I OSK 2057/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska, Sędzia NSA Anna Lech (spr.), Sędzia del. NSA Jolanta Sikorska, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2798/11 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2798/11, oddalił skargę A. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne. W uzasadnieniu Sąd podał następujący stan sprawy: Komendant Powiatowy Policji w P. decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622), skierował A. A. na badanie psychologiczne. Pismem z dnia 30 maja 2011 r. A. A., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 158 K.p.a. oraz art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] marca 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie o wykroczenie z dnia 15 stycznia 2010 r. Sąd Rejonowy w Zduńskiej Woli wydał wyrok o sygn. akt II W 276/10, który uprawomocnił się dnia 2 lutego 2011 r. Tym samym ziściły się przesłanki dla skierowania strony na badania psychologiczne w związku z przekroczeniem limitu 24 punktów w okresie od dnia 15 stycznia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. Organ wskazał, że art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym zabrania usuwania punktów wpisanych do ewidencji w przypadku dopuszczenia się przez kierowcę naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punktów, nawet po przekroczeniu okresu przewidzianego dla ich usunięcia. W tym przypadku nie ma znaczenia data późniejszego prawomocnego rozstrzygnięcia sądowego, na którą powołuje się strona. W ocenie organu odbycie szkolenia przez A. A. w dniu 10 września 2010 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w P. (zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego), nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów o 6, ponieważ przed rozpoczęciem szkolenia suma punktów (ostatecznych i wpisanych tymczasowo) otrzymanych za naruszenia przekroczyła 24. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji podzielając stanowisko, że nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 marca 2011 r. Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. A. wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] marca 2011 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. W skardze zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 130 ust. 3 oraz art. 130 ust. 4 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym, a także przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, to jest art. 31 ust. 3, art. 92 ust. 1 i art. 42 ust. 3 oraz § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998, ze zm.). W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 10 września 2010 r., a więc w dacie, gdy za wykroczenie z dnia 15 stycznia 2010 r. nie zapadło jeszcze prawomocne rozstrzygnięcie i miał na swoim koncie 22 punkty ostateczne za naruszenia przepisów ruchu drogowego, odbył zgodnie z art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym na własny koszt szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w P. Zdaniem skarżącego odbycie szkolenia winno, zgodnie z § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, spowodować odjęcie mu 6 punktów. Skarżący stwierdził, że ograniczenie wprowadzone w § 8 ust. 6 powołanego rozporządzenia jest sprzeczne z art. 42 ust. 3 Konstytucji, bowiem nakazując wliczanie punktów tymczasowych, a więc za naruszenia niestwierdzone prawomocnymi rozstrzygnięciami, godzi w zasadę domniemania niewinności. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 2798/11, oddalając skargę zaznaczył, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym wprowadzają ograniczenie w zmniejszeniu liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Będzie to dotyczyło okoliczności, jak w rozpoznawanej sprawie, kiedy osoba przed rozpoczęciem szkolenia dopuści się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczy 24. Wówczas zastosowanie znajduje § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż skarżący w okresie od dnia 15 stycznia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r., a więc w okresie 1 roku, przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W dniu 31 sierpnia 2010 r. skarżący otrzymując kolejne 6 punktów za spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego w miejscowości F., uzyskał łączną ilość 26 punktów karnych. W ocenie Sądu odbyte przez skarżącego szkolenie w dniu 10 września 2010 r. nie mogło odnieść zamierzonego skutku odjęcia 6 punktów karnych. Nietrafny jest zatem pogląd skarżącego, iż winien być traktowany tak, jakby nie popełnił w dniu 15 stycznia 2010 r. czynu, za który otrzymał 10 punktów karnych, gdyż naliczenie punktów miało miejsce dopiero po uprawomocnieniu się wyroku sądu karnego, czyli po dniu 2 lutego 2011 r. Przy stosowaniu interpretacji skarżącego punkty karne wpisane do ewidencji za okres od dnia 15 stycznia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010r. nie przekroczyłyby dopuszczalnej liczby 24 punktów i z mocy art. 130 ust. 2 uległyby usunięciu z ewidencji. Tego rodzaju interpretacja jest – zdaniem Sądu – sprzeczna z literą prawa, jak również z zasadami demokratycznego państwa prawa. Z tych względów Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie można uznać, by kontrolowana w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzja Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 21 marca 2011 r., nr 71, naruszała art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 130. ust. 3 oraz art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a tym bardziej rażąco naruszała te przepisy. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2012 r. skargę kasacyjną złożył A. A., wnosząc o jego zmianę oraz o zmianę decyzji Komendanta Głównego Policji przez zmianę decyzji [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. i stwierdzenie nieważności decyzji [...] Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] marca 2011 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych za wszystkie instancje. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono obrazę prawa materialnego, to jest art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 130 ust. 3 i art.130 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) w związku z § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236,poz. 1998 z późn. zm.) i przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a mianowicie art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1, przez ustalenie w niniejszej sprawie, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji w P., której stwierdzenia nieważności odmówił Komendant Wojewódzki w Ł., a tę decyzję utrzymał następnie w mocy Komendant Główny Policji, odpowiada prawu i że nie zapadła z rażącą obrazą wskazanych przepisów prawa. To doprowadziło do sytuacji, że pomimo odbytego szkolenia, jako jedynego warunku zmniejszenia liczby punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, nie odjęto skarżącemu punktów, co skutkowało zgromadzeniem w ewidencji na jego koncie ponad 24 punktów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że na gruncie obowiązującego porządku prawnego odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poza kategorią kierowców wskazanych w ostatnim zdaniu tego przepisu, do których skarżący nie należy, zawsze skutkować będzie zmniejszeniem punktów o ilość wskazaną w powołanym rozporządzeniu, to jest o 6, niezależnie od momentu odbycia szkolenia, to jest czy nastąpiło ono po zgromadzeniu przez kierowcę dopuszczalnego limitu punktów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Na wstępie wskazać należy, że instytucja stwierdzenia nieważności stanowi nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji i jest odstępstwem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wszczynający postępowanie w sprawie nieważności decyzji, uruchamia postępowanie w nowej sprawie, nigdy zaś nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (patrz wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 910). Zatem podstawę stwierdzenia nieważności, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stanowi fakt wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jedną z cech rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa będącego jej podstawą. Brak "oczywistości" naruszenia prawa nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności, gdyż naruszenie takie nie zawiera kwalifikowanego charakteru wymaganego przez art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skoro zatem istotą postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności, to również Sąd pierwszej instancji winien jedynie ocenić, czy organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż w sprawie wystąpiły bądź nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Wobec tego organ badając, czy w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., nie gromadzi nowego materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie. W niniejszej sprawie decyzją Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] marca 2011 r. skarżący został skierowany na badania psychologiczne z powodu przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący domaga się stwierdzenia nieważności tej decyzji twierdząc, że odbył szkolenie, po którym ilość naliczonych mu punktów karnych za wykroczenia drogowe winna ulec zmniejszeniu. Wobec tego w niniejszej sprawie rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia dopuściła się naruszeń, za które liczba punktów przekroczyła 24. Kwestię tę należy więc rozpatrywać w oparciu o wykładnię celowościową i funkcjonalną art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że otrzymanie więcej niż 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego świadczy o wielokrotnym i uporczywym naruszaniu zasad ruchu drogowego, co uzasadnia wątpliwości co do psychofizycznej zdolności do kierowania pojazdami. Dlatego też grupa kierowców dopuszczająca się takich uporczywych wykroczeń podlega badaniom psychologicznym, które mają na celu ustalenie, czy ich sprawność psychomotoryczna oraz cechy osobowości nie ograniczają możliwości bezpiecznego kierowania pojazdem. Tak też powinien być rozumiany art. 124 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. To zaś prowadzi do wniosku, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty ma bezwzględny obowiązek poddania się badaniu psychologicznemu i nie może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Z możliwości określonej w tym przepisie mogą bowiem skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia opisanego w tym przepisie, otrzymali taką ilość punktów za naruszenie zasad ruchu drogowego, która nie rodzi po ich stronie obowiązku poddania się badaniu psychologicznemu, to jest mniej niż 24 punkty. Wobec tego stwierdzić należy, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty, ma bezwzględny obowiązek poddania się badaniu psychologicznemu i nie może skorzystać z uprawnienia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 powołanej ustawy. Z uwagi bowiem na użyte w art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym sformułowanie "podlega", nie powinno budzić wątpliwości, że ma ono charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom kontroli ruchu drogowego uprawnień do uznaniowego traktowania osób nieprzestrzegających przepisów o ruchu drogowym. Stwierdzić należy, że dokonana przez organy wykładnia przepisu art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym była całkowicie poprawna. Zebrany bowiem w toku postępowania materiał dowodowy potwierdza fakt przekroczenia przez skarżącego w okresie od dnia 15 stycznia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. liczby 24 punktów za wykroczenia drogowe. Wystąpiły zatem przesłanki do skierowania go na badania psychologiczne. Dokonana wykładnia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym prowadzi do wniosku, iż § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r., w myśl którego odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24, realizuje cel ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z analizy wyżej przytoczonych przepisów wynika zatem, iż zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko wówczas, gdy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24. W przypadku przekroczenia tej liczby kierowca poddawany jest bowiem kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i nie może skorzystać z uprawnienia zmniejszenia liczby punktów karnych w drodze odbycia szkolenia na własny koszt. Należy także wskazać, że przepis art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym odnosi się w zakresie możliwości usunięcia punktów z ewidencji wprost do dnia naruszenia przepisów ruchu drogowego. Uzyskanie więcej niż 24 punktów za wykroczenia drogowe, których dopuścił się kierujący pojazdem w ciągu roku, wyklucza usunięcie tych punktów z ewidencji, niezależnie od daty wpisów dokonanych w ewidencji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2256/11). Wskazać należy, że zgodnie z § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488), odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. W rozpoznawanej sprawie skarżący od dnia 15 stycznia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W dniu 31 sierpnia 2010 r. skarżący spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, za co otrzymał kolejne 6 punktów karnych, co łącznie dało sumę 26 punktów karnych. Za czyn popełniony w dniu 15 stycznia 2010r. skarżący kasacyjnie został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z dnia 17 września 20210 r., i za ten czyn nałożono na skarżącego tymczasowo 10 punktów karnych. Wyrok uprawomocnił się z dniem 2 lutego 2011 r. Skarżący kasacyjnie nie zgadza się z zaliczeniem mu do okresu rocznego, o którym mowa w art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym punktów przyznanych za wykroczenie popełnione w dniu 15 stycznia 2010 r. Podkreślić w tym miejscu należy, że dla oceny, czy punkty karne naliczone w rocznym okresie podlegają sumowaniu, decydująca jest tylko i wyłącznie data popełnienia wykroczenia drogowego, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 130 ust. 2 powołanej ustawy, warunkiem usunięcia z ewidencji punktów jest upływ 1 roku od dnia naruszenia przepisów ruchu drogowego, gdy kierowca nie popełni w tym okresie kolejnego naruszenia tych przepisów, a nie fakt wydania w tym okresie prawomocnego rozstrzygnięcia związanego z naruszeniem prawa. Powołany przepis art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi bowiem w odpowiednim fragmencie: "chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń (...)", a nie że został za te naruszenia w tym okresie prawomocnie ukarany. Wobec tego uznać należy, że ostateczny wpis o nałożeniu punktów w ewidencji może być dokonany po upływie 1 roku od pierwszego naruszenia prawa. Zasadnie zatem w niniejszej sprawie uznano, że odbycie przez skarżącego szkolenia – zgodnie z § 8 ust. 6 powołanego rozporządzenia – nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów o 6, gdyż przed jego rozpoczęciem suma punktów przyznanych skarżącemu za wykroczenia drogowe przekroczyła 24. Wobec tego zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że przepis art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wywołuje określonych w nim skutków w odniesieniu do kierowców, o których mowa w art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b tejże ustawy, a zatem nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] marca 2011 r. Oznacza to, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.