I OSK 2147/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1305/13 w sprawie ze skargi J.D. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 kwietnia 2013 r. nr [..] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Wa 1305/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.D. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 kwietnia 2013 r. nr [..]w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia 24 kwietnia 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Kuratora Oświaty z dnia 21 grudnia 2011 r., którą to decyzją odmówił J.D. nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Jako podstawę materialnoprawną decyzji organ wskazał art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.). W motywach uzasadnienia organ podał, że zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy – Karta Nauczyciela, warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz – w przypadku nauczyciela mianowanego – uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej, po dokonaniu analizy dorobku zawodowego nauczyciela i przeprowadzonej rozmowie. Wyjaśnił, że J.D. spełnił wymagania formalne, by móc ubiegać się o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego, albowiem spełnił warunek posiadania stopnia nauczyciela mianowanego, posiadania kwalifikacji do zajmowanego stanowiska nauczyciela-instruktora oraz odbycia stażu na kolejny stopień awansu zawodowego, zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela. Jednocześnie organ stwierdził, że Komisja Kwalifikacyjna która została powołana postanowieniem Dolnośląskiego Kuratora Oświaty, w dniu 13 października 2011 r. do rozpatrzenia wniosku J.D. o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego, nie udzieliła mu akceptacji na stopień nauczyciela dyplomowanego, co skutkowało koniecznością wydania decyzji o odmowie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, w oparciu o art. 9b ust. 6 ustawy – Karta Nauczyciela. Organ ustalił też, że Komisja ta powołana została zgodnie z art. 9g ust. 3 i 5 ustawy – Karta Nauczyciela. Wskazał, że jej skład ustalony został, zgodnie z przepisami art. 9g ust. 3 ustawy – Karta Nauczyciela oraz § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 28 grudnia 2010 r., tj. przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 listopada 2010 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli – Dz. U. Nr 235, poz. 1543). Wyjaśnił, że stosownie do § 10 ww. rozporządzenia, w skład Komisji Kwalifikacyjnej weszli eksperci, posiadający kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole tego samego typu i rodzaju, co szkoła, w której nauczyciel jest zatrudniony, w tym jeden, który naucza tego samego przedmiotu lub prowadzi ten sam rodzaj zajęć. Nadto przedstawiciel organu sprawującego nadzór pedagogiczny, jako Przewodniczący Komisji, dyrektor Publicznej Szkoły Podstawowej Nr 6 w [..]. W konkluzji organ stwierdził, że brak akceptacji prawidłowo powołanej Komisji Kwalifikacyjnej uzasadniał odmowę nadania J.D. stopnia nauczyciela dyplomowanego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący podniósł naruszenie art. 9h ust. 2 ustawy – Karta Nauczyciela. Wskazał, że organ rozpoznając jego sprawę rozstrzygnięcie oparł na § 17 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego nauczycieli, a wobec faktu, iż postępowanie toczy się od dnia 27 czerwca 2001 r. (data złożenia wniosku), przepisami właściwymi w sprawie winny być przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Zarzucił, że Komisja Kwalifikacyjna została powołana na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli i zastosowała procedury, np. ocenę przeprowadzonej rozmowy wg skali od 0 do 10, czego nie przewiduje rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. Podniósł, że czynności Komisji Kwalifikacyjnej, jako że podjęte zostały z naruszeniem prawa, stosownie do art. 9h ust. 2 ustawy – Karta Nauczyciela, są nieważne i nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji. Skarżący podniósł również zarzuty dotyczące składu Komisji Kwalifikacyjnej, a mianowicie twierdził, że jej skład powinien odpowiadać wymogom rozporządzenia MEN z dnia 3 sierpnia 2000 r., a nie rozporządzenia MEN z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego nauczycieli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że Komisję Kwalifikacyjną powołano na postawie art. 9g ust. 3 ustawy – Karta Nauczyciela oraz § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, natomiast oceny dokumentacji dokonano na podstawie rozporządzenia MEN z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że istota sporu sprowadzała się do oceny, czy Komisja Kwalifikacyjna, o której mowa w art. 9b ust. 1 pk 3 i art. 9g ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.), powołana na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593 ze zm.), powołana została w oparciu o obowiązujące przepisy. Nadto, czy dokonana przez komisję ocena, w postaci braku akceptacji dla uzyskania przez skarżącego stopnia awansu nauczyciela dyplomowanego, wydana została w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Sąd I instancji wskazał, że art. 9b ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela określa warunki nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego, wśród których wymienia m.in. uzyskanie akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej. Zasady powołania i skład Komisji Kwalifikacyjnej, przy awansie na stopień nauczyciela dyplomowanego, określa przepis rangi ustawowej tj. art. 9g ust. 3 Karty Nauczyciela. Przepis art. 9g ust. 10 Karty Nauczyciela zawiera zaś delegację ustawową dla ministra, właściwego do spraw oświaty i wychowania, w przedmiocie określenia trybu działania komisji kwalifikacyjnych (art. 9g ust. 10 pkt 4). Zdaniem Sądu I instancji, dokonując zatem oceny, które z rozporządzeń wykonawczych będzie miało w sprawie posiłkowe zastosowanie, nie można tracić z pola uwagi treści aktu podstawowego tj. ustawy – Karta Nauczyciela, która w hierarchii systematyki prawa jest aktem wyższego rzędu i która reguluje kwestie składu oraz zakresu kompetencji komisji kwalifikacyjnej. Oznacza to, że ewentualne uchybienia przepisom rozporządzenia wykonawczego nie skutkują automatycznie nieważnością postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami rangi ustawowej tj. z ustawą – Karta Nauczyciela. Skarżący zarzucił, że wniosek o postępowanie awansowe złożył w dniu 27 czerwca 2001 r., a zatem obowiązującym aktem prawa do jego rozpatrzenia winno być rozporządzenie MEN z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Z powyższym zarzutem Sąd I instancji się nie zgodził i podkreślił, że zgodnie z § 17 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, do postępowań wszczętych na podstawie wniosków o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego złożonych do dnia 31 października 2004 r. przez nauczycieli mianowanych, stosuje się przepisy rozporządzenia, z wyjątkiem § 8 ust. 2 i § 9 ust. 4, w zakresie wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego oraz dokumentacji potwierdzającej spełnienie tych wymagań, składanej przez tych nauczycieli, stosuje się dotychczasowe przepisy. Wykładnia językowa powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że jedynie w części dotyczącej "wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego oraz dokumentacji potwierdzającej spełnienie tych wymagań, składanej przez tych nauczycieli, stosuje się dotychczasowe przepisy", czyli przepisy rozporządzenia z dnia 27 czerwca 2001 r. Oznacza to, że do pozostałych kwestii, w tym powołania komisji kwalifikacyjnej, jej uprawnień w zakresie przeprowadzenia rozmowy z osobą ubiegającą się o awans, zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Sąd I instancji stwierdził, iż zarzuty podniesione w skardze, dotyczące wydania decyzji w oparciu o nieobowiązujące w dacie jej wydania przepisy, były bezzasadne. Zarzut, że komisja kwalifikacyjna została powołana na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli i zastosowała procedury, np. ocenę przeprowadzonej rozmowy wg skali od 0 do 10, czego nie przewiduje rozporządzenie Ministra edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. Sąd I instancji uznał za chybiony. Za bezzasadny Sąd uznał jednocześnie zarzut dotyczący składu komisji kwalifikacyjnej, a mianowicie, że jej skład powinien odpowiadać wymogom rozporządzenia MEN z dnia 3 sierpnia 2000 r., a nie rozporządzenia MEN z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego nauczycieli. Dokonując natomiast oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy ustawy – Karta Nauczyciela i obowiązujące przepisy wykonawcze – rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, Sąd nie stwierdził wad zaskarżonej decyzji, skutkujących jej uchyleniem, w oparciu o treść art. 145 § 1 ust. 1 pk 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd I instancji stwierdził, iż art. 9b ust. 1 ustawy – Karta Nauczyciela zawiera warunki, jakie musi spełniać nauczyciel, aby został mu nadany kolejny stopień awansu zawodowego, wspólne dla wszystkich stopni awansu zawodowego oraz w punktach 1-3 dodatkowo dla poszczególnych stopni. W przypadku nauczyciela mianowanego pkt 3 ust. 1 przewiduje uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej po dokonaniu analizy dorobku zawodowego nauczyciela i przeprowadzonej rozmowie. Z przepisu tego wynika, że stopień awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego zależy od spełnienia przez niego warunków, które musi spełnić każdy nauczyciel, bez względu na to, jaki stopień awansu zawodowego zajmuje, a także od uzyskania akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej. Sąd I instancji stwierdził, że skarżący akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej nie uzyskał, co wyklucza przyznanie mu prawa do nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego - art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J.D., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego tj. 1) art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 z późn. zm.) § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu legalności zaskarżonej decyzji, podczas gdy wydana została ona z naruszeniem ww. przepisów poprzez oparcie się na akceptacji komisji kwalifikacyjnej powołanej niezgodnie z tymi normami, bowiem w jej składzie brak było co najmniej jednego nauczyciela prowadzącego ten sam rodzaj zajęć lub tego samego przedmiotu co skarżący; 2) art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 z późn. zm.) § 14 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu przez Sąd I Instancji braku uzasadnienia przyznania określonej liczby punktów przez komisję kwalifikacyjną. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotony wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze tj. nie odniesienie się do zarzucanej w skardze wadliwości polegającej na braku w składzie Komisji Kwalifikacyjnej eksperta w specjalności nauczyciela- instruktora modelarstwa lotniczego, oraz konkretyzowanej na rozprawie obrazy art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela i § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że skoro zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia co najmniej jeden z członków komisji naucza tego samego przedmiotu lub prowadzi ten sam rodzaj zajęć co nauczyciel - a zajęcia z modelarstwa nie były osobnym przedmiotem - w skład komisji winien wchodzić członek prowadzący ten sam rodzaj zajęć - zajęcia z modelarstwa lotniczego, nie zaś członek - nauczyciel w zakresie wychowania technicznego lub techniki z wychowaniem komunikacyjnym. Dodatkowo z treści znajdującego się w aktach protokołu z posiedzenia komisji kwalifikacyjnej z dnia 16 listopada 2011 r. wynika brak uzasadnienia przyznania określonej liczby punktów przez poszczególnych członków komisji, zaś protokół ten zawiera łączne uzasadnienie. Jak to bowiem zostało podniesione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2006 r. I OSK 761/05 uzasadnienie punktacji wniosków które ogranicza się do krótkiej i ogólnikowej oceny przedstawionej przez nauczyciela dokumentacji, bez wyjaśnienia ile spośród otrzymanych punktów i dlaczego właśnie taką ilość punktów nauczyciel otrzymał za posiadanie dodatkowych kwalifikacji zawodowych jest niezgodne m.in. z art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela, zaś jego pominięcie przez Sąd I instancji stanowi naruszenie prawa materialnego tj. ww. przepisu oraz odpowiedniego przepisu rozporządzenia wykonawczego obowiązującego w dacie określonej w przywołanym orzeczeniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec tego, że w sprawie nie występowały przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy należało rozpoznać sprawę w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona także i tego powodu, że zarzuty na których została oparta są nieprecyzyjne – brak wskazania konkretnego przepisu, którego naruszenie zarzucono Sądowi I instancji. I tak autor skargi kasacyjnej ogólnie zarzuca naruszenie art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela ( Dz. U z 2006r. Nr. 97, poz. 674 ze zm. ) w zw. z § 10 i § 14 rozporządzenia Ministra Edukacji narodowej z dnia 3 sierpnia 2000r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli ( Dz. U. Nr. 70, poz. 825 ze zm. ), podczas gdy art. 9b ust. 1 ustawy zawiera podpunkty, a § 10 i § 14 rozporządzenia ustępy. Niewskazanie w skardze kasacyjnej na konkretną jednostkę redakcyjną wymienionych przepisów powoduje, że skarga kasacyjna zmusza Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się co do tego jakie przepisy zdaniem autora skargi kasacyjnej zostały naruszone przez Sąd I instancji. Zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a-3, odbycie stażu, z zastrzeżeniem art. 9e ust. 1-3, zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela, o której mowa w art. 9c ust. 6, oraz: 1) w przypadku nauczyciela stażysty - uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej po przeprowadzonej rozmowie; 2) w przypadku nauczyciela kontraktowego - zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną; 3) w przypadku nauczyciela mianowanego - uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej po dokonaniu analizy dorobku zawodowego nauczyciela i przeprowadzonej rozmowie. Ponieważ skarżący ubiegał się o nadanie mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego zarzut skargi kasacyjnej prawdopodobnie dotyczy wyłącznie naruszenia art. 9b ust. 1 pkt. 3 ustawy Karta Nauczyciela. W myśl § 10 ust. 1 powołanego wcześniej rozporządzenia organ powołujący komisję kwalifikacyjną lub komisję egzaminacyjną dla nauczyciela ubiegającego się o stopień awansu zawodowego, ustalając skład komisji, zapewnia w niej udział ekspertów posiadających kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole tego samego typu i rodzaju co szkoła, w której nauczyciel jest zatrudniony, z których co najmniej jeden naucza tego samego przedmiotu lub prowadzi ten sam rodzaj zajęć co nauczyciel, z zastrzeżeniem ust. 2-4. Przepis § 10 posiada cztery ustępy, podczas gdy skarga kasacyjna nie wymienia żadnego z nich. Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do § 14 rozporządzenia. Również i ten przepis ma ustępy oraz punkty, o których skarga kasacyjna nie wspomina. Mając na uwadze uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej wydaje się, że skarżącemu chodzi wyłącznie o to, że w składzie komisji kwalifikacyjnej nie uczestniczył ekspert z zakresu modelarstwa lotniczego oraz że protokół z posiedzenia komisji nie zawiera uzasadnienia ilości punktów przyznanych przez poszczególnych członków komisji. Odnosząc się do składu komisji kwalifikacyjnej to w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że skarżący posiada przygotowanie do wykonywania nauczyciela szkoły podstawowej w specjalności technika ( dyplom z dnia 6 czerwca 1992r. ). W dacie złożenia wniosku był zatrudniony na stanowisku nauczyciela – instruktora modelarstwa lotniczego, który to przedmiot nie był objęty ramowym planem nauczania w szkole podstawowej. Skarżący nauczał modelarstwa w ramach dodatkowych godzin pozostających w dyspozycji dyrektora szkoły. Komisja kwalifikacyjna powołana do przeprowadzenia postępowania o nadanie skarżącemu kolejnego stopnia awansu zawodowego składała się z 5 członków, w tym 2 nauczycieli ( magistrów ) będących specjalistami wychowania technicznego i 1 nauczyciela o specjalności technika z wychowaniem komunikacyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skład komisji nie naruszał § 10 ust. 1 rozporządzenia. Zasiadający w komisji eksperci z zakresu techniki spełniali warunki do oceny skarżącego w postępowaniu o nadanie mu kolejnego stopnia awansu zawodowego. Okoliczność iż w komisji nie uczestniczył ekspert z zakresu modelarstwa lotniczego nie uzasadnia zarzutu naruszenia § 10 ust. 1 rozporządzenia. Jak wynika z protokołu posiedzenia komisji kwalifikacyjnej oceniała ona dorobek zawodowy wnioskodawcy w oparciu o przedłożoną dokumentację, zaś pytania poszczególnych członków komisji dotyczyły warsztatu pracy skarżącego jako nauczyciela, a nie zagadnień związanych z modelarstwem lotniczym. Pytania dotyczyły sposobu dzielenia się przez skarżącego wiedzą oraz umiejętnościami, działań na rzecz podwyższenia jakości szkoły, ewentualnych publikacji. Tak skonstruowane pytania do oceny udzielonych na nie odpowiedzi nie wymagały wiedzy specjalistycznej z zakresu modelarstwa lotniczego. Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia z przebiegu pracy komisji kwalifikacyjnej oraz komisji egzaminacyjnej sporządza się protokół zawierający w szczególności: 1) datę i miejsce posiedzenia komisji; 2) imiona i nazwiska członków komisji; 3) imiona i nazwiska osób uczestniczących w pracach komisji w charakterze obserwatora; 4) pytania zadane nauczycielowi w czasie rozmowy kwalifikacyjnej, egzaminu lub rozmowy, o której mowa w § 12 ust. 3, oraz informację o udzielonych przez nauczyciela odpowiedziach; 5) uzyskane przez nauczyciela oceny punktowe; 6) średnią arytmetyczną punktów, o której mowa w § 13 ust. 3; 7) uzasadnienie rozstrzygnięcia komisji; 8) podpisy członków komisji uczestniczących w jej pracach. Analiza akt sprawy wskazuje, że protokół z posiedzenia komisji z dnia 16 listopada 2011r. zawiera wszystkie konieczne elementy. W szczególności cytowany przepis nie wymaga aby każdy z członków komisji podawał uzasadnienie przyznanych przez siebie punktów. Przepis stanowi jedynie o uzasadnieniu rozstrzygnięcia komisji, a to jest zawarte w protokole z posiedzenia komisji. Oznacza to, że wszystkie materialne zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione. Nieskuteczny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Nieodniesienie się przez Sąd I instancji do zarzutów skargi dotyczących składu komisji kwalifikacyjnej niewątpliwie stanowi nieprawidłowość, jednak nie mającą wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, które ostatecznie odpowiada prawu. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.