II OZ 1294/14

Dnia 3 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 287/14 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w części zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. Ś. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek S. Ś. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w związku z prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II OZ 623/14, którym postępowanie w przedmiocie prawa pomocy zakończył się odmownie z uwagi na brak wymaganej po stronie wnioskodawcy współpracy w wyjaśnieniu jego sytuacji majątkowej i osobistej, skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W zażaleniu na to wezwanie skarżący zawarł kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 20 lipca 2014 r. skarżący został ponownie wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez nadesłanie stosownych dokumentów potwierdzających jego aktualną sytuację majątkową i osobistą. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący wskazał, że nie ma rachunków bankowych, a jedynym jego dochodem jest emerytura, zaś nie ustosunkował się do pozostałej części wezwania. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy uznając, że wnioskodawca w kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy nie przedstawił rzetelnie swojej sytuacji majątkowej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1017/14, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym Sąd I instancji winien był przesłać skarżącemu formularz PPF i wezwać do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie go na urzędowym formularzu PPF. W wyniku powyższych zdarzeń zarządzeniem z dnia 13 października 2014 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez uprawdopodobnienie, że nowy wniosek został wniesiony w wyniku pogorszenia się stanu majątkowego oraz nadesłanie stosownych dokumentów potwierdzających jego aktualną sytuację majątkową i osobistą, jednocześnie do wniosku został załączony urzędowy formularz PPF, celem jego wypełniania i zwrotu do Sądu, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawiania wniosku bez rozpoznania. W dniu 27 października 2014 r. skarżący nadesłał pismo, w którym poinformował, że podtrzymuje w całości treść poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, że stan majątkowy od poprzedniego wniosku nie pogorszył się "bo był taki zły, że nie mógł się pogorszyć". Do powyższego pisma skarżący nie załączył urzędowego formularza PPF. Sąd I instancji, powołując się na treść art. 260, art. 252 oraz art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykonał poprawie zarządzenia Sądu z dnia 13 października 2014 r., pomimo doręczenia w dniu 20 października 2014 r. urzędowego formularza PPF wraz z zobowiązaniem do jego wypełnienia i złożenia w siedmiodniowym terminie oraz pouczeniem o skutkach niedokonania tej czynności, nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu, co skutkuje pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł S. Ś., wskazując, że Sąd usiłuje zmusić go do potwierdzenia nieprawdy. Skarżący podniósł, że w treści swojego wniosku podtrzymał treść poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy, a zatem nie potrzeby jego kopiowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Przywołane w zażaleniu okoliczności nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, ponieważ skarżący pomimo związania go, na podstawie art. 170 p.p.s.a., prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OZ 1017/14, na wezwanie Sądu I instancji oraz pomimo przesłania mu formularza PPF celem uzupełnienia, nie nadesłał uzupełnionego formularza PPF. Co prawda, Sąd I instancji wadliwie wymagał w swoim wezwaniu od skarżącego wykazania, że nowy wniosek powinien być wniesiony w wyniku pogorszenia się stanu majątkowego skarżącego. Jak bowiem wynika z postępowania o przyznanie prawa pomocy zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OZ 623/14 powodem odmowy przyznania prawa pomocy był brak wymaganej po stronie wnioskodawcy współpracy w wyjaśnieniu jego sytuacji majątkowej i osobistej. Jednak okoliczność ta nie zmienia faktu, że skarżący na wezwanie Sądu nie nadesłał uzupełnionego formularza PPF, co oznacza, że Sąd ten stosownie do regulacji zwartej w art. 257 p.p.s.a. niewadliwie pozostawił ponowny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. To, że na wcześniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego składał uzupełniony formularz PPF nie oznacza, że przy ponownym złożeniu wniosku w tym zakresie skarżący jest zwolniony z takiego obowiązku. W tym zakresie obowiązujące przepisy prawa nie przewidują żadnych wyjątków. Każdy zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy, nawet kolejny składany w tej samej sprawie, powinien odpowiadać wymogom określonym w art. 252 p.p.s.a. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do treści art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. W tych warunkach, wobec bezsporności zaistniałych w sprawie okoliczności, z których wynika, że skarżący nie wykonał w terminie zarządzenia o wezwaniu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, zasadnie Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem pozostawił bez rozpoznania wniosek S. Ś. o przyznanie prawa pomocy. Nie oznacza to, że skarżący nie może ubiegać się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy; jednak może to skutecznie nastąpić dopiero po złożeniu uzupełnionego formularza PPF. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.