II SA/Sz 466/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi I. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdów oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. Nr [...] odmawiające I. C. przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w okresie [...] . Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że niniejsze postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem I. C. z dnia [...] r. o przyznanie wynagrodzenia za holowanie w wysokości [...] zł i przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia [...] r. wskazując, że stawka wynagrodzenia powinna wynosić [...] zł za dobę oraz [...] zł za dobę za okres od dnia [...] I. C. wyjaśniła, że opisany pojazd [...] r. został przewieziony i umieszczony na prowadzonym przez nią parkingu na polecenie funkcjonariusza Policji, do prowadzonego postępowania w sprawie kradzieży. Nieodebranie pojazdu z parkingu przez właściciela spowodowało wydanie przez Sąd Rejonowy postanowienia o likwidacji niepodjętego depozytu. Jednocześnie wnioskodawczyni poinformowała, że pojazd jest przygotowany do wydania z parkingu. Organ zaznaczył, że upoważniony pracownik organu likwidacyjnego odebrał wymieniony pojazd w dniu [...] Wcześniej wraz z pismem z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji przesłał Naczelnikowi Trzeciego Urzędu Skarbowego prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] r., [...] w którym sąd uwzględniając wniosek Komendanta Miejskiego Policji o likwidację niepodjętego depozytu, stwierdził likwidację przedmiotowego samochodu osobowego marki [...] Opisany pojazd [...] r. został umieszczony na parkingu prowadzonym przez D. S. i I. C. wspólników Spółki A. która to spółka uległa rozwiązaniu z dniem [...] r. pojazd zaś odebrany został [...] r. z parkingu prowadzonego w tym samym miejscu przez "Spółka B. W dalszej części uzasadnienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że organ pierwszej instancji ustalił, że spółka A. otrzymała od Komendanta Miejskiego Policji na podstawie faktury VAT nr [...] zapłatę za holowanie przedmiotowego pojazdu oraz za parkowanie w okresie od [...]r. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji uznał postępowanie w tej części za bezprzedmiotowe i odrębnym postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] umorzył postępowanie w tym zakresie. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji odmówił wnioskodawczyni I. C. wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu marki [...] w pozostałym okresie od [...] r. wobec ustalenia, że przedmiotowy pojazd nie został usunięty z drogi na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, zatem wspólnicy wskazanej spółki nie mieli obowiązku jego przyjęcia na własny parking, gdyż w dniu zabezpieczenia pojazdu parkingiem właściwym w tym zakresie był parking [...] . Wspólnicy spółki zobowiązani byli na podstawie umowy z Policją z dnia [...] r. jedynie do holowania pojazdów zatrzymanych przez Policję. Ponadto organ pierwszej instancji oceniając wypełnienie przez wnioskodawcę obowiązków dozorcy wymienionych w art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdził, że nie zostały one spełnione, zatem brak było podstaw do przyznania wynagrodzenia. Ponadto organ ustalił w oparciu o pismo Policji z dnia [...] r [...] że Komenda Miejska Policji w dniu umieszczenia pojazdu na parkingu Spółka A. nie miała zawartej z tą spółką lub innym podmiotem prowadzącym parking przy ul. [...] umowy na przechowywanie pojazdów zabezpieczonych do celów procesowych. Organ stwierdził też, że parkingiem takim stosownie do zawartej na okres trzyletni umowy z dnia [...] r. był parking prowadzony przez[...] . Z kolei Spółka A. na podstawie umowy z [...] r. realizowała jedynie zadania związane z holowaniem pojazdów zabezpieczonych do celów procesowych. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie, znajdują zastosowanie poglądy sądów administracyjnych dotyczące przyznawania należności za dozór pojazdów usuniętych z drogi w trybie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i uznanych za porzucone przez dotychczasowego właściciela z zamiarem wyzbycia się. Organ przytoczył pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2010 r. II SA/Sz 860/10, w którym podkreślono, że do nawiązania stosunku administracyjnego pomiędzy Skarbem Państwa, a podmiotem prowadzącym parking strzeżony, może dojść tylko wówczas, gdy parking ten spełnił określone kryteria i w związku z tym podmiot go prowadzący został wyznaczony (wybrany) do wykonywania dozoru nad umieszczanymi na tym parkingu pojazdami. W tej sytuacji, w ocenie organu drugiej instancji, zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie, czy w dniu umieszczenia pojazdu na parkingu i w okresie przechowywania go tam Spółka A. była jednostką wyznaczoną przez organy administracji publicznej do prowadzenia parkingu dla takich pojazdów i czy w związku z tym stanowiło realizację zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym przez wyznaczoną jednostkę. W ocenie organu tylko taki bowiem podmiot może być uznany za dozorcę w rozumieniu przepisów działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ drugiej instancji podkreślił, że przedmiotowy samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym[...] był pojazdem zabezpieczonym do celów procesowych. Z kolei Spółka A. w odniesieniu do takich pojazdów była stroną umowy jedynie w zakresie ich holowania. W tym też zakresie otrzymała, wynagrodzenie od Komendy Miejskiej Policji. Organ podkreślił, że podmiotem prowadzącym parking przeznaczony do przechowywania takich pojazdów był [...] . W tym stanie rzeczy, zdaniem organu[...] , a po likwidacji spółki byłym wspólnikom nie przysługiwał status dozorcy niniejszego pojazdu w rozumieniu przepisów działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tej sytuacji między spółką a Skarbem Państwa reprezentowanym przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego nie mógł powstać stosunek prawny o charakterze administracyjnym łączącym dozorcę i organ likwidacyjny. W konsekwencji zdaniem organu skoro z żądaniem przyznania wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 w/w ustawy nie wystąpił podmiot będący dozorcą, wynagrodzenie takie nie może zostać przyznane. Nie zgadzając się z przedmiotowym postanowieniem I. C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie w całości oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione uznanie, że skarżącej nie przysługuje wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...] w okresie od [...] r. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez niezapewnienie drugiemu wspólnikowi spółki A. – czynnego udziału w sprawie, mimo ustalenia, że przechowywanie pojazdu zostało powierzone obu wspólnikom wspólnie. Ponadto w dalszej części skargi zarzucono naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, mimo istnienia przesłanek do uchylenia tego postanowienia, naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 217 i art. 228 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności niezbadanie, czy doszło do zachowania procedury z art. 228 K.p.k. mimo, że organ w toku postępowania stanął na stanowisku, że do niniejszego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. I. C. zarzuciła również naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu przez organ administracji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń, w szczególności przyjęcie że: dla powierzenia przechowywania pojazdu w trybie art. 228 § 1 Kp.k. konieczne jest zawarcie umowy pomiędzy organem przekazującym, a przyjmującym pojazd i w konsekwencji uznanie, że skarżącej nie przysługiwał status przechowawcy, do którego stosuje się przepisy o dozorze oraz, że skarżąca utraciła status dozorcy z chwilą likwidacji spółki A. jak również, że dozór był wykonywany w sposób nieprawidłowy, w sytuacji, gdy przekazany do przechowywania pojazd, już w chwili przekazania na parking miał status wraku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) doprowadziła Sąd do uznania, że postanowienie to prawa nie narusza. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r., Nr 46, poz. 237) zwanego dalej "rozporządzeniem" oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954) zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą". W myśl § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie przepisów o rzeczach znalezionych oraz o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy. Z kolei stosownie do § 6 ust. 1 do przechowywania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100 - 103 ustawy. Zgodnie z art. 102 § 1 ustawy dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Dozorca obowiązany jest zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowania ruchomości. W myśl zaś art. 102 § 2 organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Przy ocenie ustalenia prawa do przyznania zwrotu wydatków związanych z dozorem należy mieć na uwadze stanowisko wyrażone w judykaturze, zgodnie z którym do nawiązania stosunku administracyjnego pomiędzy Skarbem Państwa a podmiotem prowadzącym parking strzeżony może dojść tylko wówczas, gdy parking ten spełnił określone kryteria i w związku z tym podmiot go prowadzący został wyznaczony (wybrany) do wykonywania dozoru nad umieszczanymi na tym parkingu pojazdami (por. Wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 grudnia 2010 r., II SA/Sz 860/10, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji okolicznością wymagającą ustalenia w niniejszej sprawie stanowiło, czy z żądaniem wynagrodzenia za dozór pojazdu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wystąpił podmiot, który łączy lub łączył ze Skarbem Państwa stosunek administracyjny. Tymczasem w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w tym pismo Prokuratury Rejonowej z dnia [...] r. oraz Komendy Miejskiej Policji z dnia [...] a także w świetle prawidłowych ustaleń organów administracji stwierdzić należy, że samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został zabezpieczony, w trybie uprawnień przysługujących Policji, jako mienie porzucone wymagające zabezpieczenia, w sytuacji odnalezienia go po kradzieży w celu krótkotrwałego użycia oraz kradzieży jego elementów na szkodę właścicielki E. N.. Z pisma Prokuratury wynika ponadto, że samochód nie został formalnie uznany za dowód rzeczowy w sprawie. Z kolei właścicielka po stwierdzeniu stanu pojazdu oświadczyła, że zrzeka się go na rzecz Skarbu Państwa. Z kolei z pisma Komendy Miejskiej Policji wynika, że organ w okresie przechowywania pojazdu nie miał zawartej umowy ze spółką A.. lub innym podmiotem prowadzącym parking przy ul. [...] na przechowywanie pojazdów zabezpieczonych do celów procesowych. Organ umowę w tym zakresie podpisał z Klubem Sportowym [...] na okres [...] od dnia [...] r. Spółka zaś realizowała jedynie zadania związane z holowaniem pojazdów zabezpieczonych do celów procesowych. W tej sytuacji spółka otrzymała od Komendanta Miejskiego Policji zapłatę za holowanie rzeczonego samochodu oraz za parkowanie w okresie od [...] r., ustalenie w powyższym zakresie stanowiło podstawę do umorzenia postępowania przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że wspólnicy zlikwidowanej spółki A. nie byli dozorcami w świetle powołanych przepisów ustawy, w konsekwencji, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do przyznania wynagrodzenia I. C. , jako byłej wspólniczce Spółki A. w myśl art. 102 § 2 ustawy. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi polegającego na niezapewnieniu czynnego udziału w sprawie drugiemu ze wspólników zlikwidowanej spółki, czyli D. S. wyjaśnić należy, że skoro na podstawie ustalonego stanu faktycznego stwierdzono brak możliwości przyznania statusu dozorcy wspólnikom spółki, zatem prawidłowo organy nie uznały za stronę postępowania o przyznanie wynagrodzenia za dozór drugiego ze wspólników zlikwidowanej spółki, który nie złożył wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej "K.p.a." w związku z art. 217 i art. 228 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) wskazać należy, że powołane przepisy znajdują się w rozdziale 25 Kodeksu postępowania karnego zatytułowanym "Zatrzymanie rzeczy. Przeszukanie". W myśl art. 217 § 1 rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie lub podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia kar majątkowych, środków karnych o charakterze majątkowym albo roszczeń o naprawienie szkody należy wydać na żądanie sądu lub prokuratora, a w wypadkach niecierpiących zwłoki - także na żądanie Policji lub innego uprawnionego organu. Osobę mającą rzecz podlegającą wydaniu wzywa się do wydania jej dobrowolnie (§ 2). W razie zatrzymania rzeczy stosuje się odpowiednio przepis art. 228. Protokołu można nie sporządzać, jeżeli rzecz załącza się do akt sprawy (§ 3). Jeżeli wydania żąda Policja albo inny uprawniony organ działający we własnym zakresie, osoba, która rzecz wyda, ma prawo niezwłocznie złożyć wniosek o sporządzenie i doręczenie jej postanowienia sądu lub prokuratora o zatwierdzeniu zatrzymania, o czym należy ją pouczyć. Doręczenie powinno nastąpić w terminie 14 dni od zatrzymania rzeczy (§ 4). W razie odmowy dobrowolnego wydania rzeczy można przeprowadzić jej odebranie (§ 5). Przepisy art. 220 § 3 i art. 229 stosuje się odpowiednio. Z kolei stosownie do art. 228 § 1 powołanej ustawy przedmioty wydane lub znalezione w czasie przeszukania należy po dokonaniu oględzin, sporządzeniu spisu i opisu zabrać albo oddać na przechowanie osobie godnej zaufania z zaznaczeniem obowiązku przedstawienia na każde żądanie organu prowadzącego postępowanie. Tak samo należy postąpić ze znalezionymi w czasie przeszukania przedmiotami mogącymi stanowić dowód innego przestępstwa, podlegającymi przepadkowi lub których posiadanie jest zabronione (§ 2). Osobom zainteresowanym należy natychmiast wręczyć pokwitowanie stwierdzające, jakie przedmioty i przez kogo zostały zatrzymane (§ 3). Jak wynika z powołanego wyżej pisma Prokuratury Rejonowej z dnia [...] r. przedmiotowy samochód nie został formalnie uznany za dowód rzeczowy w sprawie, lecz tylko został zabezpieczony, w trybie uprawnień przysługujących Policji. Ponadto Spółka A. . realizowała jedynie zadania związane z holowaniem pojazdów zabezpieczonych do celów procesowych, z tytułu których otrzymała zapłatę. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie powołanych przepisów karno – procesowych. Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organu administracyjnego, jest zebranie i ocena materiału dowodowego, który pozwoliłby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie stosownie do art. 7 i art. 77 K.p.a. Następnie organ zobowiązany jest ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania sprawy. Stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku strony skarżącej, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy stosownie do treści powołanych przepisów czemu dały wyraz w niewadliwym uzasadnieniu rozstrzygnięć. Za prawidłowe należy uznać również stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej polegające na stwierdzeniu, że prowadzona przez skarżącą spółka nigdy nie stała się stroną stosunku administracyjnoprawnego związanego z dozorem pojazdów umieszczonych na parkingu przy ul. [...] . W tej sytuacji rozstrzygnięcie organu odmawiające skarżącej przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów jest zgodne z prawem. Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.) o jej oddaleniu.