I FSK 1114/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 305/14 odrzucającego skargę N. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. w przedmiocie wymierzenia grzywny Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 855/13 postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 305/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (zwanej dalej w skrócie "Spółką" bądź "stroną skarżącą") w przedmiocie wymierzenia grzywny Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 855/13. Sąd wskazał, że powodem odrzucenia skargi było skierowanie jej do organu, tj. Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G., któremu nie można przypisać na aktualnym etapie postępowania statusu podmiotu zobowiązanego do podjęcia czynności na podstawie wskazanego wyroku sądu administracyjnego. Sąd wskazał ponadto, że wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 855/13 nie jest prawomocny. W złożonej skardze kasacyjnej, pełnomocnik Spółki zarzucił powyższemu postanowieniu: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia poprzez bezzasadne uznanie, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. nie jest organem właściwym do wykonania załatwienia sprawy mimo tego, że w przedmiotowej sprawie występuję w charakterze organu egzekucyjnego., - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 152 w zw. z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej alej "P.p.s.a."). W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i: – wymierzenie Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. grzywny w wymiarze dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, o którym mowa w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), – zobowiązanie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. do: zwolnienia spod zajęcia i zwrot zajętej w ramach postępowania zabezpieczającego kwoty, w tym zajętej kwoty 2.883.000,00 (dwa miliony osiemset osiemdziesiąt trzy 00/100) złotych znajdującej się na rachunku bankowym Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w G., zwolnienia spod zajęcia rachunku bankowego prowadzonego w BRE BANK SA, zwolnienia spod zajęcia ruchomości w postaci samochodu ciężarowego MAN numerze rejestracyjnym GD 681FS oraz Gęstościomierza do pomiaru paliwa z oprogramowaniem, – stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, – zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko autor skargi kasacyjnej wskazał, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. jako organ egzekucyjny jest organem właściwym do załatwienia przedmiotowej sprawy i wykonania czynności egzekucyjnych zgodnie z żądaniem Skarżącej. W ocenie strony to Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G., a nie Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. jest właściwy do cofnięcia dokonanych czynności egzekucyjnych. Ponadto podkreślił, że naruszono przepis art. 152 P.p.s.a., twierdząc, że skoro wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 30 grudnia 2013 r. jest nieprawomocny, to nie podlega wykonaniu i organ nie będzie podejmował w tym przedmiocie żadnych działań. W ocenie autora skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 27/08 wskazał bowiem, iż stwierdzenie przez Sąd I instancji, że uchylona decyzja (czy też decyzje) nie podlega wykonaniu oznacza, że decyzja ta (czy też decyzje te) nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający te decyzje (te decyzje) nie jest jeszcze prawomocny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią kluczową dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie czy prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że skarga strony, wniesiona w oparciu o art. 154 § 1 P.p.s.a., została skierowana wobec podmiotu niewłaściwego, tj. Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. W myśl art. 154 § 1 P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Aby można było mówić o istnieniu podstaw do wystąpienia z żądaniem, o którym mowa w tym przepisie musi zaistnieć sytuacja, w której organ, będący adresatem rozstrzygnięcia sądowego, nie wykonuje orzeczenia sądowego, które to orzeczenie dotyczyło aktu administracyjnego tegoż organu. A zatem warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Oznacza to, że jeżeli strona nie wezwała organu do wykonania orzeczenia sądu, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Należy przypomnieć, że poza sporem jest to, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 855/13, którego wykonania domagała się strona, uchylono decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 2 września 2013 r. oraz decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 9 lipca 2013 r. orzekającą o zabezpieczeniu na majątku Spółki zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Czynności zabezpieczające w ramach tychże decyzji były prowadzone – co również jest bezsporne – według właściwości miejscowej dla podatnika przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. Spór powstał z chwilą, kiedy organ do którego w dniu 2 stycznia 2014 r. strona skierowała wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a., tj. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. uznał się za niewłaściwy, wskazując, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. t.j. z 2004 r. nr 121, poz. 1267 ze zm.) organem właściwym do rozpoznania wniosku jest od 1 stycznia 2014 r. Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w G., któremu przekazano całość akt. Tymczasem skarżąca Spółka w złożonej skardze kasacyjnej, nie wskazując w ogóle na błędne zastosowanie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, podnosi, że organem właściwym dla wykonania wyroku w zakresie uchylenia czynności zabezpieczających jest w dalszym ciągu Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. Wobec tego, że strona w ogóle nie konkretyzuje zarzutów w zakresie stanowiska organu odnośnie zmiany z dniem 1 stycznia 2014 r. właściwości organu – stosownie do zapisów ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. t.j. z 2004 r. nr 121, poz. 1267 ze zm.) oraz wydanego na podstawie art. 5 ust. 9 c tej ustawy – rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz.U. z 2013 r. poz.1441), prezentowany przez nią zarzut uznać należy za ogólną polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji, która nie może prowadzić do wzruszenia zaskarżonego postanowienia. Wobec uznania, że kwestia zmiany z dniem 1 stycznia 2014 r. właściwości nie była przez stronę skutecznie zakwestionowana, brak było podstaw aby uznać, ze zaskarżone postanowienie WSA w Gdańsku naruszało przepisy wskazane w osnowie skargi kasacyjnej. Należy jednocześnie zaznaczyć, że strona prowadziła równolegle postępowanie sądowoadministracyjne – zakończone wyrokiem z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 339/14, w którym WSA w Gdańsku oceniał zasadność zarzutów strony odnoszących się do niewykonania przez właściwy organ nieprawomocnego wyroku z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 855/13. Z uwagi na powyższe niecelowe było odnoszenie się do zarzutu dotyczącego niewykonania przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. nieprawomocnego wyroku sądu. Kwestia ta nie miała bowiem wpływu na wynik niniejszej sprawy. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.