I OZ 292/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 16/14 oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi T. Z. na przewlekłość Krajowej Rady Notarialnej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 508/12 wydanym w sprawie ze skargi T.Z. na przewlekłość Krajowej Rady Notarialnej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej: 1) stwierdził, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) umorzył postępowanie w pozostałym zakresie; 3) zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 574,31 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. T.Z. wniósł w ustawowym terminie skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1454/13: 1) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania; 2) zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 240 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 16/14: 1) stwierdził, że przewlekłość Krajowej Rady Notarialnej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny; 3) zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 357 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. T. Z. wniósł w ustawowym terminie skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2092/14 oddalił skargę kasacyjną. W dniu 23 grudnia 2014 r. T.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo procesowe w którym domagał się na podstawie art. 224 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzenia od Krajowej Rady Notarialnej kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, w szczególności kosztów dojazdu pełnomocnika skarżącego z Łodzi do Warszawy za postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zakończone wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 508/12. Skarżący wskazał, że w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. został zasądzony zwrot na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, jednak w wyniku uchylenia wyroku zostały one skasowane i, w ocenie skarżącego, powinny być one zasądzone przez Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r. oddalił wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 16/14. Sąd wskazał, że skarżący wniesione pismem z dnia 23 grudnia 2014 r. żądanie oparł na podstawie art. 224 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. Jednak wskazany przepis może być stosowany jedynie w sytuacji, gdy w toku postępowania przewodniczący nie orzeknie o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, zgodnie z art. 220 § 1 i 2 lub art. 223 § 1 p.p.s.a. albo też w końcowym orzeczeniu, stosownie do art. 223 § 2 p.p.s.a., sąd nie obejmie całej kwoty należnej z tego tytułu, wojewódzki sąd administracyjny ma obowiązek wydać w tej materii dodatkowe postanowienie na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 224 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie opisana powyżej sytuacja nie ma miejsca, bowiem skarżący w toku postępowania uiścił należy wpis od skargi, uiścił także wpisy od wnoszonych skarg kasacyjnych. Także z treści pisma nie wynika by skarżący domagał wydania orzeczenia w przedmiocie ściągnięcia należnej opłaty sądowej. W tej sytuacji Sąd uznał, że pismo T. Z. z dnia 23 grudnia 2015 r. należy traktować jako wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 16/14 w przedmiocie zasądzonych skarżącemu od organu zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten wraz z uzasadnieniem został doręczony profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 maja 2014 r. Wskazany w art. 157 p.p.s.a. czternastodniowy termin na zgłoszenie wniosku o uzupełnienie wyroku, upłynął w dniu 11 czerwca 2014 r., natomiast przedmiotowy wniosek o uzupełnienie wyroku został złożony dopiero w dniu 23 grudnia 2014 r. czyli po upływie ustawowego terminu Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. art. 157 § 1 § 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T. Z. Skarżący podniósł, że w swoim wniosku z dnia 23 grudnia 2014 r. podał, iż podstawą jego żądania jest przepis art. 224 w zw. z art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Jednak Sąd wbrew woli skarżącego uznał, że wniosek ten należy potraktować jako wniosek o uzupełnienie wyroku złożony w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. Skarżący jednak nie wnosił o uzupełnienie wyroku, gdyż miał świadomość, że wniosek nie odniesienie zamierzonego skutku z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu do jego wniesienia. Dlatego podstawą swojego wniosku uczynił art. 224 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. W ocenie skarżącego Sąd rozpoznając jego wniosek bezzasadnie dokonał zmiany jego przedmiotu. Powinien był natomiast orzec zgodnie w wolą skarżącego na podstawie prawnej wskazanej we wniosku. Skarżący nie godził się ponadto ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż w rozpoznawanej sprawie art. 224 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy do przyznania kosztów postępowania sądowego, w sytuacji, kiedy Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Rację ma skarżący, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do uznania, iż wnosił on o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 27 marca 2014 r. na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że pismo z dnia 23 grudnia 2014 r. w sposób jasny i precyzyjny określa podstawę żądania zasądzenia kosztów postępowania sądowego, tj. art. 224 w zw. z art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że art. 224 p.p.s.a. nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, nie uprawniało jednak Sądu do samodzielnej zmiany podstawy prawnej wniosku, a tym samym zakresu żądania i potraktowania go jako wniosku o uzupełnienie wyroku. Sąd winien był natomiast dokonać oceny zasadności wniosku zgodnie z wolą strony. Zatem ponownie rozpoznając sprawę, Sąd orzeknie w przedmiocie wniosku złożonego w oparciu o art. 224 p.p.s.a. i oceni czy powołany przepis może stanowić podstawę żądania zwrotu kosztów postępowania sądowego, w sytuacji, kiedy nie orzeczono o zwrocie tych kosztów w całości. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.