II SA/Kr 1639/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski / spr./ Mirosław Bator Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi "P" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 października 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wycięcie drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej "P" S.A. w W.. kwotę 357 / trzysta pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 27 listopada 2012 r. [...] r. Spółka [...] S. A. z siedzibą w W. przy ul. T., zwróciła się do Starosty [...] o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew i krzewów zlokalizowanych w pasie bezpieczeństwa o szerokości 15 metrów wzdłuż linii kolejowej E30, obiekt nr [...] - szlak [...] km 46,700 - 56,300 w związku modernizacją linii kolejowej E 30, odcinek: [...] (km 46,700 - 67,200 linii nr 133). Za podstawę swego wniosku Spółka [...] S.A. powołała art. 56 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 153, poz. 955 z późn. zm.). Starosta [...] decyzją z dnia 26 lipca 2013 r. nr [...], odmówił wydania zezwolenia na wycięcie wskazanych przez spółkę drzew. W uzasadnieniu decyzji organ zaprezentował swe stanowisko w przedmiocie możliwości stosowania w niniejszej sprawie przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. Rozporządzenie to, zdaniem Starosty, zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 54 ustawy o transporcie kolejowym w związku z art. 53 tej ustawy. Natomiast treść art. 56 ust 1 ustawy o transporcie kolejowym określa przesłanki jego stosowania i nie zawiera delegacji do stosowania cytowanego wyżej rozporządzenia. Organ zwrócił uwagę, że do stwierdzenia zaistnienia tych przesłanek konieczne są oględziny. Wykonanie przepisu o bezwzględnym usunięciu drzew w odległości 15 metrów nie musiałoby się wiązać z taką koniecznością lub wystarczyłoby tylko sprawdzenie prawidłowości wykonania pomiaru odległości. Dalej Starosta [...] podał, że oględziny przeprowadzone w różnych warunkach przyrodniczych pogodowych pozwoliły rzetelnie i realnie ocenić wystąpienie ustawowych przesłanek dla usunięcia drzew (sformułowanych w art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym). Oględziny w trakcie ulewnego deszczu i burzy nie potwierdziły utrudniania widoczności sygnałów i pociągów lub eksploatacji urządzeń kolejowych. Nie oceniano powodowania zasp śnieżnych ponieważ oględziny przeprowadzono w okresie bezśnieżnym. W ocenie organu l instancji, wnioskodawca nie dowiódł, że wnioskowane do usunięcia drzewa i krzewy utrudniają widoczność sygnałów i pociągów poruszających się po torach ponieważ ich pnie i korony rosną w takiej odległości, ze nie zasłaniają przestrzeni kolejowej ani z nią sąsiadującej. Przejeżdżające pociągi są widoczne na znacznej odległości. Drzewa i krzewy nie utrudniają eksploatacji urządzeń kolejowych ponieważ rosną w bezpiecznej odległości i nie ograniczają widoczności. Tym samym nie spełniają warunków określonych w art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym. Organ podał, że w trakcie oględzin przeprowadzono pomiary odległości wymienionych we wniosku drzew i krzewów. Pomiary dowiodły, że rosną w odległości do 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego. Organ wskazał, że wnioskowana do usunięcia roślinność pełni funkcje osłony i ochrony akustycznej. W tym celu była sadzona lub pozostawiana. Nadmienił także, że działania zmierzające do usunięcia wszystkich drzew i krzewów w odległości 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego nie pozostaje bez wpływu na środowisko, co jednoznacznie wynika z wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. decyzji [...] z dnia 22 grudnia 2008 r o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację modernizacji linii. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik Spółki [...] S.A. Zarzucił on spornej decyzji niewłaściwą wykładnię przepisu art. 56 i 54 ustawy o transporcie kolejowym oraz § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczający usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji i wydanie zezwolenia na wycięcie wnioskowanych drzew i krzewów. Uzasadniając powyższe zarzuty, strona odwołująca się nie zgodziła z twierdzeniami Starosty [...] zawartymi w przedmiotowym rozstrzygnięciu. W szczególności zakwestionowano zaprezentowaną przez organ wykładnię przepisu art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym w związku z przepisem § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych sprowadzająca się do tego, że art. 56 ust. 1 omawianej ustawy, nie zawiera delegacji do stosowania w/w rozporządzenia, bowiem wydane ono zostało na podstawie delegacji zawartej w art. 54 ustawy o transporcie kolejowym. Wskazano, że sam przepis art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym nie precyzuje, jakie drzewa i krzewy spełniają przesłanki utrudniania widoczności sygnałów, utrudniania widoczności pociągów, powodują zaspy śnieżne, a ustalenie takich drzew jest utrudnione z uwagi na nie przewidywalność zjawisk przyrody jak i zachowań ludzkich. Dlatego też zgodnie z upoważnieniem ustawodawcy zostało wydane ww. rozporządzenie, które określa wymagania w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, czy elementów ochrony akustycznej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych, biorąc pod uwagę zapewnienie bezpieczeństwa ruchu kolejowego, czyli spełnienia przesłanek z art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym. Co do kwestii bezpieczeństwa ruchu kolejowego, to z § 1 rozporządzenia określono odległość usytuowania drzew i krzewów w stosunku do linii kolejowej, wyznaczając, iż mogą one się znajdować w odległości nie mniejszej niż 15 metrów od osi skrajnej toru. Z powyższego wynika więc, że wszystkie bez wyjątku drzewa i krzewy rosnące w odległości do 15 metrów od osi skrajnego toru stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu kolejowego i powinny być usunięte. Decyzją z dnia 18 października 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 12 K.p.a., art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 435), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l Instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z całością materiału w sprawie stwierdziło, że postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone wadliwie, natomiast stanowisko Starosty [...] zawarte w kończącej to postępowanie decyzji z dnia 26 lipca 2013 r. nr [...] jest błędne, dlatego też, nie może się ona ostać w obrocie prawnym. Na wstępie Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że nie do zaakceptowania jest stanowisko Starosty [...], zgodnie z którym w sprawach prowadzonych na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. Nie jest uzasadnione także twierdzenie organu, że przepisy te odnoszą się tylko do art. 53 ustawy o transporcie kolejowym. Przepis art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym stanowi, że w razie potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne, starosta, na wniosek zarządcy, wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów. Decyzję wykonuje zarządca. Ustawodawca, formułując zacytowaną powyżej podstawę prawną dla wycinki drzew lub krzewów nie sprecyzował, jakie usytuowanie czy gabaryty drzew i krzewów utrudniają widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych, albo powodują zaspy śnieżne. Jedyną przesłanką zatem dla wydania decyzji w omawianym przedmiocie jest stwierdzenie, że drzewa lub krzewy w danym przypadku powodują wskazane utrudnienia. Całkowicie błędne jest twierdzenie organu I instancji, że odnosi się ona tylko do art. 53 ustawy o transporcie kolejowym, zgodnie z którym usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych może mieć miejsce w odległości niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Mowa jest tu zatem o takich obiektach jak: budowle, budynki, drzewa i krzewy oraz o wykonywaniu robót ziemnych. Kolejne przepisy powołanego artykułu, a więc ust. 2-4 precyzują, jaka odległość jest odpowiednia w kontekście ust. 1 w przypadku usytuowania budowli i budynków. Jeśli chodzi natomiast usytuowanie drzew i krzewów i wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, ustawodawca odsyła do aktu wykonawczego, o czym wprost stanowi przepis art. 54 ustawy o transporcie kolejowym. Tym samym przepisy wykonawcze, zgodnie z wolą ustawodawcy, zawierać mają właśnie sprecyzowanie minimalnej odległości drzew i krzewów od linii kolejowej. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. na gruntach położonych w sąsiedztwie linii kolejowej drzewa i krzewy mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 15 metrów od skrajnego toru kolejowego. Treść tego przepisu wskazuje minimalną odległość nasadzeń od osi skrajnego toru, która w kontekście brzmienia przepisu art. 53 ust. 1 omawianej ustawy jest właśnie tą odległością niezakłócającą eksploatacji linii a także niepowodującą zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Skoro przepis art. 56 ust. 1 mówiący o ewentualnej możliwości utrudniania przez drzewa i krzewy widoczności sygnałów i pociągów, nie podaje żadnego sprecyzowania okoliczności utrudniających tą widoczność eksploatację, uprawnionym będzie, zdaniem składu orzekającego Kolegium Odwoławczego, w pierwszym rzędzie odniesienie się do odległości wskazującej minimalną odległość usytuowania drzew i krzewów od osi torów, jaką podaje przedmiotowe rozporządzenie. Drzewa i krzewy występujące wzdłuż linii kolejowej, nie mogą przekraczać wskazanej w rozporządzeniu, bezpiecznej bariery 15 metrów od osi torów. Jakkolwiek organ l Instancji podnosi, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy wskazane przez niego do wycięcia drzewa i krzewy nie utrudniają widoczności sygnałów i pociągów poruszających się po torach, to jednak nie przedstawił on wystarczających dowodów na potwierdzenie swego stanowiska. Naruszył tym zasadę wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej a co za tym idzie przepisów regulujących postępowanie dowodowe czyli art. 77 K.p.a., art. 80 K.p.a. Kolegium Odwoławcze podniosło, że protokoły z oględzin są nader skąpe i nie zawierają żadnych konkretnych informacji. Nie podano, w jakiej dokładnie odległości od torów usytuowane są drzewa na danej nieruchomości czy jakie gabaryty one posiadają. Zamiast tego, posługiwano się w większości lakonicznym stwierdzeniem, że: "W pobliżu działki nie ma żadnych urządzeń kolejowych" bądź też, że "Drzewa i krzewy nie zagrażają urządzeniom kolejowym, nie utrudniają widoczności sygnałów". Niektórych protokołów w ogóle nie wypełniono, nie ma w nich żadnych zapisów prócz listy obecności uczestników i podpisów. W dwóch protokołach zawarto informację "W pobliżu znajduje się sygnalizacja świetlna" bez żadnego dalszego komentarza (protokoły z dnia 26 kwietnia, 6, 8 i 24 maja 2013 r.- w aktach sprawy). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ l instancji stwierdził, także że wnioskowane do usunięcia drzewa i krzewy nie utrudniają widoczności sygnałów i pociągów poruszających się po torach ponieważ ich pnie i korony rosną w takiej odległości, że nie zasłaniają przestrzeni kolejowej ani z nią sąsiadującej. Drzewa i krzewy nie utrudniają eksploatacji urządzeń kolejowych ponieważ rosną w bezpiecznej odległości i nie ograniczają widoczności – ale nie podał tej odległości ani nie wyjaśnił, jaką odległość należy uznać za "bezpieczną". Z treści protokołów absolutnie nie wynika co pozwoliło organowi stwierdzić, że wskazane przez wnioskodawcę drzewa nie utrudniają widoczności sygnałów i pociągów lub eksploatacji urządzeń kolejowych i na jakiej podstawie. Jego twierdzenia są więc gołosłowne. Słusznym jest tu sugestia pełnomocnika wnioskodawców, iż powyższa teza powinna być wysunięta w oparciu o opinię specjalisty z zakresu bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Starosta [...], jako organ administracji publicznej prowadzący niniejsze postępowanie wszak dysponuje uprawnieniem do powołania biegłego w tym przedmiocie i nie ma przeciwwskazań, aby z tej możliwości nie skorzystał (art. 84 § 1 K.p.a.). Konkludując - w oparciu o materiał niniejszej sprawy nie można w sposób bezsporny orzec ani o zezwoleniu na wycięcie drzew, ani też o odmowie wydania takiego zezwolenia. Z powyższą decyzją nie zgodziła się Spółka [...] S.A. w W. zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, w szczególności niezastosowanie przepisu art. 138 § 1 ust. 2 K.p.a. i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że nielogiczne jest twierdzenie Kolegium Odwoławczego, że organ I instancji podnosi, że przeznaczone do wycinki drzewa i krzewy nie utrudniają widoczności sygnałów i pociągów poruszających się po torach ale nie przedstawia na to wystarczających dowodów. Zdaniem Kolegium Odwoławczego nastąpiło tu naruszenie wyrażonej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej, a co za tym idzie przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Jeżeli Kolegium Odwoławcze przyznało, że w pasie 15 metrów od osi skrajnego toru na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. nie mogą rosnąć żadne drzewa i krzewy, to przeprowadzenie dowodu na okoliczność ich wpływu na bezpieczeństwo ruchu kolejowego jest całkowicie zbędne. Sam fakt rośnięcia ich w odległości 15 metrów od osi skrajnego toru jest wystarczająca przesłanką do wydania zezwolenia na ich wycinkę. Fakt rośnięcia przedmiotowych drzew i krzewów w takiej odległości został udokumentowany we wniosku skarżącego, a dane te zostały potwierdzone w trakcie oględzin. Wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzja jest błędna, w ocenie skrzącej spółki, ponieważ w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym zakresem sprawy koniecznym do wyjaśnienia, który miałby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wszystkie okoliczności sprawy niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia zostały ustalone w postępowaniu przeprowadzonym przed organem I Instancji i znajdują odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. W związku z powyższym zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] winna być uchylona, a rozpatrując ją ponownie organ ten powinien rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty poprzez wydanie decyzji zezwalającej na wycinkę drzew i krzewów objętych wnioskiem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując zajmowane dotychczas stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontroluje działalność administracji publicznej, w tym w zakresie legalności postanowień i stosuje środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 P.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 P.p.s.a. Na podstawie art.135 P.p.s.a. kontrolą Sądu objęta została również decyzja organu i instancji. W ocenie Sądu w tej sprawie uchyleniu podlegają decyzja organu II instancji, ponieważ zawiera ona istotne uchybienia. Przede wszystkim uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie jest jednolite i zawiera istotne i zarazem sprzeczne wątki. Raz bowiem organ odwoławczy stwierdza, że treść przepisu § 1 rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 153, poz. 955 z późn. zm.), wskazuje minimalną odległość nasadzeń od osi skrajnego toru, która w kontekście brzmienia przepisu art. 53 ust 1. ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 z późn. zm.) jest odległością niezakłócającą eksploatacji linii a także nie powodująca zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego a co za tym idzie drzewa i krzewy występujące wzdłuż linii kolejowych nie mogą przekraczać wskazanej w rozporządzeniu bezpiecznej bariery 15 metrów od osi torów (wszystkie objęte wnioskiem drzewa rosły w odległości nie przekraczającej 15 metrów od linii torów), by następnie zarzucić organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. wskazując, że organ ten nie poczynił wystarczających ustaleń na okoliczność utrudnień w ruchu kolejowym powodowanych przez te drzewa. Jak mowa o tym wyżej w stosunku do drzew rosnących w odległości równej lub mniejszej 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego, wnioskodawca nie musi wykazywać a organ ustalać, czy drzewa te w jakikolwiek sposób utrudniają ruch kolejowy, czy też dla tego ruchu stanowią niebezpieczeństwo. Samo ich usytuowanie w odległości, o której mowa w § 1 rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych przesądzą, że powinna być w stosunku do nich wydana decyzja o pozwoleniu na wycinkę. Ustalanie okoliczności o których mowa wyżej (wpływu na bezpieczeństwo ruchu kolejowego) jest wymagane w relacji do drzew lub krzewów sytuowanych w odległości przekraczającej 15 metrów od skrajnej linii torów, co przyznaje organ odwoławczy we wstępnej części uzasadnienia wydanej przez siebie decyzji, by następnie zarzucić organowi I instancji, że nie poczynił wystarczających ustaleń na wykazanie tych okoliczności – utrudnień w ruchu kolejowym powodowanych przez te drzewa. Nie jest również zasadny zarzut Kolegium Odwoławczego, że w czasie oględzin organ nie określił w jakiej odległości od osi skrajnej torów rosną poszczególne drzewa i jaką odległość należy uznać za bezpieczną. Okoliczność ta ma istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ale zgromadzony materia dowodowy, a w szczególności protokoły oględzin pozwalają stwierdzić, że wszystkie wnioskowane do usunięcia drzewa i krzewy usytuowane są w odległości nie większej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego, co dla wydania decyzji było wystarczające. Powyższe wskazuje, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art.138 § 2 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie akt sprawy nie istniały takie wady lub braki postępowania administracyjnego, aby koniecznym było jego uzupełnianie w toku ponownie prowadzonego postępowania dowodowego. W istocie organ odwoławczy winien merytorycznie – jak trafnie podnosi to strona skarżąca – rozstrzygnąć sprawę, skoro powodem odmiennego stanowiska organu II instancji była zasadniczo tylko odmienna wykładnia prawa materialnego (art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym). Sąd w tej sprawie podziela stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1640/13 oraz w wyroku z dnia 5 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1613/13. Sąd w tej sprawie podziela pogląd, że podstawowym przepisem służącym ochronie drzew i krzewów jest art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013, poz. 627 z późn. zm.), który stanowi o konieczności uzyskania zezwolenia na ich usunięcie. Zgodnie z tym przepisem usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem art. 83 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie przyrody, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego - jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. W myśl art.83 ust 6 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody art. 86 ust. 1 i 2 tej ustawy nie stosuje się miedzy innymi do drzew lub krzewów, które utrudniają widoczność sygnalizatorów i pociągów, a także utrudniają eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych, usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu. Do takich drzew lub krzewów zastosowanie znajduje przepisy ustawy o transporcie kolejowym, a w szczególności jej art. 56 ust. 1. Zgodnie z tym przepisem w razie potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne, starosta, na wniosek zarządcy, wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów. Przepis ten stanowi zatem autonomiczną podstawę usunięcia drzew i krzewów. Odmienne są cele, jakie ustawodawca stawia regulacji ustawy o ochronie przyrody i ustawie o transporcie kolejowym w zakresie zezwalania na usuwanie drzew i krzewów. Celem regulacji zawartej w art. 83 i następnych ustawy o ochronie przyrody jest ochrona drzew, a celem regulacji zawartej w art. 56 ustawy o transporcie kolejowym jest bezpieczeństwo. Decyzja o usunięciu drzew wydawana jest w celu wyeliminowania zagrożenia, jakie drzewa i krzewy mogą powodować. Stosownie do treści art. 53 ustawy o transporcie kolejowym usytuowanie drzew i krzewów w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych może mieć miejsce w odległości niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego. W art. 54 ustawy o transporcie kolejowym zawarto upoważnienie do określenia, w drodze rozporządzenia, wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów w sąsiedztwie linii kolejowej, biorąc pod uwagę zapewnienie bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Na jego podstawie wydane zostało rozporządzenie w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych, które w § 1 statuowało zasadę, że na gruntach położonych w sąsiedztwie linii kolejowej drzewa i krzewy mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego. Zapis ten dotyczy zarówno drzew istniejących, jak i ewentualnych nowych nasadzeń. W pierwszym wypadku oznacza on obowiązek usunięcia takich drzew, w drugim – zakaz ich sadzenia. Zestawienie przepisu § 1 rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych z art. 53 oraz art. 56 ust.1 ustawy o transporcie kolejowym prowadzi do wniosku, że hipoteza normy prawnej zawartej w przepisie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym obejmuje dwie grupy stanów faktycznych; jedną – w której drzewa i krzewy usytuowane są w odległości mniejszej lub równej 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego oraz drugą - w której drzewa i krzewy usytuowane są w odległości większej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego. W sytuacji, gdy drzewa i krzewy rosnące w sąsiedztwie linii kolejowej usytuowane są w odległości mniejszej lub równej 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego, wobec wprowadzenia fikcji prawnej, że takie ich usytuowanie powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu kolejowego, organ wydający decyzję o usunięciu drzew na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym nie musi dokonywać ustaleń, że takie usytuowanie drzew lub krzewów utrudnia widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powoduje zaspy śnieżne. Powinność taka powstaje dopiero w takim przypadku, gdy wnioskowane do usunięcia drzewa położone są w odległości większej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego. Także stanowisko uczestnika Rodzinnego Ogrodu Działkowego "Przytorze" nie jest zasadne. W tej sprawie, co zostało już podniesione w uzasadnieniu, nie mają znaczenia okoliczności związane z badanie faktycznego ograniczenia bezpieczeństwa ruchu składów pociągów w odniesieniu do odległości, w jakiej drzewa rosną od osi skrajnego toru kolejowego. W odległości do 15 metrów od tej osi nie mogą rosnąc drzewa i krzewy, ponieważ wpływa to na bezpieczeństwo ruchu kolejowego i taki pogląd znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach. Mając powyższe na uwadze i stwierdzając, że skoro organ odwoławczy zasadniczo w dobrym kierunku dokonał wykładni przepisów prawa materialnego w tej sprawie, ale błędnie zastosował przepisy procedury administracyjnej, to wystarczającym dla prawidłowego załatwienia tej sprawy będzie uchylenie decyzji organu II instancji. Ta bowiem decyzja została w tej sprawie wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (naruszenie art. 138 § 2 K.p.a.), co z kolej stanowi podstawę do uchylenia tej decyzji w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wydając wyrok Sąd miał także na uwadze zasadę szybkości postępowania administracyjnego (art. 12 K.p.a.). Skoro organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w razie stwierdzenia, że taka decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania a konieczny zakres ponowienia postępowania dowodowego ma wyjaśnić istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia – to stwierdzenie przez Sąd, że w tej sprawie nie ma potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego, bo istotne dla sprawy okoliczności zostały już prawidłowo ustalone przez organ I instancji – wystarczającym jest tylko uchylenie decyzji organu odwoławczego. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy powinien zastosować się do zawartych w uzasadnieniu wskazówek i sprawę rozstrzygnąć. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.