I OZ 1097/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 5/14 o odmowie dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 5/14 w sprawie ze skargi D. P. na bezczynność Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] listopada 2013 r. o udzielenie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek D. P. o dokonanie wykładni wyroku tego Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 5/14, mającej – w świetle złożonego wniosku – polegać na wyjaśnieniu fragmentu jego uzasadnienia: ,,Uwzględniając powyższe stanowisko Sąd ocenił, że umowa zawarta na wykonanie w ramach konkursu nr [...]na wykonanie projektów w zakresie badań naukowych lub prac rozwojowych na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa w zakresie tematu [...] – "Model regulacji jawności i jej ograniczeń w demokratycznym państwie prawnym" mieści się w zakresie wykonywanych przez Centrum zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym i stanowi zatem informację publiczną.", poprzez wskazanie czy Sąd uznał, że informacją publiczną jest tylko główny dokument umowy zawartej na wykonanie w ramach konkursu nr [...] (...), czy też informacją publiczną jest umowa oraz załączniki do niej, stanowiące jej integralną część. W uzasadnieniu postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny – powołując się na przepis art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a." - wskazywał, że wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r., uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] listopada 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku tym skarżący zwrócił się o przesłanie drogą elektroniczną kopii umowy zawartej na wykonanie w ramach konkursu nr [...] na wykonanie projektów w zakresie badań naukowych lub prac rozwojowych na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa w zakresie tematu [...] – "Model regulacji jawności i jej ograniczeń w demokratycznym państwie prawnym" oraz załącznika nr [...] do regulaminu konkursu nr [...] w zakresie założeń szczegółowych dla tematu [...]. Wskazane orzeczenie jest precyzyjnie sformułowane, a jego treść nie budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Sąd Wojewódzki zaznaczył przy tym, że przytoczony we wniosku fragment uzasadnienia, nie wywołuje wątpliwości, co do wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego, nie powoduje również wątpliwości w zakresie wykonania wyroku czy ustalenia zakresu powagi rzeczy osądzonej. Nawiązuje on wprost do treści wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W zażaleniu skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zakwestionował jego prawidłowość. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki, pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wyjaśnił, co rozumiał pod pojęciem umowa, o której udostępnienie wystąpiono. Nie wskazał bowiem, czy wniosek w tym przedmiocie dotyczył tylko samej umowy, czy również jej załączników. Powinien był również jednoznacznie stwierdzić czy dokument, o udostępnianie którego wniesiono stanowił informację publiczną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 158 P.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, może w dodatkowym postanowieniu rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do jego treści. Potrzeba wyjaśnienia treści sentencji wyroku, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OZ 51/07; postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1364/07; postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 427/08; postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 462/11). Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie zaś nie występuje. Istota rozpoznania w niniejszym przypadku skargi sprowadzała się do zbadania przez Sąd Wojewódzki, czy organ, rozpoznając wniosek D. P. o udostępnienie informacji publicznej w postaci umowy, o której mowa w cytowanym wyżej fragmencie uzasadnienia wyroku oraz załącznika nr [...] do regulaminu konkursu nr [...], pozostawał w bezczynności. We wskazanym bowiem zakresie został związany wniesioną przez skarżącego skargą. Z treści fragmentu uzasadnienia, którego dokonania wykładni skarżący się domaga wynika zaś jednoznacznie, iż Sąd Wojewódzki uznał ową umowę w całości za informację publiczną. Z treści powołanego przez skarżącego fragmentu uzasadnienia wynika więc jakiego "dokumentu" stwierdzona przez Sąd Wojewódzki bezczynność dotyczy. Fragment uzasadnienia, którego dokonania wykładni skarżący się domaga, pozostaje przy tym zgodny z treścią sformułowanego przez niego wniosku. Trudno zatem uznać, że Sąd Wojewódzki mógł w tym zakresie wyrazić się bardziej precyzyjnie niż to uczynił. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek D. P. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2014 r. jest bezzasadny. Sąd I instancji prawidłowo w związku z tym odmówił uwzględnienia jego wniosku. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.