IV SA/Gl 721/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia[...] Prezydent Miasta S. odmówił uznania Ł. P. za osobę bezrobotną z dniem 08 lutego 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona pełniąc funkcję prezesa w spółce z o.o. posiadającej aktualny wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym, nie spełnia ustawowej definicji osoby bezrobotnej, tj. nie posiada zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy oraz innej pracy zarobkowej. Powyższe orzeczenie Ł. P. zaskarżył, wnosząc o uchylenie decyzji i uznanie go za osobę bezrobotną. Przytaczając brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odwołujący stwierdził, że nie pozostaje w stosunku pracy, nie prowadzi również działalności zarobkowej natomiast powołanie go skład zarządu spółki powoduje jedynie powstanie stosunku członkostwa w zarządzie i nadanie odpowiednich uprawnień w zakresie zarządzania spółką. Nadto odwołujący zadeklarował chęć i możliwość wykonywania pracy, w której przeszkodą nie jest występowanie w charakterze prezesa spółki. Decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art.2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), w trybie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r, poz.267) Wojewoda [...] orzekł zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Ł. P. zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. 08 lutego 2013 r. celem dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna. W dacie tej odwołujący oświadczył, że posiada wpis do Krajowego Rejestru Sądowego i pełni funkcję prezesa w zarządzie spółki, ale nie otrzymuje wynagrodzenia, z tego tytułu nie podlega ubezpieczeniu społecznemu. W aktach sprawy widnieje wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego wg stanu na dzień 14 lutego 2013 r. Nr [...] który potwierdza, że Ł. P. jest wspólnikiem Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A ", [...], ul.[...], posiadając 25 udziałów, których łączna wysokość stanowi 2.500,00 zł. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art.2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Stąd też, osoba ubiegająca się o przyznanie jej statusu bezrobotnego musi spełniać w/wym. warunki, by mogła uzyskać (zachować) status bezrobotnego. Podkreślił, że art.2 ust. 1 pkt 2 od lit. "a" do "1" zawiera zespół przesłanek negatywnych, a więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu. Brzmienie tego artykuł jest kategoryczne, co oznacza, że kwestie statusu bezrobotnego nie zależą od uznania organów orzekających. Bezrobotnym może być jednie osoba niepozostająca w stosunku pracy czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej i to niezależnie od wysokości uzyskiwanego wynagrodzenia z tego tytułu. Przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego nie stanowi jedynie wykonywanie na zasadach określonych w art. 2 ust. 2 ustawy świadczeń przez wolontariuszy i odbywanie praktyki absolwenckiej. Wojewoda zaakcentował, że z postanowień art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika przesłanka stanowiąca istotny element definicji bezrobotnego, a mianowicie "gotowość do podjęcia pracy". Warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. Chodzi tu przy tym o możliwość podjęcia nie jakiejkolwiek działalności zarobkowej, lecz gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Ustawa nie wyjaśnia wprost pojęcia " gotowości do pracy", jednakże nie można takiego zapisu utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy. Nie ulega wątpliwości, że osoba dążąca do uzyskania statusu bezrobotnego musi wyrazić wole świadczenia pracy poprzez podpisanie w obecności urzędnika formuły oświadczenia znajdującego się na karcie rejestracyjnej. Gotowość do podjęcia pracy jest istotnym elementem definicji bezrobotnego, a definicja jest związana z nabyciem określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych. Dlatego gotowość do podjęcia pracy musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. W opinii Wojewody z brakiem gotowości do podjęcia pracy związane jest m.in. pełnienie funkcji w zarządach spółek prawa handlowego. Fakt pełnienia funkcji prezesa spółki i zakres obowiązków przypisanych do tej funkcji (przepisy rozdziału 6 Kodeksu spółek handlowych) oznaczają, że taka osoba nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia w omawianym znaczeniu. Odnosząc to do przedmiotowej sprawy organ zauważył, że z ustaleń faktycznych bezspornie wynika, iż Ł. P. w dacie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., tj. 08 lutego 2013 r. pełnił funkcję prezesa spółki z ograniczona odpowiedzialnością "A" z siedzibą w D. Pełnienie przez stronę takiej funkcji, nawet w przypadku niepobierania z tego tytułu wynagrodzenia, będąc jednocześnie uprawnionym do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu spółki jej spraw, wyłącza pełną gotowość do podjęcia pracy w pełnym wymiarze, co jest wystarczającym warunkiem do odmowy przyznania statusu osoby bezrobotnej. Stąd też w opinii Wojewody, organ zatrudnienia zasadnie odmówił uznania Ł. P. za osobę bezrobotną z dniem 08 lutego 2013 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący Ł. P. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzucił organowi naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię, a następnie przyjęcie, iż Ł. P., będąc zarejestrowanym w Krajowym Rejestrze Sądowym jako prezes spółki A z siedzibą w D. nie jest uprawniony do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Podkreślił, iż na gruncie zaistniałego stanu rzeczy nie pozostaje w stosunku zatrudnienia. Nie prowadzi również innej działalności zarobkowej. Przy tym oczywistym jest, iż powołanie go w skład zarządu spółki powoduje jedynie powstanie organizacyjnego, wewnątrz-kadrowego stosunku członkostwa w zarządzie. Ponadto, kodeks spółek handlowych nie przewiduje obowiązku wynagrodzenia dla członka zarządu z tytułu uczestnictwa w posiedzeniach zarządu. Wynagrodzenie takie dopiero może być przewidziane mocą uchwały, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Zatem w przypadku, jeżeli członek zarządu nie jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę czy umowy cywilnoprawnej (o świadczenie usług, zlecenia lub kontraktu menadżerskiego) nie ma podstaw do pobierania wynagrodzenia i opłacania składek. Wskazał, że w toku postępowania administracyjnego sygnalizował, iż jako członek zarządu (prezes) nie prowadzi działalności zarobkowej, w związku z czym nie uzyskuje wynagrodzenia i nie podlega ubezpieczeniu społecznemu. Podkreślił, że warunkiem przyznania zainteresowanemu statusu osoby bezrobotnej jest również zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia i chodzi tu przy tym o zdolność do pracy w sensie prawnym (czyli zdolność do bycia pracownikiem, uwarunkowana wiekiem i posiadaniem przynajmniej ograniczonej zdolności do czynności prawnych - art. 22 § 2 i § 3 kodeksu pracy). Zdolność do pracy oznacza również taki stan zdrowia, który pozwala pracodawcy na stałe zatrudnianie danej osoby w pełnym wymiarze czasu pracy, a w przypadku niepełnosprawnego - co najmniej w połowie obowiązującego czasu pracy. W tej mierze wskazał, iż wyraża chęć podjęcia pracy zarobkowej, a w związku z tym, iż obecnie nie pozostaje do dyspozycji pracodawcy czy zleceniodawcy - posiada ku temu realną możliwość. Samo zaś pełnienie funkcji prezesa zarządu nie stoi na przeszkodzie dalszym staraniom, a jest jedynie namacalnym potwierdzeniem chęci realizacji zawodowej. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle okoliczności sprawy zasadnicza treść zagadnienia prawnego sprowadza się do kwestii, czy osoba pełniąca funkcję członka zarządu, w tym wypadku - jednocześnie prezesa może posiadać status bezrobotnego w okresie pozostawania w zarządzie spółki. W pierwszym rzędzie zauważyć przyjdzie, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy adresowana jest do dwóch grup osób, tj. poszukujących pracy i bezrobotnych. Pojęcie poszukującego pracy jest bardzo szerokie. Obejmuje wszystkich zainteresowanych (osoby, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1-3, lub cudzoziemców - członków rodziny obywatela polskiego) poszukujących zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub innej formy pomocy określonej w ustawie, zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy. Ze statusem osoby poszukującej pracy wiążą się ograniczone uprawnienia i obowiązki. W związku z tym ustawa nie przypisuje takiej osobie identycznych wymogów, jak w przypadku bezrobotnego. Nie ma zatem znaczenia, czy osoby te w dacie rejestracji w charakterze poszukującego pracy pozostają w jakimkolwiek zatrudnieniu czy prowadzą inną działalność zawodową, a także na jakiej podstawie i w jakim wymiarze wykonują takie czynności oraz w jakiej wysokości osiągają z tego tytułu dochody. Pozwala to zainteresowanym zmianą pracy, ewentualnie podjęciem dodatkowej pracy, na zarejestrowanie się w urzędzie pracy w charakterze poszukującego pracy w czasie jeszcze trwającego na przykład stosunku pracy czy przed zakończeniem innej działalności zarobkowej. Inaczej jednakże unormowana jest sytuacja osób bezrobotnych. Pojęcie bezrobotnego ustawa łączy bowiem ze znacznie szerszymi uprawnieniami, stosując je w przepisach regulujących prawa podmiotowe do określonych świadczeń o charakterze roszczeniowym z tytułu pozostawania bez pracy. W związku z tym koniecznym było bardziej rygorystyczne i dość precyzyjne zdefiniowanie tego pojęcia. Przyjęta przez ustawodawcę konwencja terminologiczna musiała przy tym uwzględniać niewątpliwie zarówno cele polityki rynku pracy, jak i ograniczoną ilość środków finansowych, które na realizację takich zadań mogą być przeznaczone, a także fakt, iż przeciwdziałanie bezrobociu i łagodzenie ich skutków stanowi najpoważniejsze oraz stale rosnące obciążenie finansowe Funduszu Pracy, skąd wydatki na świadczenia dla omawianej grupy beneficjentów są pokrywane. Niezbędne zatem było objęcie ochroną socjalną maksymalnie dużej grupy rzeczywistych ofiar bezrobocia przymusowego, a jednocześnie wyeliminowanie z kręgu uprawnionych tych, którzy zainteresowani są nie tyle podjęciem pracy, ile otrzymywaniem raczej świadczeń z Funduszu Pracy i zdobyciem w ten sposób pewnych środków umożliwiających realizację innych planów osobistych i zawodowych. Definicję osoby bezrobotnej zawiera art.2 ust.1 pkt.2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Definicja ta skonstruowana jest w istocie z dwóch części. W pierwszej z nich wskazuje się na swego rodzaju przesłanki pozytywne, a więc na warunki, które musza być spełnione, by można było uzyskać (zachować) status bezrobotnego. Druga część zawiera zespół przesłanek negatywnych, w więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu. Z ich zestawienia jednoznacznie wynika, że nie każda osoba rejestrująca się w urzędzie pracy może być uznana za bezrobotnego. Wszystkie niezbędne wymogi muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycia czy zachowania omawianego statusu. Nie jest możliwe odstąpienie od nich nawet ze względu na szczególne uwarunkowania konkretnej sprawy. Kwestie statusu bezrobotnego, nie zależą od uznania organów orzekających. Brzmienie art.2 ust.1 pkt.2 ustawy jest kategoryczne. Żadne inne okoliczności poza wymienionymi w ustawie nie mogą mieć zatem w przedmiotowych sprawach istotnego znaczenia. Stąd też, bezrobotnym może być jedynie osoba niepozostającą w stosunku pracy czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej i to niezależnie od wysokości uzyskiwanego z tego tytułu dochodu. Przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego nie stanowi jedynie wykonywanie, na zasadach określonych w art.2 ust.2 ustawy, świadczeń przez wolontariuszy i odbywanie praktyki absolwenckiej. Przeto też, celem rejestracji w charakterze bezrobotnego z założenia ustawodawcy jest nie tylko uzyskanie określonych świadczeń z Funduszu Pracy, ale przede wszystkim znalezienie dla zainteresowanego pracy. Nie ulega zatem wątpliwości, ze status bezrobotnego może otrzymać tylko osoba wykazująca określone cechy, zarówno psychiczne, fizyczne jak i biologiczne. Koniecznym zatem jest, aby ta osoba była pełnoletnia i nie przekroczyła ustalonego limitu wieku oraz posiadała zdolność do czynności prawnych (pełną bądź ograniczoną), a także by stan jej zdrowia pozwalał na podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, a w przypadku niepełnosprawności- na podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy. Z postanowień art.2 ust.1 pkt.2 ustawy wynika jeszcze jeden warunek stanowiący nader istotny element definicji bezrobotnego, a mianowicie "gotowość do podjęcia pracy". Warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. Chodzi tu przy tym o możliwość podjęcia nie jakiejkolwiek działalności zarobkowej lecz gotowość - co do zasady (z wyjątkiem osób niepełnosprawnych) - do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Ustawa nie wyjaśnia wprost pojęcia "gotowości do pracy". Jednakże kierując się zasadami wykładni funkcjonalnej, celowościowej i systemowej, nie można takiego zapisu utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy. Niewątpliwie taka deklaracja także jest niezbędna. Nie ulega bowiem wątpliwości, że osoba dążąca do uzyskania statusu bezrobotnego w chwili rejestracji musi wprost (a nie w sposób tylko dorozumiany) i w konkretnej formie (podpisanie w obecności urzędnika formuły oświadczenia znajdującego się na karcie rejestracyjnej) uzewnętrznić wolę świadczenia pracy. Jednakże gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych istniejących po stronie zainteresowanego. Gotowość do podjęcia pracy musi być oceniana również w kategoriach obiektywnych, co należy rozumieć, iż musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy, gdyż z tą kwestią wiąże się nabycie określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych. Z brakiem gotowości do podjęcia pracy związana jest między innymi przesłanka uczenia się w szkole w systemie dziennym. Ustawodawca wyszedł z założenia, że uczniowie nie są w stanie podejmować pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. W związku z tym pozbawienie ich możliwości uzyskania statusu bezrobotnego jest uzasadnione i nigdy nie budziło wątpliwości. W podobny sposób należy podchodzić do osób pełniących funkcję w zarządach spółek prawa handlowego. W przypadku pełnienia funkcji członka zarządu spółki istotne znaczenie ma nie to, czy takie czynności są wykonywane odpłatnie, lecz to, iż na każdej z osób pełniących omawianą funkcję ciążą określone zadania, które muszą one wykonywać, co do zasady osobiście. W myśl przepisów kodeksu spółek handlowych (art. 201 § 1), zarząd jako jedyny organ prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Oznacza to, że w zakresie działalności gospodarczej jest on jedynym upoważnionym do prowadzenia tejże działalności. W niniejszej sprawie ta działalność prowadzona może być tylko przez skarżącego, gdyż jest jedynym członkiem - prezesem zarządu spółki. Okoliczność, iż nie pobiera wynagrodzenia, nie wpływa na ocenę, iż skarżący jest prowadzącym działalność gospodarczą spółki. Działalność gospodarcza jest prowadzona na własne ryzyko podmiotu gospodarczego podejmującego tę działalność. Dlatego tu nie mogą mieć żadnego prawnego znaczenia przesłanki osoby ubiegającej się o status osoby bezrobotnej, nawet w przypadku gdyby działalność gospodarcza (np. z uwagi na sytuację finansową) nie była prowadzona. Skarżący, jako jedyny członek zarządu, a jednocześnie wspólnik spółki, jest uprawniony do podjęcia decyzji w zakresie bytu spółki lub pełnionej funkcji w jej organach. Istotą definicji osoby bezrobotnej jest założenie, iż chodzi tu o osobę, która poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z zamiarem i gotowością jej podjęcia. Oznacza to, że już w samej istocie "bycie bezrobotnym" tkwi to, iż osoba która ma uzyskać status prawny bezrobotnego, nie ma pracy, nie prowadzi innej działalności zarobkowej, a tym bardziej nie jest podmiotem gospodarczym. Wyjątki od tej zasady, które dopuszcza sama ustawa, muszą być interpretowane ściśle. W ocenie Sądu pełnienie funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia z tego tytułu, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, a zatem osoba ta nie spełnia podstawowych przesłanek do uzyskania statusu bezrobotnego (patrz pogląd wyrażony w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 05 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2902/01 zachowujący aktualność na gruncie obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – zbiór orzeczeń LEX nr 81919). W przedmiotowej sprawie z ustaleń faktycznych bezspornie wynika, że skarżący w dacie rejestracji w urzędzie pracy pełnił funkcje Prezesa Zarządu "A" Spółki z o.o. w likwidacji z siedzibą w D. W tych okolicznościach sprawy prawidłowe jest stanowisko organów orzekających w sprawie, że pełnienie przez stronę takiej funkcji, wiążącej się z obowiązkami, które mogą ograniczać gotowość do pracy w pełnym wymiarze czasu, stanowiło wystarczający warunek do odmowy przyznania jej statusu osoby bezrobotnej. Organom administracji nie można zatem skutecznie zarzucić złamania art. 2 ust.1 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż w zaskarżonej decyzji dokonano właściwej wykładni powołanej normy i właściwie ją zastosowano. Taki sam pogląd został nadto wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 338/11 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). Przeto należy stwierdzić, iż decyzje organów procedujących w sprawie - pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej - są prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Ponieważ w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie stwierdzono, ani istotnych naruszeń przepisów prawa materialnego, ani też istotnych naruszeń przepisów procesowych, przeto na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.