IV SA/Wa 387/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W dniu [...] marca 2006 r. Rada Gminy J. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. dotyczącego obszaru wsi D. i części wsi C. (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] maja 2006 r. Nr [...], poz. [...]). Pismem z 18 lutego 2013 r. S. (dalej: "skarżący") działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej "u.s.g."), wezwał Radę Gminy J. do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego powyższą uchwałą. Rada Gminy J. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Następnie pismem z 22 kwietnia 2013 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się stwierdzenia nieważności ww. uchwały w części, w jakiej odnosi się do obszarów uznanych za tereny zamknięte, w szczególności zapisów § 52, § 53 § 56, § 64 - § 66 ww. uchwały oraz rysunku planu miejscowego oznaczonego symbolami: [...], [...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1137/13, z uwagi na cofnięcie przez skarżącego skargi, umorzył postępowanie sądowe. Pismem z 22 listopada 2013 r. skarżący, działając na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., ponownie wezwał Radę Gminy J. do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego powyższą uchwałą. Rada Gminy J. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z 22 stycznia 2014 r. skarżący ponownie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się stwierdzenia nieważności ww. uchwały w części w jakiej odnosi się do obszarów uznanych za tereny zamknięte, w szczególności zapisów § 56, § 65 i § 66 uchwały oraz rysunku planu miejscowego oznaczonego symbolami: [...], [...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wskazać należy, że skarżący uprzednio wykorzystał już możliwość wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą wnosząc je 18 lutego 2013 r. Okoliczność ta wynika z prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 sierpnia 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1137/13. Postanowieniem tym, z uwagi na cofnięcie przez skarżącego skargi, Sąd umorzył postępowanie sądowe w sprawie. Jak zgodnie podkreśla się w orzecznictwie sądowym określone w art. 101 u.s.g. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu tego przepisu. Instytucja wezwania, o której mowa w powołanym przepisie, jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 p.p.s.a. Środek odwoławczy można zaś na dane rozstrzygnięcie wnieść tylko raz. Oznacza to, że ta sama osoba nie może wielokrotnie składać wezwania do usunięcia naruszenia prawa do tego samego organu w sprawie dotyczącej tej samej uchwały. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), jak i z art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołanie czy zażalenie) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, opubl. ONSA 2003/1/2; LEX 55583; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 769/09, LEX nr 574235). Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma znaczenia okoliczność, iż sprawa ze skargi z 22 kwietnia 2013 r. postanowieniem Sądu z 9 sierpnia 2013 r., została umorzona. Biorąc zatem pod uwagę, iż skarżący wyczerpał już prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały, w trybie określonym w art. 101 ust. 1 u.s.g., ponowne kwestionowanie przez skarżącego tejże uchwały, w ocenie Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.