II OSK 1860/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Masternak-Kubiak del WSA Joanna Brzezińska Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2416/13 w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/WA 2416/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, oddalił skargę. Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), nakazał H. M. rozbiórkę dobudowy (o wym. 4,50 m x 10,80 m) do budynku inwentarskiego na działce nr geod. [...] we wsi M. [...]. Wskazano, że H. M. samowolnie zrealizował rozbudowę budynku inwentarskiego, nadto nie uiścił nałożonej opłaty legalizacyjnej. Nie ma też w obiegu prawnym obowiązującej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej rozbudowy. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lipca 2010 r. Wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 771/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę H. M. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2010 r., znak: [...]. H. M. pismem z dnia 27 kwietnia 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 31 maja 2013 r., wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] października 2010 r. Nie zgodził się z ustaleniem organów, że stara obora była wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 1988 r., nr [...], a dobudowa do obory wykonana była bez pozwolenia, gdyż w ocenie strony nie znajduje to potwierdzenia w aktach. Podniósł, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w decyzji z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], stwierdził, że stara obora została wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 1979 r., nr [...], zatem pojawiły się nowe dowody dające podstawę do wznowienia postępowania. Dodał, że dobudowa do obory została zrealizowana na podstawie pozwolenia z 1988 r. Wskazał, że o nowych okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się w dniu 29 marca 2012 r., kiedy otrzymał decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z [...] marca 2013 r. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], na postawie art. 147, art. 148 § 1 i § 2, art. 149 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a., wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] października 2010 r. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej wydanej przez ten organ w dniu [...] października 2010 r. Nie stwierdzono bowiem, by wystąpiły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. wymienione przez stronę. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł H. M. Podniósł, że starą oborę wybudowano na podstawie pozwolenia na budowę z 1979 r., zaś dobudowę na podstawie pozwolenia z 1988 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], Starosta S. wygasił decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 1988 r. w części dotyczącej rozpoczętej budowy budynku gospodarczego stodoły, lecz w decyzji tej nie ma wzmianki o budynku inwentarskim, którego dotyczyła decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 1988 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2013 r. znak: [...]. Organ wyjaśnił, że w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym na wniosek strony organ jest związany podstawami wznowienia zawartymi we wniosku i nie może poza nie wyjść. W sprawie podstawą wznowienia postępowania z wniosku H. M. były przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. Organ stwierdził, że skarżący nie wskazał orzeczenia potwierdzającego, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Z tego powodu nie było możliwe uchylenie decyzji z dnia [...] października 2010 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się do drugiej podstawy wznowienia – z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organ wskazał, że skarżący jako nowe dowody podał informacje zawarte w uzasadnieniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] marca 2012 r., dotyczące budowy budynku inwentarskiego na podstawie decyzji Naczelnika Gminy w P. z dnia [...] czerwca 1979 r. Podkreślono, że przedmiotowe postępowanie dotyczy dobudowy do budynku inwentarskiego (a nie budynku inwentarskiego), której wybudowanie bez pozwolenia na budowę organ ustalił m.in. na podstawie oświadczeń H. M. zawartych w protokołach oględzin organu powiatowego, do których nie wnosił on zastrzeżeń. Fakt powstania budynku inwentarskiego pozostaje zatem bez znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że przedmiotem kontroli była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a., odmawiającą uchylenia decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., znak: [...]. Sąd wskazał na przebieg postępowania w sprawie wznowienia postępowania, a mianowicie, że po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 k.p.a. organ prowadzi, postępowanie co do przyczyn wznowienia i co do istoty sprawy, innymi słowy bada, czy przyczyna wznowienia wskazana przez stronę we wniosku o wznowienie rzeczywiście wystąpiła i jakie wywiera to skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Tylko w przypadku wznowienia postępowania z urzędu przedmiotem badań i ustaleń w tym postępowaniu mogą być wszystkie przesłanki wyliczone jako przyczyny wznowienia. W sytuacji, gdy postępowanie wznowieniowe prowadzone jest na wniosek strony, organ jest związany podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku inicjującym takie postępowanie i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę. Podana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa tego wznowienia wiążąco wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania. W rozpoznawanej sprawie, na podstawie analizy treści wniosku H. M. o wznowienie postępowania, uznano, że podstawę wznowienia stanowią przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że w okolicznościach sprawy nie zaistniały przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. Jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Do przyjęcia wystąpienia tej przesłanki konieczne jest spełnienie dwóch warunków: w danej sprawie w prowadzonym postępowaniu dowodowym musi wystąpić fałszywy dowód oraz sfałszowanie tego dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Określony w art. 145 § 2 k.p.a. wyjątek od zasady, że sfałszowanie dowodu winno być stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Oczywistość fałszerstwa dowodu oznacza zaś, że musi być ono bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. Sąd podkreślił, że we wniosku o wznowienie postępowania skarżący nie wymienił w sposób jednoznaczny dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia, które okazały się fałszywe, nie przedstawił również orzeczenia sądu lub innego organu, stwierdzającego sfałszowanie dowodu. Podał jedynie w sposób bardzo ogólny, że stwierdzenie, iż stara obora była wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 1988 r., a dobudowa do obory bez pozwolenia, "było nie prawdą w aktach". W związku z tak zakreśloną przesłanką wznowienia nie sposób uznać, by sfałszowanie dowodu było oczywiste, a wnioskodawca był zwolniony z obowiązku przedłożenia orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego ten fakt. Jak podkreśla się bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. W tej sytuacji należało przyjąć, że nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd zwrócił też uwagę, że decyzja Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2010 r. była przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 771/10, oddalił skargę H. M. na powyższą decyzję. Sąd ten nie stwierdził zatem uchybień w prowadzonym postępowaniu dowodowym, żaden z dowodów nie został uznany za fałszywy w stopniu możliwym do zweryfikowania. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżący jako nowy dowód w sprawie wskazał informacje zawarte w uzasadnieniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] marca 2012 r., znak [...]. Decyzją tą umorzono postępowanie w sprawie legalności budowy budynku inwentarskiego o wym. 10,90 m x 26,80 m. na działce nr geod. [...] w m. M. W uzasadnieniu wskazanej wyżej decyzji organ stwierdził, iż H. M. w dniu [...] czerwca 1979 r. uzyskał decyzję Naczelnika Gminy w P. (znak: [...]) o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego według projektu typowego o pow. zab. 315,5 m2 i kubaturze 1240 m3. W ocenie skarżącego stara budowa nie została więc wybudowana na podstawie decyzji z 1988 r., lecz na podstawie decyzji z 1988 r. zrealizowano dobudowę do obory. W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] marca 2012 r. nie może stanowić "nowego dowodu" w sprawie, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przez nowy dowód istotny dla sprawy należy rozumieć taki dowód, który mógłby wywrzeć bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] października 2010 r. dotyczyło legalności dobudowy do budynku inwentarskiego o wym. 4,50 m x 10,80 m, nie zaś budowy samego budynku inwentarskiego, którego z kolei dotyczyła wskazana we wniosku o wznowienie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z [...] marca 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że przyjęcie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2012 r., że budowa budynku inwentarskiego była realizowana na podstawie decyzji Naczelnika Gminy w P. z dnia [...] czerwca 1979 r., nie ma znaczenia w sprawie, której przedmiotem jest legalność dokonania dobudowy do tego budynku. Zdaniem Sądu ewentualne przyjęcie, że budowa budynku inwentarskiego realizowana była na podstawie pozwolenia na budowę z 1979 r., zamiast z 1988 r., nie byłoby równoznaczne w wykazaniem, że dobudowa do budynku inwentarskiego była wykonana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z 1988 r. Informacje zawarte w uzasadnieniu decyzji wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania w żaden sposób nie wpływają na ustalenie, że dobudowa do budynku inwentarskiego była dokonana bez wymaganego pozwolenia na budowę, a tym samym nie mogłyby doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...] października 2010 r. Organ trafnie zwrócił także uwagę, że fakt, iż H. M. nie uzyskał pozwolenia na budowę dobudowanej części budynku inwentarskiego, został ustalony na podstawie m.in. protokołu oględzin z dnia 5 grudnia 2006 r. Powyższy protokół podpisał H. M., nie wnosił także zastrzeżeń do powyższych ustaleń. Tym samym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, iż w sprawie nie wystąpiła również przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Postępowanie przeprowadzone w sprawie nie wykazało zatem, by w badanej sprawie dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe, jak również by wyszły na jaw nowe dowody istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Powyższe, w ocenie Sądu, uzasadniało w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wydanej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekającej o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. z tego względu, że nie wystąpiły w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a., będące podstawą wznowienia. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skargi, uznając, iż postępowanie dowodowe (w zakresie koniecznym dla wyjaśnienia kwestii wystąpienia przesłanek wznowieniowych oraz co do istoty rozstrzygnięcia sprawy) zostało przeprowadzone prawidłowo. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wyczerpującą argumentację podjętego rozstrzygnięcia, rozważenia objęły analizę okoliczności sprawy przez pryzmat mających zastosowanie przepisów prawa i orzecznictwa sądowoadministracyjnego. W szczególności organ w sposób przekonujący i wyczerpujący uzasadnił stanowisko dlaczego nie było możliwe uchylenie decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. na podstawie okoliczności przedstawionych przez stronę we wniosku o wznowienie. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę. H. M. wniósł skargę kasacyjną, zarzucając: naruszenie przepisów postępowania – przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] marca 2012 r. ([...]) okresu posadowienia murowanego budynek inwentarski przez H. M. oraz pozwolenie na budowę, w oparciu o który go wzniesiono nie stanowią, odmienne od ustaleń stanowiących podstawę wydania decyzji ostatecznej Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 roku ([...]) utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lipca 2010 r. ([...]) nie mają waloru istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Mając na uwadze powyższe wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) zasądzenie na rzecz skarżącego H. M. kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. K. i E. K. wnieśli o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest zasadny. Według art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję". Istotna okoliczność faktyczna to okoliczność, która zapisana została w hipotetycznym stanie faktycznym normy prawnej będącej podstawą rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy decyzją administracyjną. Nowa okoliczność faktyczna, to okoliczność, której istnienie zostało ustalone lub może zostać ustalone po zakończeniu sprawy decyzją ostateczną. W regulacji prawnej nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zapisanej w art. 48 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) podstawowym elementem okoliczności faktycznej uzasadniającej zastosowanie sankcji nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w całości lub w części jest wybudowanie obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zasadnie Sąd wskazał, że decyzja Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2010 r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W wyrokiem z 22 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 771/10 skarga na tę decyzję została oddalona. Przedmiotem rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnym ww. wyrokiem był nakaz rozbiórki dobudowy o wymiarach 4,50 m x 10,80 m do budynku inwentarskiego na działce o nr geod. [...] we wsi M. [...]. Obalenie prawomocnego ustalenia orzeczeniem sądu istotnych okoliczności faktycznych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego uznaje się za dopuszczalne, jeżeli po wyroku sądu administracyjnego zostaną ujawnione nowe okoliczności faktyczne, które nie były znane w toku postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie. Nie stanowi nowej okoliczności faktycznej zmiana oceny stanu faktycznego sprawy przez organ administracji publicznej. Zmiana oceny okoliczności faktycznej dokonana przez organ administracji publicznej nie może podważyć oceny ustaleń stanu faktycznego dokonanych w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego. Podstawą taką mogło być tylko ustalenie zakresu przedmiotowego rozstrzygnięcia z [...] stycznia 1988 r. przez wykazanie udzielenia pozwolenia na rozbudowę obiektu inwentarskiego. W skardze kasacyjnej nie wykazano tego zakresu, a jako nową istotną okoliczność faktyczną powołano treść uzasadnienia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z [...] marca 2012 r. nr. [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy budynku inwentarskiego o wymiarach 10,90 na 26,80 m na działce nr [...] we wsi M. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji nie wyprowadzono okoliczności faktycznej dotyczącej rozbudowy budynku inwentarskiego, polegającej na ustaleniu obowiązywania pozwolenia na wykonanie dobudowy o wymiarach 4,50 m x 10,80 m na działce o numerze geodezyjnym [...] we wsi M. [...] na mocy decyzji z [...] stycznia 1988 r. numer [...]. Nowej okoliczności faktycznej jako podstawy do wznowienia postępowania, a następnie uchylenia decyzji nie można domniemywać, a wymaga wykazania. W sprawie zasadnie Sąd wywiódł, że brak podstaw do stwierdzenia wystąpienia nowej okoliczności faktycznej, a tym samym podstaw do uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2013 r. znak: [...]. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.