II SA/Wa 2277/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia za okres pozostawania poza służbą 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Straży Granicznej, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), w dniu [...] września 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2013 r., którą organ pierwszej instancji odmówił D. B. wypłaty świadczenia określonego w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść art. 46 ust. 4 ustawy o Straży Granicznej stanowiący podstawę materialnoprawną decyzji i podał, że D. B. został zwolniony ze służby rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2010 r. Rozkaz ten stał się ostateczny z dniem wydania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] grudnia 2010 r. decyzji nr [...], która została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1336/12. Wyrok stał się prawomocny od 15 grudnia 2012 r. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2010 r. wydany na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej, tj. orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby D. B.. W ocenie organu odwoławczego ustało związanie powyżej określonym wyrokiem, bowiem w sprawie zaszły istotne zmiany stanu faktycznego w zakresie zwolnienia ww. ze służby. Tym samym minister zobowiązał Komendanta Głównego Straży Granicznej do ponownej oceny możliwości wydania rozkazu o zwolnieniu. Wydając decyzję minister nie dostrzegł, co doprowadziło go do wyciągnięcia błędnego wniosku, że wejście do obrotu prawnego orzeczenia nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w [...], które miało charakter kontrolny spowodowało, że orzeczenie nr [...] określające zdolność funkcjonariusza do służby, a właściwie jej brak i które stanowiło podstawę zwolnienia go ze służby należy poddać weryfikacji, tj. czy występują nadal przesłanki z art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej. Organ odwoławczy z przedstawionych względów podziela ustalenia organu pierwszej instancji i wnioski wynikające z realizacji przez ten organ zaleceń organu II instancji. O słuszności tego stanowiska świadczy również to, że Komendant Główny Straży Granicznej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. zwolnił D. B. ze służby w Straży Granicznej na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej. W uzasadnieniu tego rozkazu organ zawarł rozważania dotyczące wzajemnej relacji omówionych wyżej orzeczeń. Rozkaz ten Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2103 r. utrzymał w mocy. Skoro więc D. B. nie został przywrócony do służby to nie było podstaw do uwzględnienia roszczenia i wypłaty świadczenia z art. 46 ust. 4 ustawy o Straży Granicznej. D. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2013 r., w której zażądał jej uchylenia i uznania, iż przysługuje mu świadczenie z art. 46 ust. 4 ustawy o Straży Granicznej, gdyż w jego ocenie został przywrócony do służby, o czym świadczą liczne wydane decyzje po uprawomocnieniu się wyroku WSA, tj. 15 grudnia 2012 r., aż do zwolnienia go ze służby z dniem [...] lipca 2013 r. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podać, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Świadczenie pieniężne wypłaca się w terminie 14 dni od dnia złożenia przez funkcjonariusza wniosku w tej sprawie wraz z dokumentem potwierdzającym fakt przywrócenia do służby. Organ odmówił skarżącemu wypłaty przedmiotowego świadczenia, gdyż w jego ocenie skarżący nie został przywrócony do służby. Sąd nie podziela w tym zakresie stanowiska organu. Zgodnie z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o Straży Granicznej, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Straży Granicznej z powodu jej niezgodności z prawem stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Jeżeli zwolniony funkcjonariusz w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi pisemnie gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu. Przepis art. 45 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Z akt sprawy wynika, że skarżący decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] został zwolniony ze służby. Decyzja ta została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1336/12. Wyrok stał sie prawomocny od dnia 15 grudnia 2012 r. Tym samym zaistniała przesłanka określona w art. 46 ust. 1 powołanej ustawy, a mianowicie podstawa przywrócenia do służby w związku z uchyleniem decyzji o zwolnieniu. Jednocześnie podać należy, że w obrocie prawnym pozostała decyzja organu pierwszej instancji, tj. rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2010 r., który został uchylony decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2013 r. Nie jest kwestią sporną, że skarżący w terminie zakreślonym w art. 46 ust. 2 powołanej ustawy zgłaszał pisemnie gotowość niezwłocznego jej podjęcia i wbrew twierdzeniu organu okoliczność ta ma znaczenie, gdyż przepis ten nakłada obowiązek, którego nie spełnienie powoduje rozwiązanie stosunku służbowego. Ma rację organ twierdząc, że uchylenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych rozkazu personalnego organu pierwszej instancji o zwolnieniu skarżącego ze służby nie spowodowało jego przywrócenia do niej, bowiem już wyrok z dnia 17 października 2012 r. stanowił podstawę przywrócenia do służby. Organ zgoła pomija fakt, że po wyroku w obrocie prawnym pozostał nieostateczny rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie był uprawniony do oceny zasadności i prawidłowości wydanej przez Ministra Spraw Wewnętrznych decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany jest uwzględnić poczynione przez Sąd ustalenia i zajęte stanowisko. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.