III SA/Łd 180/14

Dnia 25 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2014 roku sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a.; art. 18 oraz art. 59 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 ze zm. - dalej u.p.e.a.), a także art. 70 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm., - dalej O.p.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] odmawiające J. W. umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne. Pismem z dnia 7 stycznia 2011r. J.W. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego w sprawie zobowiązań z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2002, 2003, 2004 i 2005, gdyż zobowiązania te uległy przedawnieniu. Ustalono, że Prezydent Miasta [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego, w zakresie obowiązków objętych wnioskiem, na podstawie tytułów wykonawczych numer [...] - [...],[...] (za lata od 2002 do 2004) oraz [...] (za rok 2005). Wobec skarżącego prowadzone jest również postępowanie egzekucyjne na podstawie innych tytułów wykonawczych nr: [...] -[...], [...] -[...], [...], [...],[...] -[...], [...],[...],[...] -[...] celem realizacji zobowiązań z tytułu podatku od środków transportowych należnych za lata 1997, 1998, 1999, 2000 i 2001. Wszczęto również egzekucję administracyjną na podstawie tytułu [...], który dotyczy podatku od środków transportowych za rok 2006. Postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów [...] -[...], [...] (za lata od 2002 do 2004) zostało wszczęte w dniu 3 listopada 2005r., w którym poborca doręczył zobowiązanemu wskazane tytuły wykonawcze, zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. Żądanie dotyczące umorzenia postępowania prowadzonego w oparciu o tytuł [...] (za rok 2005) zostało objęte przedmiotem odrębnego postępowania i rozstrzygnięte postanowieniem z dnia 24 lutego 2011r. nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny wskazał, że tytuły wykonawcze [...] -[...], [...] -[...], [...], [...], [...] - [...], [...], [...],[...] -[...] doręczono skarżącemu w dniu 7 listopada 2002r. i tego samego dnia poborca skarbowy dokonał zajęcia ruchomości, które zostały wpisane do protokołu zajęcia, podpisanego przez poborcę skarbowego i zobowiązanego. Ruchomości pozostawiono pod dozorem skarżącego. Działając na podstawie wszystkich znajdujących się wówczas w egzekucji tytułów, w dniu 30 marca 2007r. poborca skarbowy zastosował środek egzekucyjny, wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a tiret pierwszy, a mianowicie egzekucję z pieniędzy. Pobrano kwotę 1 000 zł. Na podstawie art. 62 § 1 O.p. została ona zaksięgowania na najstarszą zaległość podatkową znajdującą się wówczas w egzekucji, tj. w tym przypadku pierwszą ratę podatku za 1997r. (tytuł nr 1019/2002). Zawiadomieniem z dnia 16 grudnia 2010 r. dokonano w dniu 22 grudnia 2010r. zajęcia wierzytelności skarżącego u Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. Zawiadomienie o przedmiotowym zajęciu zobowiązany odebrał w dniu 3 stycznia 2011r. Mając na uwadze przedstawione okoliczności faktyczne organ I instancji stwierdził, że zobowiązania podatkowe za lata 2002, 2003, 2004, zgodnie z art. 70 § 1 O.p. uległyby przedawnieniu odpowiednio z końcem roku 2007, 2008 i 2009, jednakże z uwagi na zastosowany środek, w postaci egzekucji z pieniędzy, należało przyjąć, iż objął on wszystkie tytuły wykonawcze znajdujące się w egzekucji w dniu dokonania przedmiotowej czynności, a w konsekwencji również wszystkie zobowiązania, których one dotyczą. Na tej podstawie i w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2, § 3 i § 4 u.p.e.a. organ I instancji odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie J. W. wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędne zastosowanie i na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy powołując się na art. 68 § 1 i 2 u.p.e.a. wskazał, że w ramach stosowania środka egzekucyjnego egzekucji z pieniędzy czynności poborcy skarbowego ograniczają się do przyjęcia należnej kwoty od zobowiązanego i wystawienia pokwitowania. Poborca skarbowy nie ma obowiązku sporządzania protokołu z czynności dokonania wpłaty. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 30 marca 2007r. poborca skarbowy zastosował względem skarżącego środek egzekucyjny - egzekucję z pieniędzy. Na wezwanie poborcy skarbowego do uregulowania zaległości podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych skarżący wpłacił mu kwotę 1 000 zł. Odbiór pieniędzy został pokwitowany (pokwitowania nr [...] i [...] w aktach sprawy). Organ II instancji wyjaśnił również, że w przypadku egzekucji z pieniędzy przyjmuje się, że z chwilą zastosowania tego środka egzekucyjnego zobowiązany zostaje jednocześnie zawiadomiony o tym fakcie. Egzekucja z pieniędzy ma charakter uproszczony, w porównaniu z innymi środkami egzekucji należności pieniężnych. Nie wydaje się tu dokumentu, w którym wymienione byłyby tytuły wykonawcze na podstawie, których prowadzi się egzekucje w dniu zastosowania tego środka egzekucyjnego, a jedynie pokwitowanie. Nie ma jednak jakichkolwiek podstaw, aby interpretować skutek zastosowania tego środka egzekucyjnego odmiennie od pozostałych środków egzekucyjnych dotyczących należności pieniężnych. Poborca skarbowy zawsze wzywa zobowiązanego do zapłaty wszystkich dochodzonych należności pieniężnych objętych egzekwowanymi tytułami wykonawczymi. Kwestia samego zaksięgowania zapłaconej na wezwanie poborcy skarbowego kwoty nie wpływa na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, jednakże może być przedmiotem weryfikacji w odrębnym postępowaniu. Na tej podstawie organ odwoławczy uznał, iż w myśl przepisów prawa pięcioletni termin przedawnienia zobowiązań podatkowych w przedmiotowej sprawie zaczął bieg na nowo od dnia 31 marca 2007r., czyli dzień po dniu w którym zastosowano środek egzekucyjny - egzekucję z pieniędzy. Termin biegu przedawnienia, co do zobowiązań będących przedmiotem niniejszego postanowienia, został ponownie przerwany w wyniku zajęcia wierzytelności u Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] i biegnie od nowa od dnia 4 stycznia 2011r. Skoro bieg terminu przedawnienia został przerwany, nie ma tym samym podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie organu odwoławczego analiza toku postępowania egzekucyjnego jednoznacznie wskazuje, że nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2002-2004. Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] J. W. wniósł skargę do sądu administracyjnego, w której zarzucił naruszenie: – art. 7, art. 77 § 1, art. 86 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak przesłuchania strony - w braku innych środków dowodowych - na okoliczność jakich należności oraz tytułów egzekucyjnych dotyczyło wezwanie do zapłaty skierowane przez organ egzekucyjny do skarżącego i w związku z tym przyjęcie błędnego założenia o objęciu wezwaniem należności objętych wszystkim tytułami egzekucyjnymi w prowadzonych przeciwko skarżącemu postępowaniach egzekucyjnych; – art. 14 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 68 § 1 u.p.e.a. poprzez naruszenie zasady pisemności i nie sporządzenie adnotacji dotyczącej powiadomienia skarżącego z ustnego wezwania do zapłaty należności, co wyklucza ustalenie organu o zawiadomieniu skarżącego o zastosowaniu środka egzekucyjnego w odniesieniu do wszystkich należności objętych postępowaniami egzekucyjnymi prowadzonymi w stosunku do skarżącego; – art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1 oraz art. 70 § 4 O.p. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 144 K.p.a., a także w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia organu I instancji z dnia [...]nr [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego i odmowie orzeczenia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, w sytuacji, gdy w obliczu przedawnienia zobowiązań podatkowych, zobowiązania te wygasły i postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 3 października 2011r., sygn. akt III SA/Łd 741/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi J.W. uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd podniósł, iż zasadniczą kwestią wymagającą wyjaśnienia jest to, czy wpłata przez skarżącego określonej sumy pieniędzy do organu egzekucyjnego spowodowała przerwanie biegu przedawnienia wszystkich zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych. Mając na uwadze przepis art. 70 § 1 oraz § 4 O.p., art. 67 § 1 u.p.e.a. z zastrzeżeniem art. 68 § 1 u.p.e.a. oraz art. 68 § 1 zd. 1 u.p.e.a. sąd podniósł, że bieg terminu przedawnienia przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego oraz zawiadomienie dłużnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego, z tym wyjątkiem, że w stosunku do egzekucji z pieniędzy wystarczy wystawienie pokwitowania odbioru pieniędzy. Jednakże ten odformalizowany tryb zawiadomienia dłużnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie wielu tytułów egzekucyjnych, nie zwalnia organu egzekucyjnego od stosowania ogólnych zasad postępowania wynikających m.in. z art. 6, 7, 8 i 9 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., wobec czego za prawidłowe uznał Sąd twierdzenie, iż przy wielości tytułów egzekucyjnych, gdy wpłata sumy pieniędzy nie pokrywa wszystkich dochodzonych zobowiązań, organ egzekucyjny powinien umożliwić dłużnikowi wskazanie, na poczet których należności dokonuje wpłaty; jeżeli dłużnik zaś tego nie uczyni, wskazanie na poczet którego zobowiązania dokonano egzekucji z pieniędzy należy do organu. Sąd podał, że wobec faktu, iż w przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał, na który tytuł egzekucyjny dokonuje wpłaty, należy uznać, że zaliczenie przez organ egzekucyjny wpłaconej kwoty pieniędzy na konkretny tytuł egzekucyjny oznacza, że przerwanie biegu przedawnienia zachodzi tylko i wyłącznie w stosunku do tego zobowiązania. Nie można zaś przyjąć, że jakakolwiek wpłata pieniędzy spowodowała, że zostały przerwane terminy wszystkich dochodzonych zobowiązań. W dalszej części uzasadnienia sąd wskazał, że skoro organ egzekucyjny nie był w stanie wyegzekwować należności wynikających z dochodzonych tytułów egzekucyjnych, to nie może przerzucać na dłużnika negatywnych skutków prowadzonego przez siebie postępowania egzekucyjnego. Skoro bowiem każde zobowiązanie jest dochodzone na podstawie odrębnego tytułu egzekucyjnego, nie można się zgodzić z organem egzekucyjnym, że zaliczenie wpłaty tylko na jeden z tych tytułów ma jedynie charakter czysto księgowy, a sama wpłata wywołuje skutki w stosunku do wszystkich tytułów egzekucyjnych. Od powyższego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosła skargę kasacyjną. Zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 70 § 4 O.p. skutkującą przyjęciem przez sąd pierwszej instancji, że z chwilą zaliczenia wpłaconej na wezwanie poborcy skarbowego kwoty na jeden z egzekwowanych tytułów egzekucyjnych skutek w postaci zastosowania środka egzekucyjnego, jak i zawiadomienia dłużnika o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego odnosi się tylko do jednego tytułu egzekucyjnego, 2) naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.,) dalej p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w toku postępowania, bowiem przeprowadzono postępowanie na podstawie obowiązujących przepisów prawa, podjęto działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, przeprowadzono postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i czuwano nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, zaś sąd pierwszej instancji nie wykazał, że uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia, - art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 lit. c, art. 153 p.p.s.a poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i wykazania, że uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe organ administracji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, w przypadku gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 roku, sygn. akt II FSK 3001/11 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że pobranie przez poborcę skarbowego części dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym należności pieniężnej przerywa bieg terminu przedawnienia wszystkich zobowiązań podatkowych, będących przedmiotem egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej nie naruszył przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonego postanowienia, bądź stwierdzenia jego nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 3001/11 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 października 2011 r., uchylający postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi. Stosownie do treści art. 190 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego przedmiotem ponownej oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest to, czy wpłata przez skarżącego określonej sumy pieniędzy do organu egzekucyjnego spowodowała przerwanie biegu przedawnienia wszystkich zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych. Zdaniem organu zobowiązania podatkowe skarżącego nie przedawniły się, gdyż w dniu 30 marca 2007 r. poborca skarbowy zastosował względem skarżącego środek egzekucyjny - egzekucję z pieniędzy, dokonując pobrania kwoty 1 000 zł. Natomiast zdaniem skarżącego organ nie wykazał skutecznego zawiadomienia go o zastosowaniu środka egzekucyjnego w odniesieniu do należności objętych tytułami egzekucyjnymi, nie została więc spełniona przesłanka z art. 70 § 4 O.p. W związku z tym zobowiązania te wygasły. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Z powyższego przepisu wynika, że aby nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, po pierwsze – musi zostać zastosowany środek egzekucyjny, a po drugie – podatnik musi być zawiadomiony o zastosowaniu tegoż środka egzekucyjnego. Przez środek egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych w ujęciu art. 1a pkt 12 u.p.e.a. rozumie się m.in. egzekucję z pieniędzy. Z treści art. 67 § 1 u.p.e.a. wynika przy tym, że podstawą zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy (a zatem środków w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych), stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w stosownych przepisach wykonawczych. W wzorach tych dopuszczono możliwość jednoczesnej egzekucji należności objętych dowolną liczbą tytułów wykonawczych. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowany fakt, że w dniu 30 marca 2007 r. poborca skarbowy zastosował względem skarżącego środek egzekucyjny - egzekucję z pieniędzy, a odbiór pieniędzy został pokwitowany. W przypadku tego środka egzekucyjnego przyjmuje się, że z chwilą jego zastosowania zobowiązany zostaje jednocześnie zawiadomiony o tym fakcie. W tym zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 listopada 2013 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi związany jest wykładnią prawa dokonaną przez NSA i stanowisko to w pełni podziela. W sytuacji bowiem, gdy zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, a poborca – w myśl art. 68 § 1 u.p.e.a. - wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy, z chwilą zapłaty przez zobowiązanego całości lub części dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym kwoty pieniędzy, podatnik (zobowiązany) zostaje zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego w rozumieniu art. 70 § 4 O.p. i w konsekwencji dochodzi do przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, będącego przedmiotem egzekucji. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że powyższe wynika z istoty stosowanego środka egzekucyjnego, w ramach którego poborca skarbowy w pierwszej kolejności (po uprzednim doręczeniu tytułu wykonawczego, bądź z chwilą jego doręczenia) wzywa do uiszczenia należności pieniężnej będącej przedmiotem egzekucji i następnie kwituje (w przepisanej formie) odbiór pieniędzy przekazanych przez zobowiązanego (lub odebranych zobowiązanemu – art. 68 § 3 u.p.e.a.), który przecież uczestniczy w tej czynności egzekucyjnej. W wyrok z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I FSK 1472/09, CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że okoliczność przekazania poborcy skarbowemu przez zobowiązanego części lub całości należności pieniężnej, będącej przedmiotem egzekucji, nie zmienia faktu, że przekazanie to następuje w ramach czynności egzekucyjnych, polegających na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z pieniędzy, z tytułu czego pobrano zresztą stosowne koszty egzekucyjne, a nie jest dobrowolną zapłatą zobowiązania podatkowego. Powyższy pogląd podziela sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd oddalił skargę. ab/