I SA/Go 107/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A.W., M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. oddala skargę. Skarżący, M. i A.W., wnieśli skargę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2013r., nr [...] uchylającą decyzję Burmistrza z [...] listopada 3013 r. w części dotyczącej terminu płatności rat łącznego zobowiązania pieniężnego i w tym zakresie ustalającą, że termin płatności pozostałego do zapłaty zobowiązania – łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013, tj. kwoty 156,00 zł wynosi 14 dni od daty doręczenia decyzji. Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2013r. Burmistrz zmienił skarżącym wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013r. zwiększając wymiar podatku z kwoty 3.783,00zł. na kwotę 3.939,00zł. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił wysokość rat w terminach płatności: [...].03.2013r. - 946,00zł, [...].05.2013r. - 946,00zł, [...].09.2013r. - 1.008,00zł, [...].11.2013r. - 1.039,00zł. Jednocześnie wskazał, że do zapłaty pozostaje w dniu [...] września 2013r. kwota 63,00zł, a w dniu [...] listopada 2013r. kwota 93,00zł. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w dniu [...] lutego 2013r. organ wydał decyzję ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013r. w kwocie 3.783,00 zł, na podstawie złożonej przez skarżących informacji w sprawie podatku od nieruchomości oraz danych z ewidencji gruntów i budynków (powierzchnia działki nr [...] została zakwalifikowana jako grunty leśne). Skarżący nie wnieśli odwołania od powyższej decyzji. Następnie do organu podatkowego wpłynęło zawiadomienie o zmianach w danych ewidencyjnych - wyłączona z produkcji leśnej została część działki [...] o powierzchni 837 m2, która została oznaczona w ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe jako Tr - tereny różne - podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, wg stawki jako dla gruntów pozostałych. Skarżący zostali wezwani do złożenia korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości i korekty informacji podatku leśnego. Ponieważ takie korekty nie zostały złożone, wszczęto w stosunku do skarżących z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok z uwagi na zmiana okoliczności faktycznych - zmiana wielkości podstawy opodatkowania gruntów podatkiem od nieruchomości i podatkiem leśnym. Organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 254 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 5 ust. 4 ustawy o podatku leśnym, wydał decyzję zmieniającą wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013r. Decyzja została doręczona skarżącym w dniu 8 listopada 2013r. Skarżący, z zachowaniem ustawowego terminu, w dniu 20 listopada 2013r wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżając decyzję w części dotyczącej podatku od nieruchomości od działki nr [...], która dotychczas stanowiła obszar leśny (Ls), a została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy błędnie przekwalifikowana jako "obszar wydzielony z terenów leśnych, ewidencyjnie stanowiący tereny różne (Tr), co stało się przyczyną naliczenia od tej działki podatku od nieruchomości, tj. grunty pozostałe , 837m2 - stawka 0,45zł - kwota 156,94zł. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 1 ust 1 pkt 3, 4 i 7 , art. 1 ust. 2 i art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy o lasach oraz § 67 i przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W uzasadniając odwołanie podnieśli, że są właścicielami działki gruntu (nr [...]) eksploatowanego jako las, na której w styczniu 2012 ustanowili prawo służebności przesytu w związku z budową przez W sp. z o. o. na rzecz E sp. z o. o. linii elektroenergetycznej o napięciu 110kV z prawem swobodnego dostępu do istniejącej linii elektroenergetycznej wybudowanej na podstawie decyzji Starosty. Godząc się na ustanowienie służebności mieli na uwadze brak rezerw w dostawie energii elektrycznej dla rozwijającej się gminy i jej okolicy - usunięciu tych braków ma służyć inwestycja celu publicznego w postaci nowej linii elektroenergetycznej o napięciu 110 kV, która w najbliższym czasie ma dostarczyć gminie zwiększone ilości energii elektrycznej. E zadecydowała, że wykona tę inwestycję w postaci nowej napowietrznej linii elektroenergetycznej o wysokim napięciu po "starej" istniejącej trasie średniego napięcia, która przecina ww. działkę poszerzając jedynie wymagany pas korytarza przebiegu. Do tego niezbędne było wyłączenie pasa gruntu linii elektroenergetycznej z produkcji leśnej. Skarżący otrzymali od inwestora linii odszkodowanie za straty finansowe, spowodowane przedwczesnym wyrębem drzewostanu i wyłączenie części działki z produkcji leśnej w ww. korytarzu linii. Jednak otrzymanie tego odszkodowania nie może być podstawą cytowanego w zaskarżonej decyzji art. 5 ust. 4 ustawy o podatku leśnym, ponieważ skarżący na przedmiotowej działce absolutnie nie prowadzą działalności gospodarczej. Skarżący nie są przedsiębiorcami. W ocenie skarżących zmiany dokonane w ewidencji gruntów zawiadomieniem Starosty Powiatowego z dnia [...] lipca 2013r. z lasów (Ls) na tereny różne (Tr) są wynikiem błędu (błędna decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, błędna uchwała Rady Miejskiej z dnia [...].08.2012r. sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przebiegu linii elektroenergetycznej 110 kV i lokalizacji stacji transformatorowej 110/15 kV w gminie, błędny "Projekt Burmistrza". Błędne przekwalifikowanie działek skarżących stało się prawem lokalnym i weszło do obrotu prawnego. Zmiana ta jest dla skarżących niesprawiedliwa i dyskryminująca, gdyż na sąsiednich terenach rolniczych [...] działki rolnicze, przez które przebiega również omawiana w tej sprawie linia oznaczone są jako działki rolnicze z trasą przebiegu linii 110 kV i właściciele tych działek rolniczych nie płacą wyższego podatku. Dyskryminacja skarżących nastąpiła już przed przyjęciem ww. uchwały Rady Miejskiej, ponieważ zmiany w przeznaczeniu przedmiotowych działek leśnych Rada Miejska przyjęła bez konsultacji z właścicielami, bez informowania ich o skutkach podatkowych wynikających z tych zmian i bez ich zgody. Skarżący podnieśli, że działka nr [...] dalej jest lasem, a przeznaczona część do wyłączenia z produkcji leśnej (w tej chwili pokryta runem leśnym) miała być oznaczona symbolem "ZS,E"- zieleń śródleśna - rozumiana jako obszar wydzielony z terenów leśnych, stanowiących tereny różne, na których dopuszcza się budowę linii 110 kV, bez prawa zalesienia terenu, a nie symbolem "IT,E"- tereny infrastruktury technicznej - rozumiane jako obszar wydzielony z terenów leśnych, ewidencyjnie stanowiący tereny różne (Tr), na którym dopuszcza się budowę linii 110 kV bez prawa zalesienia terenu. Samorządowe Kolegium odwoławcze decyzją z [...] grudnia 2013 r. uchyliło decyzję Burmistrza z [...] listopada 3013 r. w części dotyczącej terminu płatności rat łącznego zobowiązania pieniężnego i w tym zakresie ustaliło, że termin płatności pozostałego do zapłaty zobowiązania – łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013, tj. kwoty 156,00 zł wynosi 14 dni od daty doręczenia decyzji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podkreślił, że w trybie art. 254 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może decyzję ostateczną, ustalającą lub określającą wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres zmienić, jeżeli po doręczeniu decyzji nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Wskazano, że w orzecznictwie sądowym podkreśla się wyjątkowy charakter powyższego przepisu. Jego stosowanie uzależnione jest od istnienia przepisów szczegółowego prawa podatkowego - przede wszystkim materialnego prawa podatkowego, gdzie określone są warunki, od których zależy wysokość zobowiązania podatkowego. Z materiału dowodowego wynika, że w dniu 24.07.2013 r. do Urzędu Miejskiego wpłynęło zawiadomienie o zmianach w danych ewidencyjnych skierowane przez Starostwo Powiatowe Delegatura, z którego to zawiadomienia wynika, że zmiana dotyczy wyłączenia z produkcji leśnej części działki nr [...] będącej własnością skarżących (powierzchnia 0,0837 ha), którą oznaczono w tej ewidencji symbolem Tr (tereny różne), a jako datę wprowadzenia zmiany podano [...].07.2013 r. Decyzja Burmistrza z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie łącznego wymiaru zobowiązania pieniężnego na 2013 rok w stosunku do skarżących została doręczona w dniu 13 lutego 2013 r., tak więc zmiana w ewidencji gruntów jako okoliczność faktyczna nastąpiła po dacie doręczenia stronie decyzji wymiarowej na rok 2013. Wskazano, że dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji. Rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Powyższą tezę potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku (sygn. II FSK 1522/05), który stwierdził, że organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie mogą przyjąć innej podstawy niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jeżeli nie zostały one skutecznie zakwestionowane w innym postępowaniu administracyjnym. Z kolei w wyroku NSA z 21 grudnia 2012r. II FSK 984/11, lex nr 1364168 Sąd ten stwierdził, że o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis ewidencji gruntów. Tego dowodu nie mogą samodzielnie kwestionować organy podatkowe, poprzez klasyfikowanie danego gruntu jako lasu wyłącznie w oparciu o definicję ustawową zawartą w powyższej ustawie z pominięciem zapisu w ewidencji. W wyroku NSA z dnia 18 stycznia 2013r. II FSK 974/11, lex nr 1361297 Sąd ten orzekł, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący zarówno, co do wielkości gruntów danego podatnika, jak i sposobu ich klasyfikacji. A zatem zapisy ewidencji gruntów i budynków jako urzędowego źródła informacji mają rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów i budynków. Podatnik, który kwestionuje prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Organ odwoławczy wskazał, że zakwestionował w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji jedynie ustalenie terminów płatności pozostałego do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego, ponieważ nieprawidłowe było ustalenie terminów płatności w dniach [...] września 2013r. i [...] listopada 2013r. w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] listopada 2013r., a więc po terminach płatności. Stosownie bowiem do art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Skarżący nie zgodzili się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego i wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postepowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa procesowego w szczególności art. 122, 187 § 21, 194 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezkrytyczne przyjęcie za wypisem z rejestru gruntów, że przedmiotowe 837 m² na działce nr [...] nie stanowi lasu, pomimo rażącej niezgodności takiego ustalenia ze stanem faktycznym. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazali, że w toku postępowania organy podatkowe nie wzięły pod uwagę żadnych twierdzeń i dowodów podniesionych przez skarżących twierdząc, że ustalając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innych danych, niż wynikające z ewidencji gruntów. W ocenie skarżących u podstaw takiego rozstrzygnięcia leży błędny pogląd, według którego, przepisy o kwalifikacji gruntów, zawarte w ewidencji gruntów mają bezwzględny prymat nad stanem faktycznym. Dalej skarżący podkreślili, że jest prawdą, iż dane zawarte w ewidencji gruntów mają charakter dowodu urzędowego i są kwalifikowanym źródłem informacji o osobie właściciela oraz samej nieruchomości, jednak jak podkreśla się w doktrynie, nie powinny one być dowodem wyłącznym. Uznanie za prawidłowe stanowiska odmiennego prowadziłoby do sytuacji, w której ewidencja gruntów i budynków zawsze stanowiłaby jedyną podstawę do wymiaru podatku, nawet w sytuacji, gdy dane z tej ewidencji byłyby niezgodne ze stanem rzeczywistym. Ewidencji gruntów należy przypisać zatem znaczenie podstawowe ale nie wyłączne, przy określaniu czy dany grunt jest lasem, czy nie. Skarżący wskazali również, że analiza przepisów Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu - art. 194 § 1 i 3. W ocenie skarżącej rolą organów podatkowych było przeprowadzenie właśnie takiego postepowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270) zw. dalej. "P.p.s.a.". Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszenia zasad postępowania podatkowego wskazanych w skardze. Stan faktyczny sprawy jest po części sporny i został zaprezentowany przy okazji opisywania stanowiska strony oraz organów podatkowych. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych powodów do jego ponownego przedstawiania. W sprawie sporna jest przede wszystkim kwestia klasyfikacji części gruntów należących do skarżących, a właściwie związanie organów podatkowych danymi wynikającymi z klasyfikacji gruntów. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ od będącej przedmiotem opodatkowania nieruchomości należny jest zarówno podatek od nieruchomości, jak i leśny. Jednakże, skarżący błędnie upatrują naruszenia prawa w tym, że Burmistrz, ustalając wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego, oparł swoje rozstrzygnięcie na danych zawartych w ewidencji gruntów. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że organ podatkowy w zakresie danych zawartych w tej ewidencji, jest nimi związany. Przypomnieć należy, że organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, iż podstawą zmiany wysokości zobowiązania podatkowego była informacja – zawiadomienie o zmianach w danych ewidencyjnych z dnia [...] lipca 2013 r. wydana przez Starostwo Powiatowe Delegatura. Z zawiadomienia tego wynikało, że wyłączona z produkcji leśnej została część działki [...] o powierzchni 837 m2, która została oznaczona w ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe jako Tr - tereny różne - podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, wg stawki jako dla gruntów pozostałych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, co do tego, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniach podatkowych, tym samym dane w niej zawarte mają decydujące znaczenie i wiążą organ podatkowy. Skoro ze wskazanego wyżej przepisu art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane zawarte w ewidencji gruntów, to organ podatkowy jest tymi danymi związany. W tej sytuacji ewidencja gruntów i budynków musi być uznana, i przez organy obu instancji tak uznana została, za dokument urzędowy, o którym mowa w art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.). W myśl powołanego przepisu dokument urzędowy korzysta z domniemania wiarygodności i autentyczności, a pominięcie danych w nim zawartych bez uprzedniego przeprowadzenia przeciwdowodu stanowiłoby naruszenie tego właśnie przepisu. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 23 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1850/07, w którym Sąd wyraził pogląd, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez niego nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą, ponieważ taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. W tej sytuacji, skoro podatnicy kwestionują dokument urzędowy (dane z ewidencji gruntów i budynków), to powinni wszcząć procedurę w celu jego zmiany. Tym samym zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia art. 120, art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 194 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że w toku prowadzonego postępowania podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i wnikliwie rozpatrzony, co następnie znalazło swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.