II SA/Wa 2365/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi B. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę - [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., poz. 287 z późn. zm.), w dniu [...] lipca 2013 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym z dniem [...] sierpnia 2013 r. zwolnił B. K. ze służby w Policji. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że wniosek o zwolnienie ww. ze służby w Policji został złożony przez zastępcę Naczelnika Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w związku z kolizją drogową z dnia [...] grudnia 2012 r., którą w stanie nietrzeźwości spowodował B. K. i oddalił się on z miejsca zdarzenia. Postępowanie wyjaśniające w sprawie zdarzenia drogowego zostało zakończone w dniu [...] grudnia 2012 r. skierowaniem do Sądu Rejonowego w [...] wniosku o ukaranie ww. w postępowaniu zwyczajnym. B. K. został obwiniony o to, że; 1) w dniu [...] grudnia 2012 r. ok. godz. 17.20 w miejscowości W. gm. M. na skrzyżowaniu ulic S. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że będąc w stanie po użyciu alkoholu i kierując samochodem osobowym m-ki [...] nr rej. [...] zjechał na przeciwległy pas ruchu gdzie doprowadził do zderzenia z kierującą samochodem m-ki [...] nr rej. [...] N. P. powodując straty w pojeździe na szkodę firmy A., tj. o wykroczenie z art. 86 § 2 k.w.; 2) w miejscu i czasie jak wyżej kierując ww. pojazdem w zderzeniu drogowym pomimo obowiązku nie podał drugiemu uczestnikowi swoich danych, danych właściciela pojazdu oraz numeru polisy ubezpieczeniowej OC i oddalił się z miejsca zdarzenia, tj. o wykroczenie z art. 97 k.w. w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 1-4 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym; 3) w dniu [...] grudnia 2012 r. ok. godz. 17.20 w miejscowości W. gm. M. na skrzyżowaniu ulic S. będąc w stanie po użyciu alkoholu kierował samochodem m-ki [...] nr rej. [...], tj. o wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. Do dnia wydania rozkazu personalnego postępowanie przed Sądem nie zostało zakończone. Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje zdarzenie z dnia [...] maja 2010 r. W związku z nim w Prokuraturze Rejonowej w P. zostało wszczęte śledztwo w sprawie kierowania samochodem m-ki [...] w stanie nietrzeźwości przez B. K., tj. o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Postępowanie zostało umorzone wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. W uzasadnieniu postanowienia prokurator m.in. stwierdził, że zebrane w śledztwie dowody nie są wystarczające dla skutecznego podważenia twierdzeń B. K., że po wypiciu alkoholu nie podejmował żadnych czynności związanych z kierowaniem samochodem i w związku z tym, przy uwzględnieniu zasady wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k., postępowanie należało umorzyć. Przedstawione okoliczności dotyczące dwóch zdarzeń, w których powtarza się wątek kierowania przez B. K. pojazdem pod wpływem alkoholu, powoduje utratę jego autorytetu i wiarygodności jako policjanta, niezbędnych do wykonywania zadań w formacji jaką jest Policja, służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ważny interes służby wymaga, aby w szeregach Policji byli funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, cieszący się autorytetem w społeczeństwie, przestrzegający prawa i zasad współżycia społecznego, dotrzymujący roty ślubowania. Pełniący służbę funkcjonariusze podlegają określonym wymogom i rygorom, a jeśli ich nie spełniają i nie przestrzegają to należy przyjąć, że ważny interes służby przemawia za podjęciem decyzji o zwolnieniu ich ze służby w Policji. Bez wątpienia postawa B. K. świadczy, iż utracił on również przymioty osobiste wymienione w art. 25 ust. 1, art. 27 ustawy o Policji, a także w § 23 zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", które są niezbędne do pełnienia służby w Policji. Postępowanie ww. w opisanych zdarzeniach drogowych poza służbą, a w szczególności jego zachowanie po kolizji drogowej w dniu [...] grudnia 2012 r. wypełniło w zupełności przesłankę zagrożenia ważnego interesu służby. Ustawa o Policji chroniąc interesy prawne policjantów, przewiduje również ochronę interesu służby, a szerzej interesu społecznego, wynikającego ze szczególnego charakteru Policji jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zadania Policji mogą realizować osoby spełniające kryteria określone w art. 25 ustawy o Policji. Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów województwa [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. wyraził sprzeciw w przedmiocie zwolnienia B. K. ze służby w Policji. Opinia organizacji związkowej nie jest dla organu wiążąca. Natomiast kryterium formalne określone w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zostało spełnione. Zgodnie z art. 108 § 1 Kpa rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny, który w niniejszej sprawie polega na konieczności niezwłocznego przeciwdziałania negatywnym skutkom obniżenia zaufania społecznego do Policji i jej funkcjonariuszy. Pełnomocnik B. K. wniósł do Komendant Głównego Policji odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2013 r., w którym zarzucił organowi pierwszej instancji, że wydał zaskarżony rozkaz naruszając art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 32 ustawy o Policji oraz art. 108 § 1 Kpa. Ponadto pełnomocnik ww. zarzucił, że zostały naruszone przepisy postępowania, tj. art. 7, 10, 75, 77 § 1-3, 78 § 1 i 2, 80, 81, 84, 97 § 1 pkt 4, 133, 141 § 1 i 2 w zw. z art. 144 i art. 156 § 1 pkt 7 Kpa. Pełnomocnik wniósł o uchylenie rozkazu personalnego organu pierwszej instancji i nadanego mu rygoru natychmiastowej wykonalności. Komendant Główny Policji, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] października 2013 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby, który jako pojęcie nie zostało zdefiniowane w ustawie o Policji. Jednakże w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że na podstawie określonego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, który w ocenie przełożonych nie powinien z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym ocena ta powinna być skonkretyzowana indywidualnie poprzez wskazanie okoliczności składających się na taką ocenę. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że B. K. kierując samochodem osobowym w dniu [...] grudnia 2012 r. uczestniczył w zdarzeniu drogowym polegającym na zderzeniu z innym znajdującym się w ruchu pojazdem, w którym znajdowały się dwie osoby – N. P. i jej małoletni syn. Po zderzeniu ww. wysiadł z samochodu i nie ustalając, czy pozostałe osoby potrzebują pomocy, pieszo oddalił się z miejsca zdarzenia. Miejsce pobytu B. K. od chwili oddalenia się z miejsca zdarzenia drogowego do chwili stawienia się w placówce medycznej nie zostało ustalone. Ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny uzasadnia stwierdzenie, że dalsze pełnienie przez B. K. pozostaje w sprzeczności z ważnym interesem służby. Niewiele ponad dwa lata po zdarzeniu, które miało miejsce w 2010 r. ww. znalazł się w sytuacji, w której pojawia się wątek prowadzenia przez niego samochodu osobowego po spożyciu alkoholu. Na niekorzyść B. K. świadczy dodatkowo jego postępowanie bezpośrednio po zdarzeniu w dniu [...] grudnia 2012 r., tj. oddalenie się z miejsca, w którym doszło do zderzenia z innym pojazdem, bez uprzedniego ustalenia, czy któraś z uczestniczących w tym zdarzeniu osób nie potrzebuje pomocy. Wypowiadane przez niego słowa po zdarzeniu świadczą, że zdawał sobie sprawę z grożących mu konsekwencji, wyczuwalna przez świadka woń alkoholu i zgłoszenie się do placówki medycznej niespełna 24 godziny po zdarzeniu, zdecydowanie przemawiają za twierdzeniem, że złożone przez niego wyjaśnienia, polegające na zasłanianiu się niepamięcią, są niewiarygodne i stanowią linie obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności. Zwolnienie B. K. ze służby w Policji należy uznać za decyzję prawidłową i słuszną. Uzasadniona jest bowiem reakcja przełożonych, gdy policjant pomimo dotychczas prawidłowej realizacji zadań, jest wiązany z czynami zasługującymi na szczególne potępienie opinii społecznej i ocenianym jako jaskrawo nagannymi, dokonywanymi pod wpływem alkoholu, wskazujących na duży stopień lekceważenia norm bezpieczeństwa i powodujących zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne zakończone zaskarżonym rozkazem personalnym, zapewniając stronie czynny udział w tymże postępowaniu oraz należycie informując o wszelkich istotnych dla niej okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdzając, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż rozkaz personalny organu pierwszej instancji jest prawidłowy i zasadny. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji stał się przedmiotem skargi wniesionej przez B. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący zarzucił, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem następujących przepisów: 1. Konstytucji RP, tj.; 1) art. 30 - przez naruszenie godności Skarżącego, 2) art. 32 ust. 2 - przez przeprowadzenie postępowania w sposób go dyskryminujący, 3) art. 42 ust. 3 - przez naruszenie zasady domniemania niewinności; 2. Przepisów prawa materialnego, tj. niżej wymienionych przepisów z ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z poźn. zm.); 1) art. 25 ust. 1, poprzez jego błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że samo podejrzenie skarżącego o popełnienie wykroczenia naraża dobre imię służby, zaś sam skarżący nie spełnia określonego w tym przepisie wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii, podczas gdy skarżący nadal legitymuje się tym przymiotem oraz poprzez jego zastosowanie, podczas gdy nie ustalono przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że skarżący nie spełnia określonego w tym przepisie wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii, 2) art. 41 ust. 2 pkt 5, poprzez zastosowanie tego przepisu jako podstawy formalnoprawnej rozstrzygnięcia w stanie faktycznym i prawnym, który nie uniemożliwiał zwolnienie ze służby w Policji skarżącego oraz przez jego błędną wykładnię polegającą na niepoprawnej interpretacji pojęcia "ważny interes służby", 3) art. 58 § 1 w zw. z art. 27 ust. 1, poprzez uznanie, iż skarżący nie dochował obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania, nie precyzując na czym to naruszenie polegało, podczas gdy to jedyną osobą poszkodowaną w kolizji drogowej z dnia [...] grudnia 2012 r., był skarżący, zaś drugi uczestnik kolizji N. P. podchodząc do samochodu w którym siedział skarżący z obrażeniami i ranami głowy, zamiast udzielić mu pomoc i wezwać pogotowie ograniczyła się do wezwania Policji, zaś sama nie udzieliła pomocy skarżącemu, choć tego wymagał. 3. Przepisów prawa procesowego, tj. niżej wymienionych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267); 1) art. 7, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w zakresie prowadzonego w sprawie postępowania dowodowego oraz przez nieuwzględnienie okoliczności mających istotne znacznie dla słusznego interesu skarżącego, a także niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i bezkrytyczne przyjęcie, że skarżący dopuścił się zarzucanego mu wykroczenia; oceny zdarzenia przez pryzmat popełnienia wykroczenia przez skarżącego, 2) art. 7, art. 77 i art. 75 § 1 w zw. z art. 140, poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, polegającego na brakach we wszechstronnym zebraniu materiału dowodowego w sprawie i rozważeniu zebranych materiałów oraz nierozpatrzeniu wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, a także pominięcie dowodów świadczących o niewinności skarżącego oraz jego zaangażowanie w dotychczasowy przebieg służby, nadto nierozpoznanie w zasadzie żadnego z wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania, a w skutek tego błędne ustalenie, że zachodzą okoliczności określone w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, uzasadniające zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, 3) art. 8, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej w wyniku uznania, iż naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania odnoszących się do zawieszenia postępowania administracyjnego, jako naruszenie gwarancji procesowych skarżącego, pozostawało bez znaczenia dla sprawy, 4) art. 80 w zw. z art. 140, poprzez ich niezastosowanie i bezkrytyczne przyjęcie, pomimo braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym, iż okoliczności stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji zostały należycie udowodnione, 5) art. 97 § 1 pkt 4, poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niezawieszenie postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzucanego mu wykroczenia, podczas gdy przesłanki do jego zastosowania zachodziły, bowiem w takim przypadku organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym, 6) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 i art. 140, poprzez ich niezastosowanie i sporządzenie uzasadnienia, które nie spełnia określonych w tym przepisie wymogów, a nade wszystko poprzez błędne uzasadnienie faktyczne zaskarżonego rozkazu personalnego, w którym pomimo wskazania faktów, nie przedstawiono dowodów na których oparto się, wydając określone rozstrzygnięcie, 7) art. 108 § 1, poprzez jego błędne zastosowanie i nadanie zaskarżonemu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, nie wskazując, które z wymienionych w tym przepisie dóbr chronionych było zagrożone, 8) art. 138 § 1 pkt 1, poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym i prawnym, który nie uzasadniał utrzymania w mocy rozkazu organu pierwszej instancji z uwagi na uchybienia materialno - proceduralne przy jego wydawaniu, mające istotny wpływ na wynik sprawy, 9) art. 138 § 1 pkt 2, poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym i prawnym, który uzasadniał jego zastosowanie, tj. uchylenie w całości rozkazu organu pierwszej instancji wobec naruszeń przepisów proceduralnych oraz przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynika sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i utrzymanego nim w mocy rozkazu organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W tym miejscu podać należy, że skarżący zawarł w skardze wnioski dowodowe, które jego pełnomocnik na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2014 r. cofnął. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 3 powołanej ustawy, zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Zatem z przepisu tego wynika jedynie obowiązek zasięgnięcia opinii i nawet jeżeli jest ona pozytywna dla policjanta, to nie jest ona wiążąca dla organ. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Jednakże pozytywna opinia nie mogła być oceniona jako istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem prawem organu jest dokonywanie własnej oceny, czy policjant jest przydatny w służbie. Podkreślić należy, że nie jest rolą związku zawodowego kontrolowanie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ Policji i nie jest upoważniony do dokonywania oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ustawodawca w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji użył określenia "policjanta można zwolnić ze służby", tzn. że rozstrzygnięcie organu ma charakter fakultatywny, a decyzja ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że sądowa kontrola takich decyzji podlega ograniczeniu, bowiem nie jest zadaniem sądu administracyjnego ingerowanie w słuszność dokonanego przez organ rozstrzygnięcia i jego celowości. W tym miejscu podać należy, iż Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 grudnia 1994 r. (III ARW 65/94 OSNP 1995/3/31) stwierdził, że przy zwalnianiu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby. Opisana w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji przesłanka zwolnienia ze względu na ważny interes służby ma charakter niedookreślony, wymagający konkretyzacji w odniesieniu do indywidualnego przypadku. Przepisy procedury administracyjnej (w tym przede wszystkim art. 7 Kpa), chroniąc słuszny interes strony, wymagają również uwzględnienia interesu społecznego (interesu służby), który wynika ze specyfiki funkcjonowania Policji, jako instytucji powołanej do zapobiegania i zwalczania przestępczości. Sprawne działanie tej formacji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji. Są nimi w szczególności: niekaralność, nieposzlakowana opinia, zdyscyplinowanie, praworządność, gotowość do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych oraz dbałość o honor, godność i dobre imię Policji. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "ważny interes służby", ale z wieloletniego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może wynikać z różnych okoliczności i zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe, bowiem nie leży to w jej interesie i interesie społecznym. Ocena o nieprzydatności policjanta do służby nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia przez policjanta obowiązków służbowych za co może ponieść odpowiedzialność dyscyplinarną ani innych zachowań zawinionych lub niezgodnych z prawem. Może ona wynikać również z innych zachowań nagannych policjanta w służbie lub poza nią. Jeżeli takie zachowania kolidują z dobrem formacji, to stanowią one przeszkodę w pełnieniu przez niego dalszej służby, gdyż nie leży to w jej ważnym interesie. W uzasadnieniach decyzji kontrolowanych przez Sąd organy szczegółowo podały powody dlaczego uznały, że zaistniała przesłanka ważnego interesu służby uzasadniająca zwolnienie ze służby skarżącego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Obowiązek realizacji tych zadań jest ściśle związany z możliwością doboru i kształtowania polityki kadrowej, która zapewni właściwą realizację zadań ustawowych. Organy Policji są uprawnione do usuwania z szeregów formacji policjantów których zachowanie poza służbą jest niegodne i godzi w wizerunek i dobro Policji. Podkreślić należy, że ze służbą w Policji wiążą się liczne przywileje i prawa, w tym możliwość przejścia na emeryturę po 15 latach służby, ale i obowiązki. Policjant zobowiązany jest zachowywać się nienagannie podczas służby oraz w czasie wolnym. W sprawie bezspornym jest, że skarżący na przestrzeni dwóch lat uczestniczył w dwóch zdarzeniach drogowych, w których w tle pojawiał się alkohol. Okoliczności i rola skarżącego w tych zdarzeniach są nie do końca jednoznaczna. Podczas zdarzenia, które miało miejsce w dniu [...] maja 2010 r. ustalono, że skarżący był pod wpływem alkoholu, jednakże podczas prowadzonego postępowania przygotowawczego nie zdołano dowieść, że prowadził on pojazd mechaniczny, który został przez niego zaparkowany na poboczu drogi. Skarżący wyjaśnił, że alkohol spożywał po awarii samochodu sam na pobliskim przystanku autobusowym. Z zeznań uczestniczki zdarzenia w dniu [...] grudnia 2012 r. wynika, że skarżący mógł być pod wpływem alkoholu. Po zdarzeniu skarżący oddalił się z jego miejsca i został dopiero odnaleziony przez ojca po upływie 24 godzin. W ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły, że zachowania skarżącego związane z tymi zdarzeniami były wysoko naganne i kolidowały z postawą wymaganą od każdego uczestnika ruchu drogowego, a zwłaszcza policjanta. Krytyczna ocena takich zachowań skarżącego przez przełożonych nie może zostać uznana za dowolną i arbitralną. Oznacza to, że nie można im zarzucić, że w ustalonym stanie faktycznym skorzystały z możliwości jaką daje art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i zwolniono skarżącego ze służby w Policji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zarzuty naruszenia norm konstytucyjnych są co najmniej niezrozumiałe. Podczas prowadzonego postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją trudno bowiem doszukać się, że na jakimkolwiek jego etapie ucierpiała godność skarżącego, naruszono jego prawa, w tym prawo do obrony. Organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa materialnego, jak również przeprowadził postępowanie z poszanowaniem jego zasad. W ocenie Sądu okoliczności formalne związane zawieszeniem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem toczące się w stosunku do skarżącego postępowanie o wykroczenie w ruchu drogowym nie stanowiło zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia warunki określone w art. 107 § 3 Kpa. W ustalonym stanie faktycznym organ zasadnie skorzystał z prawa jakie daje art. 108 § 1 Kpa i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy utrzymując w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, nie naruszył tego przepisu, gdyż decyzja organu pierwszej instancji nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym usunięcie jej z obrotu prawnego. Argumentację i czynienie ze skarżącego pokrzywdzonego, Sąd w świetle akt sprawy ocenia co najmniej jako niestosowną. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).