron. Wskazując na powyższe podstawy skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, 2. zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił przebieg postępowania i wskazał, że w piśmie Wydziału Własności Komunalnej Urzędu [...] z dnia [...] sierpnia 1997r. podano, że w dniu 7 lutego 1949r byli właściciele spornej nieruchomości złożyli wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej, co spowodowało, że budynek ten nie został przejęty przez Skarb Państwa. Na skutek złożonego wniosku budynek ten stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności tzn. stanowi współwłasność następców prawnych dawnych właścicieli. Przez cały okres od 1946 roku pozostaje on w zarządzie najpierw dawnych właścicieli i później ich spadkobierców. Obecnie z powództwa M. J. między spadkobiercami dawnych właścicieli przed Sądem Rejonowym [...] toczy się proces w sprawie o sygn. akt [...] w przedmiocie sporu o własność. Sąd Rejonowy postanowieniem wstępnym z dnia 21 lipca 2009r, uznał, że właścicielami nieruchomości budynkowej położonej przy ul. [...] [...] w W. są następujące osoby: M. J., M. J., K. J., A. R., D. K. i G. K. W tej sprawie Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. dokonał zabezpieczenia określając na czas trwania postępowania sposób korzystania z budynku przez jego współwłaścicieli. Przed Sądem Okręgowym w [...] w sprawie o sygn. [...] toczy się inny proces z powództwa innych współwłaścicieli spornego budynku D. i G. K. skierowanego przeciwko M.[...] o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu. Postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania w sprawie o ustalenie współwłasności. Nie jest zgodne z rzeczywistością stwierdzenie zawarte w decyzji z dnia [...] września 2009r. PINB, że z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] października 2006r wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1075 /04 wynika, że właścicielem budynku położonego przy ul. [...] [...] jest Miasto [...]. To przeciwnie - WSA w/w wyrokiem uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz decyzję Prezydenta [...] w przedmiocie ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz spadkobierców byłych właścicieli spornej nieruchomości, gdyż nie został w sposób właściwy określony krąg tych spadkobierców. Skarżący podkreślił także, że wbrew twierdzeniu organu odwoławczego - okoliczność nie zawarcia umowy wieczystego użytkowania gruntu miedzy Gminą [...] a posiadaczami tego gruntu nie skutkuje zmianą stanu prawnego znajdującego się na tym gruncie budynku. W powyższej sytuacji wykonanie decyzji organów nadzoru budowlanego przez m. St. Warszawa naruszałoby prawo własności osób fizycznych, które są współwłaścicielami przedmiotowego budynku W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji a nadto postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2009r. nakładającego na Miasto [...] obowiązek przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] [...] w W. Wskazane akty administracyjne zostały wydane z naruszeniem podstawowych zasad postępowania wyrażonych w art. 7, 77§1, 80 i 107§3 kpa. Zgodnie z wymogami wynikającymi z tych przepisów na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek stania na straży praworządności i podejmowania wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do jej załatwienia mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dodatkowo art. 77 kpa wskazuje, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nadto art. 107 kpa wskazuje na elementy, jakie powinny znaleźć się w decyzji aby można było uznać ją za prawidłową. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji podstawą materialno – prawną rozstrzygnięcia był art. 68 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z jego treścią w razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio zagrażającego zawaleniem właściwy organ jest zobowiązany nakazać – na podstawie protokołu oględzin właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie w całości lub części budynku z użytkowania oraz zarządzić wykonanie czynności, o których mowa w pkt. 3 pkt. a i b tego przepisu. Omawiany przepis został przez ustawodawcę umieszczony rozdziale 6 Prawa budowlanego dotyczącym "Utrzymania obiektów budowlanych". Art. 61 (rozpoczynający ten rozdział) określa obowiązki nałożone przez ustawodawcę w zakresie użytkowania obiektu na właściciela i zarządcę obiektu. W konsekwencji nie może budzić wątpliwości, że adresatem decyzji opartej na art. 66 jak i 68 może być tylko właściciel lub zarządca obiektu. Takie stanowiska prezentowane jest również w doktrynie i orzecznictwie sądowo - administracyjnym w tym m.in. w wyroku WSA w Warszawie z 18.08.2004r. w sprawie 7/IV SA 887/03, niepubl., wyroku NSA z dnia 21.11.2002r., w sprawie IV SA 2724/00, niepubl., wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006r. w sprawie VII SA/Wa 469/06 niepubl. i innych. A zatem obowiązkiem organu nadzoru budowlanego prowadzącego postępowanie w oparciu o przepisy rozdziału 6 Prawa budowlanego jest ustalenie ponad wszelką wątpliwość adresata decyzji to jest właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania. O ile w sprawie nie budzi wątpliwości, że stan techniczny budynku wypełnia dyspozycję art. 66 ust. 1 pkt. 4 i 68 Prawa budowlanego, o tyle kwestia adresata decyzji w okolicznościach niniejszej sprawy nie została należycie wyjaśniona. Przede wszystkim nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że okoliczności niniejszej sprawy wskazują, iż właścicielem obiektu budowlanego jest skarżące Miasto. I tak: jak wynika z treści pisma Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. przedmiotowa nieruchomość leży na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.[...] (Dz.U. nr 50 poz. 279). Zgodnie z treścią art. 1 tego dekretu grunty na obszarze m. [...] przeszły z dniem wejścia w życie dekretu na własność gminy m. [...] (następnie Skarbu Państwa). Jednocześnie w art. 5 ustawodawca wskazał, że budynki oraz inne przedmioty, znajdujące się na gruntach, przechodzących na własność gminy m. [...], pozostały własnością dotychczasowych właścicieli. Dopiero w razie nieprzyznania dotychczasowemu właścicielowi gruntu wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy w oparciu o wniosek złożony w trybie art. 7 dekretu - wszystkie budynki, położone na gruncie, przechodziły na własność gminy, która obowiązana jest wypłacić właścicielowi ustalone w myśl art. 9 odszkodowanie za budynki, nadające się do użytkowania. Niesporne w niniejszej sprawie jest, iż byli właściciele złożyli w ustawowym terminie wniosek, o którym mowa w art. 7. Co więcej – decyzją z dnia [...] września 1998r. Burmistrz Gminy [...] orzekł o ustanowieniu na 99 lat prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. [...] na rzecz następców prawnych przedwojennych właścicieli nieruchomości. Fakt, że nie została zawarta umowa wieczystego użytkowania nie oznacza, że prawo własności budynku przeszło na rzecz Skarbu Państwa (Miasta [...]). Jedynie na marginesie wskazać należy, że postępowanie w sprawie ustanowienia użytkowania wieczystego ([...] ) zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia sprawy [...]. Przepisy omawianego dekretu (art. 7 i 8) jednoznacznie wskazują, że przejście budynków położonych na gruntach objętych tym dekretem na własność Gminy Miasto [...] ma miejsce w 2 przypadkach: 1. niezłożenia przez uprawnione osoby wniosku o ustanowienie prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną w terminie określonym w art. 7 pkt. 1 lub 2. nieprzyznania dotychczasowemu właścicielowi gruntu wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy. Z żadną z tych sytuacji nie mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Dalej - niczym nieuzasadnione jest stanowisko organu, że skoro w rejestrze budynków osoby fizyczne w nim wymienione wskazane są jedynie jako współwładający to znaczy, że "obowiązki właściciela realizuje wpisany do Księgi Wieczystej właściciel". Ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z KW nr [...] wynika jedynie, że działka opisana w tej księdze jest działką niezabudowaną a jej właścicielem jest Gmina [...]. Skoro – jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu – nieruchomość ta jest nieruchomością zabudowaną, objętą działaniem dekretu i został pozytywnie rozpoznany wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) to nie może ulegać wątpliwości, że prawo własności nieruchomości budynkowej nie przeszło na Gminę (ani Skarbu Państwa) w oparciu o przepisy dekretu. W aktach sprawy brak jest natomiast informacji ażeby Miasto [...] stało się właścicielem (współwłaścicielem) obiektu w oparciu o inne przepisy prawa np. wskutek wywłaszczenia lub spadkobrania. Reasumując- nieprawidłowe są ustalenia organów nadzoru budowlanego, że materiał zgromadzony w aktach sprawy daje podstawy do ustalenia, że Miasto [...] jest właścicielem budynku położonego przy ul. [...] [...] w W. a zatem, że to ten podmiot winien być adresatem decyzji. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego – art. 68 Prawa budowlanego, co skutkowało koniecznością ich uchylenia. Takim samym uchybieniem dotknięte jest postanowienie z dnia 18.06.2009r. wydane w oparciu o art. 62 ust. 3. Zgodnie z treścią tego przepisu wskazany w nim obowiązek może być nałożony jedynie na właściciela lub zarządcę obiektu a w niniejszej sprawie nie wykazano ażeby Miasto [...] posiadało taki przymiot. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną. Dodatkowo nie może ujść uwadze organów, że w Sądzie Rejonowym [...] toczy się sprawa o sygnaturze [...] z wniosku P. J. o zniesienie współwłasności. W sprawie tej zostało wydane w dniu [...] lipca 2009r. postanowienie wstępne ustalające właścicieli przedmiotowej nieruchomości. Jak wynika z twierdzeń skarżącego Sąd ten dokonał także zabezpieczenia określając sposób korzystania z budynku przez współwłaścicieli na czas trwania postępowania. W konsekwencji organ rozważy nałożenie obowiązków, o którym mowa w art. 68 Prawa budowlanego na podmioty wskazane w tych orzeczeniach jako właściciele nieruchomości budynkowej. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest w/w orzeczeń lecz z ustaleń Sądu wynika, że w stosunku do postanowienia wstępnego ustalającego właścicieli budynku dnia [...] czerwca 2010r. zapadło postanowienie dotyczące postępowania międzyinstancyjnego (notatka służbowa z dnia [...] lipca 2010r. w aktach administracyjnych), co wskazywałoby na to, że postanowienie to nie nosi waloru ostateczności. Biorąc jednakże pod uwagę charakter niniejszej sprawy a zatem konieczność podjęcia natychmiastowych działań w związku ze stwierdzeniem, że stan techniczny budynku grozi bezpośrednio jego zawaleniem. Okoliczność ta (nieprawomocność orzeczenia) winna pozostawać bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przez organy nadzoru budowlanego. Warto także – w tym miejscu wskazać-, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę organ wydający decyzję na podstawie art. 66 (odpowiednio 68) Prawa budowlanego może kierować nakazy do współwłaściciela, w którego użytkowaniu pozostaje część obiektu budowlanego znajdująca się w nienależytym stanie technicznym (tak WSA w Gliwicach z dnia 18 października 2006r. (II SA/Gl 189/06 niepubl.). Analogicznie – w okolicznościach niniejszej sprawy organ winien rozważyć nałożenie obowiązków na podmioty wskazane w postanowieniu z dnia [...] września 2008r. wydanym w sprawie [...]. Z tych wszystkich względów w oparciu po art. 145§1 pkt. 1 lit. a i c oraz 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.