II OW 20/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.) Sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Burmistrzem Miasta i Gminy P. a Starostą P. w przedmiocie wskazania organu właściwego do sprostowania aktu własności ziemi postanawia: 1. odrzucić wniosek, 2. zwrócić Gminie P. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Burmistrz Gminy i Miasta P. wnioskiem z dnia 6 lutego 2014 r. na podstawie art. 4 w związku z art. 13 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) oraz art. 22 § 2 i 3 k.p.a., zwrócił się o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Burmistrzem Gminy i Miasta P. a Starostą P. w sprawie sprostowania aktu własności ziemi. W uzasadnieniu wniosku Burmistrz wskazał, że zawiadomieniem z dnia 17 stycznia 2014 r. znak [...] Starosta P. przekazał Burmistrzowi Gminy i Miasta P. wniosek J. S. o sprostowanie oczywistych omyłek w aktach własności ziemi. Do zawiadomienia dołączono trzy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., z których wynika, że organem właściwym w tym przedmiocie jest Burmistrz Gminy i Miasta P. Burmistrz Gminy i Miasta P. stwierdził, że nie podziela tego poglądu, powołując się na wyroki WSA w Krakowie z dnia 4 października 2006 r., III SA/Kr 325/06, z dnia 13 kwietnia 2010 r., III SA/Kr 299/09 i z dnia 11 lipca 2013 r., III SA/Kr 1688/12, w których przyjęto, że organem właściwym do wydania postanowienia w przedmiocie sprostowania aktu własności ziemi jest starosta. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. sprawy kompetencyjne pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego za wyjątkiem określonych w pkt 2-4 tego przepisu rozstrzyga wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku tego organu - sąd administracyjny. Starosta w myśl art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.) jest organem samorządu terytorialnego na szczeblu powiatowym, który wydaje decyzje w indywidualnych sprawach należących do właściwości powiatu. Od decyzji wydanych przez starostę zgodnie z art. 38 ust. 3 tej ustawy służy odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że Kolegium jest organem wyższego stopnia nad starostą, za wyjątkiem spraw, w których przepisy szczególne przewidują wniesienie odwołania do innego organu. Ustawa o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, na podstawie której zostały wydane akty własności ziemi, w stosunku do których strona złożyła podanie o ich sprostowanie na podstawie art. 113 k.p.a. została uchylona art. 4 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy "Kodeks cywilny" oraz uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Uchylenie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250 ze zm.) spowodowało, że organy administracji publicznej utraciły właściwość do wydawania aktów własności ziemi, a w konsekwencji tego powstał brak w systemie prawa regulacji określających właściwość organów w tych sprawach. W szczególności nie ma przepisów, które przypisując kompetencje w tych sprawach staroście, wskazywałyby jako organ wyższego stopnia inny organ, niż Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Oznacza to, że skierowany do sądu administracyjnego wniosek o wskazanie właściwego do rozpoznania podania strony o sprostowanie omyłki w aktach własności ziemi organu administracji publicznej dotyczy rozstrzygnięcia sporu jaki zawisł między organami samorządu terytorialnego mającego wspólny organ wyższego stopnia - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. W związku z powyższym w świetle powołanego na wstępie art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. brak jest kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia sporu. Z tych przyczyn wniosek skierowany do sądu administracyjnego, jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu na podstawie art. 4 i art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.