I FZ 138/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Arkadiusz Cudak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. Polska S.A. z siedzibą w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 3096/13 w zakresie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skarg I. Polska S.A. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 11 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do czerwca 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 26 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 3096/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi I. Polska SA z siedzibą w J. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 11 października 2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do czerwca 2011 r. Skarżąca pismem z 12 listopada 2013 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, w skardze tej zarzuciła między innymi naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że opłaty indywidualne z tytułu usług dostarczania wody i odprowadzania ścieków, refakturowane przez skarżącą na najemców stanowią część czynszu i element obrotu z tytułu usługi najmu komercyjnego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawiera umowy wynajmu powierzchni pod centra handlowe, sklepy, magazyny. Z tego względu, na podstawie zawieranych przez skarżąca umów na dostarczenie tzw. mediów, wystawiała faktury z dwiema stawkami podatku VAT, podstawową dla usług najmu i zużycia energii elektrycznej oraz stawkę obniżoną dla usług odprowadzania ścieków oraz zużycia wody. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest kwestia ustalenia właściwej stawki podatku VAT dla usług dostarczania mediów, refakturowanych przez skarżąca na najemców. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a"), zawiesił postępowanie sądowe do czasu uzyskania stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przedmiocie pytania prejudycjalnego zadanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I FSK 1389/12. W zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji strona zarzuciła naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 7 p.p.s.a. W ocenie spółki, zawieszenie postępowania jest bezzasadne. Spółka argumentowała, że kwestia rozpatrywana przez sąd w niniejszej sprawie doczekała się już obszernej wykładni Trybunału w sprawach BGŻ i Tellmer Property. Zdaniem spółki analiza powyższych orzeczeń dostarcza wyczerpujących wytycznych, w oparciu o które sąd powinien zbadać, czy w analizowanym stanie faktycznym mamy do czynienia z odrębnymi świadczeniami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania z przyczyn wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, zatem rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracynego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Charakter fakultatywny oznacza, że zasadności pozostawiona została pozostawiona do uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Fakultatywność zawieszenia nie oznacza jednak dowolności działania sądu. Konieczna jest bowiem ocena, czy rozstrzygnięcie kwestii, z uwagi na którą następuje zawieszenie, będzie miało wpływ na wynik sprawy zawieszanej. Nie chodzi przy tym jedynie o wpływ rzeczywisty, ale również o wpływ potencjalny, który na danym etapie nie jest jeszcze wiadomy, ale występuje prawdopodobieństwo istotnej wagi tego wpływu na rozpatrywaną sprawę. Nie oznacza to jednak, że zawieszenie postępowania jest dopuszczalne jedynie przy identyczności (tożsamości) stanu faktycznego i stanu prawnego. Odnosząc do zarzutu naruszenia przepisu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należy zaakcentować, że wbrew twierdzeniu autora zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji, który wskazał na podobieństwo niniejszej sprawy do sprawy w której zadano pytanie prejudycjalne. Konieczność uwzględnienia oczekiwanego orzeczenia TSUE przez sąd pierwszej instancji wynika z zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego, zgodnie z którą prawo krajowe może być stosowane jedynie w zakresie, w jakim nie jest sprzeczne z normami wspólnotowymi, polskie organy i sądy mają zaś obowiązek uwzględniania dorobku orzecznictwa TSUE. Relację między prawem unijnym a prawem krajowym w razie konfliktu wyznacza zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego. W tej sytuacji trudno nie zgodzić się z sądem krajowym, który – powziąwszy wątpliwości w kwestii uregulowanej dyrektywą – uznaje za konieczne oczekiwanie na rozstrzygnięcie tych wątpliwości przez TSUE. Ponadto, trzeba też podkreślić, że sama strona powoływała się na orzecznictwo TSUE, co oznacza, że postulat jednolitości orzecznictwa jest dla niej oczywisty. Trzeba zatem stwierdzić, że zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie było uzasadnione. Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.