II OZ 629/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 294/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Warmińsko – Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia zamiennego projektu budowlanego postanawia oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 294/14 odmówił J. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Warmińsko – Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia zamiennego projektu budowlanego. W motywach zaskarżonego postanowienia Sąd przywołał treść art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Wskazał, że przedmiotem wniosku skarżącego z dnia 2 kwietnia 3014 r. o wstrzymanie wykonania jest decyzja nakładająca na niego obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w zakreślonym terminie, projektu budowlanego zamiennego. Wnioskodawca, oświadczył, że wykonanie nałożonego na niego obowiązku narazi go na poniesienie nieuzasadnionych kosztów. Jednakże skarżący nie określił bliżej kosztów związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca nie przedstawił także danych obrazujących jego sytuację finansową, w tym jaki wpływ miałoby poniesienie tych kosztów na jego ogólną sytuację materialną. W konsekwencji Sąd przyjął, że nie skarżący uargumentował dostatecznie swojego wniosku. Odnosząc się do podniesionego w uzasadnieniu wniosku argumentu dotyczącego ewentualnego uwzględnienia skargi, a w konsekwencji braku podstaw do wykonania takiego projektu przez skarżącego Sąd I instancji wskazał, że ocena zgodności decyzji z prawem i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne instytucje. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu może nastąpić dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Dlatego też powoływanie się na nie na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania, jako postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być brane pod uwagę. Zażalenie na w/w postanowienie złożył J. S. wnosząc o jego zmianę lub też uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wskazał, że wniosek złożył w dniu [...] lutego 2014 r. do organu WINB w Olsztynie a organ wniosku tego nie rozpoznał oraz że w dniu [...] kwietnia nie składał wniosku do Sądu a jedynie podtrzymał wniosek złożony do WINB w dniu [...] lutego 2014 r. Poddał też w wątpliwość, możliwość uzyskania w przyszłości pozytywnego wyroku Sądu, który to może oddalić skargę pomimo wadliwości zaskarżonej decyzji. Ponadto określił szacunkowe koszty wykonania decyzji i swoją sytuację materialną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi Sąd może – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o czym stanowi art. 61 § 3 wskazanej wyżej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Podkreślenia wymaga także, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia Sąd nie bada zasadności samej skargi. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi też wątpliwości, że analizą objęte są wyłącznie argumenty podane przez stronę, toteż winny one być przekonujące, rzetelne i wiarygodne. Jedną z przesłanek wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić wówczas, kiedy rozmiar szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego jest większy niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, a oceniając rozmiar ewentualnej szkody należy uwzględnić okoliczności obiektywne i subiektywne – indywidualne dotyczące strony. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obejmuje taką materię, którą niełatwo jest zmienić w razie wykonania aktu. Zatem musi być także rozważana w kontekście specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła znaczną szkodę lub skutki trudne do odwrócenia. Nie wystarczy w tym zakresie samo sformułowanie twierdzenia, że wykonanie nałożonego na niego obowiązku narazi go na poniesienie nieuzasadnionych kosztów, ponieważ wymagane jest dodatkowo wskazanie na okoliczności, które mogłoby uprawdopodobnić, że rzeczywiście z uiszczeniem kwoty w danej wysokości mogą nastąpić dla strony skutki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia negatywnych skutków. Sąd I instancji zasadnie wskazał, że we wniosku strona żadnych takich okoliczności nie przywołała. Obowiązkiem strony jest bowiem wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek, tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Reasumując powyższe, należy uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji, co do zasady, nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody ani spowodować trudnych do odwrócenia skutków a są to jedyne przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., których zaistnienie może być podstawą uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Dlatego trafności zaskarżonego postanowienia nie może także podważyć przedstawiona już po jego wydaniu, sytuacja materialna skarżącego i przewidywane koszty wykonania decyzji. Ponadto Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że kwestia legalności zaskarżonej decyzji należy do sfery merytorycznej oceny dokonywanej podczas rozprawy i nie może być brana pod uwagę przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku. W innym wypadku przed rozprawą mogłoby dojść bowiem do przedsądu, co w świetle obowiązujących przepisów byłoby niedopuszczalne. Podać też należy, że przedmiotem niniejszej kontroli NSA jest wyłącznie badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia WSA z dnia 14 kwietnia 2014 r., którym to odmówiono uwzględnienia wniosku z dnia 2 kwietnia 2014 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił oddalić zażalenie.