VII SA/Wa 2798/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Komendant Powiatowy Policji w [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr 71 na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., zwana dalej Prawo o ruchu drogowym) oraz § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622) skierował A. A. na badanie psychologiczne. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że w okresie od dnia 15 stycznia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. A. A. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego: w dniu 15 stycznia 2010 r. - w miejscowości Z. W - przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h - wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. W sygn. akt sprawy [...] ukarano karą grzywny 200 zł. Na podstawie ww. wyroku przypisano 4 punkty. Data uprawomocnienia się wyroku 2 lutego 2011 r. w dniu 19 stycznia 2010 r. - w miejscowości [...] - przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h, - ukarano mandatem karnym 500 zł, przypisano 10 punktów. w dniu 15 marca 2010 r. - w miejscowości [...] - spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego - ukarano mandatem karnym 220 zł, przypisano 6 punktów. w dniu 31 sierpnia 2010 r. - w miejscowości [...] - spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, - ukarano mandatem karnym kredytowanym 250 zł, przypisano 6 punktów. Naruszenia te zostały wpisane do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Łącznie, na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym oraz Załącznika Nr 1 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze sprost.), za wielokrotne naruszenia przepisów przypisano stronie 26 punktów. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. A. A. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...]S na podstawie art. 158 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.) oraz art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym (, po rozpatrzeniu wniosku A. A., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie o wykroczenie z dnia 15 stycznia 2010 r. Sąd Rejonowy w Z. W wydał wyrok sygn. akt [...], który uprawomocnił się 2 lutego 2011 r. Tym samym ziściły się przesłanki dla skierowania strony na badania psychologiczne w związku z przekroczeniem limitu 24 punktów w okresie od 15 stycznia 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r. Zapis ustawowy tj. art. 130 Prawa o ruchu drogowym zabrania usuwania punktów wpisanych do ewidencji w przypadku dopuszczenia się przez kierowcę naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punktu, nawet po przekroczeniu okresu przewidzianego dla jego usunięcia. W tym przypadku nie ma znaczenia data późniejszego prawomocnego rozstrzygnięcia sądowego, na którą powołuje się strona. Zdaniem organu przepisy wydanego na podstawie art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w § 6 precyzyjne wskazują przypadki usunięcia przez organ prowadzący ewidencję punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego. W ocenie organu również zgodnie z § 8 ust. 6 tego rozporządzenia, odbycie szkolenia przez A. A. w dniu 10 wrzesnia 2010 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...] nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów o 6, ponieważ przed jego rozpoczęciem suma punktów (ostatecznych i wpisanych tymczasowo) przyznanych za naruszenia przekroczyła 24. Argumentację strony odnośnie innego sposobu naliczania usuwania punktów karnych organ uznał za wadliwą. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie stwierdził istnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. A. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odniósł się do wskazanych w odwołaniu przez skarżącego orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych i stwierdził, że w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd o przekroczeniu delegacji ustawowej w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. nie jest jednolity. Stwierdził również, że wyroki sądów administracyjnych, niezależnie nawet od prezentowanej w nich linii orzeczniczej, nie wiążą organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Ponadto wskazał, że powołane przez skarżącego wyroki nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji, a także utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 124 ust. 1 pkt 2 ppkt b i art. 130 ust. 3 oraz art. 130 ust. 4 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym, a także przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a mianowicie art. 31 ust. 3, art. 92 ust. 1 i art. 42 ust. 3 oraz § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998, ze zm.). W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 10 września 2010 r., a więc w dacie, gdy za wykroczenie z dnia 15 stycznia 2010 r. nie zapadło jeszcze prawomocne rozstrzygnięcie i miał na swoim koncie 22 punkty ostateczne za naruszenia przepisów ruchu drogowego, odbył zgodnie z art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym na własny koszt szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...]. Zdaniem skarżącego odbycie powyższego szkolenia winno, zgodnie z § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, spowodować odjęcie mu 6 punktów. Jednocześnie strona skarżąca stwiedziła, że niewłaściwe jest stanowisko organu, iż w obliczu regulacji zawartej w § 8 ust. 6 powołanego rozporządzenia odbycie szkolenia nie dawało podstaw do odjęcia mu 6 punktów, bowiem w dacie jego odbycia miał on już zgromadzoną na swoim koncie liczbę punktów ostatecznych i tymczasowych, która przekraczała dopuszczalny limit. Zdaniem skarżacego rozporządzenie to w zakresie, w jakim ogranicza w § 8 ust. 6 możliwość odjęcia 6 punktów z tytułu odbycia szkolenia osobie, która przed jego rozpoczęciem miała przekroczoną dopuszczalną ilość punktów, na które mają się składać także punkty tzw. tymczasowe, a więc za wykroczenia, których popełnienie nie zostało jeszcze stwierdzone prawomocnym rozstrzygnięciem, jest rażąco niekonstytucyjne, sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym tj. Prawem o ruchu drogowym i Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto skarżący stwierdził, że ograniczenia wprowadzone w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, jest sprzeczne z art. 42 ust. 3 Konstytucji, bowiem nakazując wliczanie punktów tymczasowych, a więc za naruszenia niestwierdzone prawomocnymi rozstrzygnięciami, godzi w zasadę domniemania niewinności - obywatel bowiem ponosi skutki prawne wykroczenia zanim został prawomocnie uznany winnym jego spełnienia, zatem w istocie traktowany jest jak osoba winna. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który zgodnie z dyspozycją określoną w art. 1 § 2 ww. ustawy dokonuje kontroli aktu zaskarżonego pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa (art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. Decyzją tą organ utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2011 r. Niniejsza sprawa sprowadzała się więc do oceny, czy decyzja administracyjna Komendanta Powiatowy Policji w [...] z dnia [...] marca 2011 r., którą skierował A. A. na badanie psychologiczne nie narusza rażąco prawa. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności, które to postępowanie ma charakterze nadzwyczajny i odrębny od innych postępowań, ukierunkowany wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. Organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanej decyzji. Postępowanie to czyni wyłom od zasady stabilności decyzji administracyjnej, stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Postępowanie nieważnościowe służy niejako sprawdzeniu, czy w trybie zwykłym sprawa została rozstrzygnięta zgodnie z prawem, czyli czy decyzja wydana w trybie zwykłym nie zawiera wad kwalifikowanych. Uruchomienie tego trybu następuje na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Przepis powyższy określa przypadki, w których dochodzi do sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Zasadnicze znaczenie w sprawie dla dokonania powyższej oceny okazała się mieć jednak tylko jedna przesłanka, uregulowana w pkt 2 § 1 art. 156 k.p.a. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w powołanym powyżej przepisie, oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźnie, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2297/05, publ. LexPolonica nr 1253729 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt. IVSA 905/02, publ. Lex Polonica nr 364318). Ponadto w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się na racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Przed stwierdzeniem nieważności decyzji niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia jej podstawy prawnej jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji prawnych wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych względów o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07,.oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zarzut podnoszony przez skarżącego, że kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja posiada błędy merytoryczne, a co za tym idzie narusza rażąco prawo, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. W tym miejscu należy wskazać, że podstawę materialnoprawną decyzji kontrolowanej w postepowaniu nieważnościowym stanowił art. 124 ust. 1 pkt 2b Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący w okresie od dnia 15 stycznia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r., a więc 1 roku, przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W dniu 31 sierpnia 2010 r. skarżący otrzymując kolejne 6 punktów za spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego w miejscowości [...], uzyskał łączną ilość 26 punktów karnych. Dlatego odbyte przez skarżącego szkolenie w dniu 10 września 2010 r. nie mogło odnieść zamierzonego skutku odjęcia 6 punktów karnych. Zgodnie z art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Na mocy art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym kierowca wpisany do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przepisy jednak wprowadzają ograniczenie w zmniejszeniu liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Będzie to dotyczyło okoliczności, jak w rozpoznawanej sprawie, kiedy osoba przed rozpoczęciem szkolenia dopuści się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczy 24. Wówczas zastosowanie znajduje § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002, Nr 236, poz. 1998 ze zm.), zgodnie z którym odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Kwestią podlegającą rozstrzygnięciu w niniejszym postępowaniu była podnoszona przez skarżącego kwestia niezasadnego – w jego ocenie – zaliczenia do okresu rocznego, o którym mowa w art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym 10 punktów, będących konsekwencją czynu popełnionego w dniu 15 stycznia 2010 r. za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. W z dnia [...] września 2010 r., przy czym wyrok uprawomocnił się dopiero z dniem 2 lutego 2011 r. W rezultacie – również niezasadnie, jak podnosi skarżący – nie odjęto mu stosownej liczby punktów karnych z tytułu odbytego szkolenia, do czego uprawnia z kolei przepis art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Sąd doszedł do przekonania, iż zarzuty skarżącego nie są trafne i wynikają z wadliwej interpretacji przepisów prawnych regulujących przedmiotową materię dokonanej przez skarżącego. Przede wszystkim należy zauważyć, iż sumowaniu, o którym mowa w art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym podlegają punkty z tytułu naruszeń przepisów ruchu drogowego, jakich dopuścił się kierowca w przeciągu jednego roku. Oznacza to, że decydująca dla oceny, czy punkt karne naliczone w związku z danym naruszeniem podlegając sumowaniu, czyli – czy mieszczą się we wspomnianym rocznym okresie – jest tylko i wyłącznie data popełnienia owego naruszenia. Tak więc, w sytuacji, gdy toczy się sprawa karna, w wyniku której dochodzi do skazania kierowcy, w konsekwencji czego zostają mu naliczone punkty karne, a czyn będący podstawą skazania został popełniony nie dalej niż w przeciągu roku od pierwszego z podlegających sumowaniu naruszeń ruchu drogowego, również i punkty naliczone za ten czyn podlegają sumowaniu. Podobne poglądy wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2011 r. (sygn. akt: I OSK 423/11, LEX nr 952033), podkreślając równocześnie, iż odmienne podejście prowadziłoby do "niemożliwego do zaakceptowania w praworządnym kraju zróżnicowania sprawców popełniających identyczne przestępstwa czy wykroczenia ze względu na czas trwania postępowania karnego". Również zaakceptowany już uprzednio w orzecznictwie był pogląd o prawidłowości stanowiska, zgodnie z którym brak jest możliwości skorzystania z dobrodziejstwa skorzystania z obniżenia liczby punktów karnych z tytułu odbytego szkolenia przez tych kierowców, którzy uzyskali ponad 24 punkty karne. Dotyczy to – zgodnie z wcześniejszymi wywodami – wszystkich kierowców, którzy uchybili przepisom ruchu drogowego w okresie rocznym, za które zostały im naliczone punkty – nawet, jeśliby to miało miejsce w terminie późniejszym z uwagi na fakt toczenia się postępowania karnego (por. wyroki: NSA z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt: I OSK 275/10 LEX nr 745196; z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt: I OSK 723/10, LEX nr: 990279 a także WSA w [...] z dnia 14 marca 2007 r. sygn. akt: III SA/Ł 483/06.). Odnosząc powyższe poglądy prawne do stanu faktycznego niniejszej sprawy, nietrafny jest pogląd skarżącego, iż winien być traktowany tak, jakby nie popełnił w dniu 15 stycznia 2010 r. czynu, za który otrzymał 10 punktów karnych, jednak naliczenie punktów miało miejsce dopiero po uprawomocnieniu się wyroku sądu karnego, czyli po dniu 2 lutego 2011 r. Przy stosowaniu interpretacji skarżącego punkty karne wpisane do ewidencji za okres od dnia 15 stycznia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r.nie przekroczyłyby dopuszczalnej liczby 24 punktów i z mocy art. 130 ust. 2 uległyby usunięciu z ewidencji. Jak wyżej podano, tego rodzaju interpretacja jest jednak sprzeczna z literą prawa, jak również z zasadami demokratycznego państwa prawa, co szczególnie zaakcentował Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej wyroku z dnia 13 stycznia 2011 r. Z tych względów nie można dopatrzeć się by kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja naruszała art. 124 ust. 1 pkt 2 ppkt b i art. 130. ust. 3 oraz art. 130 ust. 4 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym, a tym bardziej rażąco naruszała te przepisy. Reasumując Komendant Główny Policji prawidłowo ocenił, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] nie została wydana z naruszeniem, o jakim mowa w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Z tego względu organ nadzorczy na podstawie art. 158 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.