I SA/Wa 2060/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron Sędziowie: Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.) Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego K. M. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] Prezydent [...] wystąpił w trybie art. 73 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), zwanej dalej u.p.w. do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] z dniem 1 stycznia 1999r. nieruchomości położonej w [...], w dzielnicy [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę publiczną - ul.[...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...] znak: [...] na podstawie art. 73 u.p.w stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999r. z mocy prawa przez Gminę [...] prawa własności gruntu położonego w Mieście [...] w Dzielnicy [...], obręb [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] ha zajętego pod drogę publiczną – ulicę [...]. Od decyzji tej złożył odwołanie K. M., kwestionując rozstrzygnięcie w sprawie. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności powołał przepis art. 73 ust. 1 u.p.w i wyjaśnił, że nabycie prawa własności na podstawie art. 73 ust. 1 u.p.w nastąpiło, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: -nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego. Organ odwoławczy podkreślił, że powyższy przepis ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. W niniejszej sprawie organ ustalił, że działka nr [...] o pow. [...] ha, która wydzieliła się z działki nr [...] o pow. [...] ha, objęta księgą wieczystą KW nr [...] stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność K. M. A zatem przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego. Następnie, organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z uchwałą Nr 245 Rady Narodowej Miasta [...] z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie Miasta [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa [...] z 1988 r. Nr 17, poz. 186), ulica [...] w dniu [...] stanowiła drogę lokalną miejską. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przedmiotowa nieruchomość z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą gminną. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odnosząc się do podnoszonych zarzutów w odwołaniu wyjaśnił, że skoro powyższa uchwała nie precyzuje gdzie zaczyna się i gdzie się kończy odcinek, jak to oznaczono w odniesieniu do szeregu innych ulic objętych wykazem stanowiącym załącznik do uchwały nr 245, uznać należy, że cała ulica [...] będąca wówczas drogą gruntową została zaliczona do kategorii dróg publicznych. Minister stwierdził, iż organ wojewódzki prawidłowo ustalił, że przedmiotowa działka nr [...] w dniu [...] zajęta była pod drogę. Podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się wyrys z mapy ewidencji gruntów z dnia [...] znak: [...] obrazujący działkę nr [...] o pow. [...] ha, jako zajętą pod drogę. Jednocześnie z pisma Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...], znak: [...] wynika, iż działka nr [...] według stanu sprzed 1 stycznia 1999 r. położona była w pasie jezdni ul. [...], co wynika z analizy opracowania graficznego wykonanej inwentaryzacji powykonawczej krawężników jezdni ul. [...] w dniu [...] znak: [...]. Powyższe dokumenty w ocenie organu odwoławczego potwierdzają stan zajętości nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. Organ odwoławczy podkreślił, że o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Odnosząc się do kolejnych zarzutów w odwołaniu w szczególności kwestii władztwa publicznoprawnego Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, że udokumentowanie władania oznacza wykazanie, że na nieruchomości były wykonywane prace m. in. związane z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem. Powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008r., sygn. akt I OSK 1471/2007, opubl.: LexPolonica 1972653). Podkreślił, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowoadministracyjnym dla wykazania władztwa publicznego wystarczające są umowy, których przedmiotem są np. remont nawierzchni ulicy, prace konserwacyjne w zakresie oświetlenia ulicznego czy zimowe utrzymanie ulicy, w skład której weszła przedmiotowa nieruchomość, przy czym dla wykazania tego władztwa nie jest konieczne wymienianie w umowie numerów ewidencyjnych działek wchodzących w skład tej ulicy. Dalej, organ odwoławczy zaznaczył, że działka nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. w faktycznym władaniu Gminy [...], co potwierdzają: umowa [...] z dnia [...] pomiędzy Gminą [...] a PPHU "B." - reprezentowanym przez T.B., w zakresie wykonania nawierzchni ul. [...], protokół końcowy odbioru robót nawierzchni ul. [...] zgodnie z umową nr [...] z dnia [...] oraz faktura VAT nr [...] za remont nawierzchni ul. [...]. Z pisma Urzędu [...] z dnia [...] wynika, iż w roku [...] w pasie drogowym ul. [...] wybudowana została kanalizacja sanitarna i wodociągowa. Powyższe okoliczności oraz dokumenty zgromadzone w sprawie zdaniem organu odwoławczego należycie potwierdzają i dokumentują w dniu 31 grudnia 1998 r. władztwa publicznoprawnego nad ww. drogą publiczną. Minister wyjaśnił także, że władanie nieruchomością przez jej dotychczasowych właścicieli nie wyklucza władania publicznoprawnego gminy tym bardziej, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. nr 132, poz. 622 ze zm.), właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości. Natomiast okoliczność zawarcia porozumienia z dnia [...] pomiędzy Gminą [...], a mieszkańcami ul. [...], w tym kwestia podpisu złożonego przez K.M. i doręczenie mu egzemplarza tego porozumienia nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem dla stwierdzenia przejścia nieruchomości na własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego zgoda dotychczasowego właściciela nie jest wymagana. Organ odwoławczy w końcowej części uzasadnienia zaakcentował, iż nabycie następuje z mocy prawa przy zaistnieniu przesłanek wskazanych w art. 73 u.p.w. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniósł K.M. wnosząc o jej uchylenie oraz jej poprzedzającej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj: - przepisu art. 7 kpa, art. 8 kpa i art. 77 § 1 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa polegające na nieuwzględnieniu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji całego materiału dowodowego, który zawiera złożone przez skarżącemu (przy piśmie z dnia [...]) w toku postępowania przed organem administracji pierwszej instancji: 1) decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] nr [...], 2) zawiadomienie Urzędu [...] o zmianie wpisu w ewidencji gruntów z dnia [...], 3) protokół przyjęcia granic sporządzony przed wydaniem decyzji wskazanej w punkcie pierwszym; które to dokumenty zdaniem skarżącego nie dość, że zaprzeczają, aby to gmina władała przedmiotową działką w dniu 31 grudnia 1998 r., to wręcz potwierdzają, że władającym wówczas był wyłącznie skarżący. Skarżący podniósł, że organ administracji w żaden sposób nie odniósł się do wskazanych dokumentów w treści zaskarżonej decyzji, nie wyjaśniając dlaczego odmówił wiarygodności tym dokumentom lub odmówił im mocy dowodowej oraz uznał je za nieistotne dla rozstrzygnięcia i przyjął ustalenia odmienne do stanu, jaki z tych dokumentów wynika. Wskazane naruszenie przepisów postępowania w ocenie skarżącego miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy, albowiem uwzględnienie wskazanych dokumentów i prawidłowe wnioskowanie z ich treści nie pozwoliłoby na dokonanie ustaleń faktycznych przedstawionych w zaskarżonej decyzji; - art. 136 kpa, art. 75 kpa i art. 78 kpa , w związku z art. 7 kpa, w zw. z art. 84 § 1 kpa i w związku z art. 85 § 1 kpa polegające na całkowitym pominięciu zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu wniosków dowodowych o powołanie biegłego geodety, o przeprowadzenie oględzin ul. [...], o przesłuchanie świadków oraz strony mimo, że wskazane wnioski dowodowe zmierzały do wykazania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (a to m.in. granic ulicy [...] jako drogi publicznej w dniu 31 grudnia 1998 r., ustalenia jaki rodzaj nawierzchni jest na jakim odcinku ulicy [...] czy też ustalenia, że rzeczywisty przebieg i kształt tej ulicy nie ma nic wspólnego z dokumentacją projektową przedstawioną w toku postępowania, a zatem dokumentacja ta świadczy co najwyżej o planach co do zagospodarowania ulicy, a nie o jej faktycznym zagospodarowaniu), a przy tym dowody te nie byłyby sprzeczne z prawem. Wskazane naruszenie w ocenie skarżącego mogło zaś mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem dowody mogły wpłynąć na dokonane przez organ ustalenia faktyczne, a tym samym i na rozstrzygnięcie wydane w oparciu o te ustalenia. - art. 76 § 1 kpa polegające na przyjęciu, że "dokumenty potwierdzające zajętość nieruchomości korzystają z mocy dowodowej dokumentów urzędowych, stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Skarżący wyszczególnił dokumenty na jakie powołał się organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego tylko jeden z wskazanych w uzasadnieniu decyzji dokumentów ma charakter urzędowy (pozostałe dokumenty (prywatne) w żaden sposób nie dowodzą konkretnie granic przedmiotowej "zajętości". - art. 80 kpa polegające na przyjęciu, że zostało wykazane w toku postępowania administracyjnego, że Gmina [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. władała nieruchomością skarżącego, która została do tego czasu zajęta pod drogę publiczną, podczas gdy całokształt materiału dowodowego na to nie dozwala, a wręcz świadczy wprost, że po pierwsze nieruchomość ta nie była objęta granicami drogi o charakterze publicznym (ul. [...] tylko na odcinku [...] m. była drogą publiczną), a po drugie co najmniej do czasu wydania decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] nr [...], czy nawet wystosowania do skarżącego zawiadomienie Urzędu [...] o zmianie wpisu w ewidencji gruntów z dnia [...], to skarżący wyłącznie nią władał, oraz na przyjęciu, iż to Gmina [...] wybudowała w [...] kanalizację sanitarną i wodociągową w pasie ul. [...], mimo że żaden dowód przeprowadzony w toku postępowania administracyjnego nie świadczy o tej okoliczności. Skarżący podniósł, że wskazane naruszenie procedury miało niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie, albowiem prawidłowa ocena materiału dowodowego winna skutkować odmiennymi ustaleniami faktycznymi i w efekcie innym rozstrzygnięciem; Skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego, a to art. 73 ust 1 i 3 u.p.w. w związku z art. 138 kpa polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu administracji pierwszej instancji stwierdzającej nabycie przez Gminę [...] przedmiotowej działki na podstawie wskazanego przepisu, podczas gdy: - nie zostało wykazane, aby przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu Gminy [...], do jakiego to wniosku winny doprowadzić prawidłowe ustalenia faktyczne, nieobarczone opisanymi wyżej wadami i naruszeniami przepisów regulujących procedurę administracyjną; - nie była zajęta pod drogę publiczną (poza ewentualnie niewielkim fragmentem, który na skutek naruszenia zasad postępowania dowodowego nie został ustalony), albowiem, jak w sposób jednoznaczny wynika ze znajdującej się w aktach sprawy uchwały nr 245 Rady Narodowej Miasta [...] z dnia 26 maja 1988 r., ulica [...] w dniu [...] stanowiła drogę lokalną miejską na odcinku [...] m od ulicy [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów uznać należy, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa o postępowaniu tj. art. 7 i 77 oraz art. 80 kpa w związku z art. 73 ust1 i ust 3 ustawy z dnia 13 października 1998r.- Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Decyzją z dnia [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] nieruchomości położonej w [...], w dzielnicy [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę publiczną - ul. [...]. Materialnoprawną podstawą tej decyzji był art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub własnością jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przywołany przepis określa trzy przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. Są to: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r., władanie nią w tej dacie przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości. Prawidłowo organy ustaliły, iż działka nr [...] o pow. [...] ha, która wydzieliła się z działki nr [...] o pow. [...] ha, objęta księgą wieczystą KW nr [...] stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność K. M. co przesadza o tym, iż w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego. Kolejna niezbędna przesłanka wynikająca z przywołanej powyżej normy prawnej to zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Jak wynika z Uchwały Rady Narodowej Miasta [...] z dnia 26 maja 1988r. w dniu 31 grudnia 1998r. ulica [...] zaliczona została do kategorii dróg lokalnych miejskich jedynie na odcinku o długości [...] metrów od ul. [...] w kierunku ul. [...] (cała długość to [...] m), tak więc nie zostało w sprawie wykazane, iż działka nr ew. [...], wydzielona z działki nr ew. [...] znalazła się części położonej w pasie drogowym drogi publicznej w dniu 31 grudnia 1998r., bowiem nie wykazano, że objęta była powołaną wyżej uchwała z dnia 26 maja 1988r. (vide pismo Zarządu [...] z dnia [...]). Prawdą jest, iż w aktach sprawy znajduje się wyrys z mapy ewidencji gruntów z dnia [...] znak: [...] obrazujący działkę nr [...] o pow. [...] ha, jako zajętą pod drogę, jednak w żaden sposób nie odzwierciedla ona stanu na 31 grudnia 1998r. i nie może stanowić dowodu na tę okoliczność. Nieuprawniona jest także stawiana przez organ teza, iż skoro Uchwała nie precyzuje gdzie zaczyna się i gdzie kończy odcinek zaliczony do kategorii drogi to należy uznać, iż cała ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg publicznych. Zasadnie skarżący w toku postępowania podnosi, iż organy nie dokonały ustaleń ani co do ustalenia granicy drogi publicznej w obrębie ulicy [...] na dzień 31 grudnia 1998r., ani co do wyznaczenia granic działki, która miała według organu znajdować się w granicach drogi publicznej. Należy w tym miejscu podkreślić, iż norma art. 73 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną daje narzędzie odjęcia prawa własności na rzecz Gminy, co z zasady ogranicza możliwość rozszerzenia interpretacji przesłanek zawartych w tym przepisie a kwestie niejasnego stanu prawnego co do zaliczenia danego odcinka drogi do kategorii dróg publicznych każe interpretować na korzyść obywatela z uwzględnieniem jego słusznego interesu zgodnie z art. 7 kpa (vide cytowany przez organ wyrok WSA w Warszawie sygn. akt I SA/Wa 443/08 z dnia 12 listopada 2008r.) W ocenie Sądu niewyjaśniona w stopniu dostatecznym została także przesłanka władanie przedmiotową nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zaznaczył, że działka nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. w faktycznym władaniu Gminy [...], co potwierdzają: umowa [...] z dnia [...] pomiędzy Gminą [...] a PPHU "B." - reprezentowanym przez T. B., w zakresie wykonania nawierzchni ul. [...], protokół końcowy odbioru robót nawierzchni ul. [...] zgodnie z umową nr [...] z dnia [...] oraz faktura VAT nr [...] za remont nawierzchni ul. [...]. Z pisma Urzędu [...] z dnia [...] wynika, iż w roku [...] w pasie drogowym ul. [...] wybudowana została kanalizacja sanitarna i wodociągowa. Należy w tym miejscu podkreślić, iż organy nie odniosły się do treści decyzji Burmistrza [...] Nr [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt podziału działki nr ew.[...] przy ul [...] na działki o nr ew. [...] i działkę o nr ew. [...] o powierzchni [...] m2, która została przeznaczona pod poszerzenie drogi publicznej. Decyzja znajdująca swoje oparcie w art. 96 ust 1 i 97 ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, zatwierdzała podział działki w związku z koniecznością poszerzenia drogi publicznej– ul. [...]. Rozstrzygnięcie to z istoty swojej zaprzecza ustaleniom organów, iż poszerzenie to nastąpiło przed dniem 31 grudnia 1998r.,zaś Gmina działką tą władała w tej dacie. W aktach sprawy znajduje się także – nie analizowany przez organy-protokół przyjęcia przebiegu granic według stanu na rok [...] i [...] ([...] oraz [...]), który odnosi się między innymi do konkretnych granic ulicy [...]. Organy nie odniosły się także do przedłożonego przez skarżącego dokumentu z dnia [...]-zawiadomienia o zmianie oznaczeń terenów zabudowanych i zurbanizowanych, z treści którego wynika, iż podmiotem władającym działką nr ew. [...] w tej dacie był skarżący. Powyższe okoliczności i złożone do akt postępowania administracyjnego winny być przedmiotem oceny organów obu instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy a następnie rzetelnej analizy spełnienia przez Gminę [...] przesłanek określonych art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że orzekające w sprawie organy naruszyły przepisy art. 7, 77 i 80 kpa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), co miało wpływ na jej wynik i w konsekwencji musiało doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi