VI SA/Wa 2937/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia świadectwa zawodowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Minister Finansów cofnął A. Z. świadectwo zawodowe nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. uprawniające do zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji nadzorującego punkty gier na automatach o niskich wygranych. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz art. 8 i art. 26 w związku z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) W uzasadnieniu decyzji wskazano, że do organu wpłynęło pismo Izby Celnej w [...], informujące o wydaniu [...] listopada 2012 r. przez Sąd Rejonowy w [...] wyroku skazującego A. Z. na podstawie art. 107 § 1 kks. W związku z powyższym Minister Finansów uznał, że A. Z. przestał spełniać warunek określony w art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach hazardowych. Minister Finansów wskazywał, że w toku postępowania strona wnosiła o zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia świadectwa zawodowego do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego z dnia [...] listopada 2012 r. Minister Finansów odmówił zawieszenia postępowania w sprawie i po przeprowadzeniu postępowania wydał wskazaną na wstępie decyzję. A. Z. wniósł odwołanie od tej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez niezawieszenie postępowania, w sytuacji, w której rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd, - rażące naruszenie przepisów art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych oraz art. 2 i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez uznanie, iż A. Z. utracił walor nienagannej opinii. W toku postępowania pełnomocnik A. Z. poinformował, że Sąd Okręgowy w [...] przywrócił termin do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. sygn. akt [...]. Okoliczność powyższa została potwierdzona przez Sąd Rejonowy w [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Strona przedstawiła też zaświadczenia o niekaralności Pana A. Z. na okoliczność wykazania, że Pan A. Z. jest w dalszym ciągu osobą niekaralną i posiada walor nienagannej opinii.  Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Minister Finansów uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz orzekając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz art. 8 i art. 26 w związku z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) cofnął świadectwo zawodowe nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. uprawniające A. Z. do zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji nadzorującego punkty gier na automatach o niskich wygranych. Powołując art. 8, 25 i 26 ustawy o grach hazardowych, a także art. 127, 221, 230 i 233 Ordynacji podatkowej organ w przypadku wniesienia odwołania rozpoznaje sprawę w całości od początku, przy czym obowiązany jest uwzględnić stan faktyczny zaistniały również w trakcie postępowania odwoławczego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy w całości jak również uwzględniając stan faktyczny i prawny zaistniały w trakcie postępowania odwoławczego, Minister Finansów stwierdził, że zmiana okoliczności faktycznych sprawy polegająca na przywróceniu przez Sąd Okręgowy w [...] terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego z dnia [...] listopada 2012 r. miała istotne znaczenie dla orzeczenia organu w przedmiotowej sprawie. Dokonując merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy dopatrzył się istnienia przesłanek do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Organ odwoławczy, wobec przywrócenia przez sąd terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego z dnia [...] listopada 2012 r. sygn. akt [...] uznał, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. obarczona była istotną wadą uniemożliwiającą utrzymanie jej w mocy. Wadliwość polegała na nieprawidłowym wskazaniu kryterium będącego podstawą cofnięcia świadectwa zawodowego. Organ zaznaczył, iż stosownie do art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu Fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie. Wobec powyższego organ zauważył, że treść postanowienia Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. sygn. akt. [...] przesłana przez pełnomocnika jest faktem znanym organowi z urzędu i nie wymaga dowodu. W związku z przywróceniem przez sąd terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego, organ uznał, iż dla przedmiotowej sprawy kluczowe jest ustalenie posiadania, bądź nieposiadania przez A. Z. waloru nienagannej opinii. Minister Finansów podkreślił, iż ustawa o grach hazardowych wraz z przepisami wykonawczymi stanowi regulację szczególnego rodzaju działalności gospodarczej związanej z bardzo wrażliwą branżą tj. hazardem. Dlatego też mając na uwadze jej specyficzny charakter wymaga wnikliwej kontroli i nadzoru, które obejmują zarówno etap związany z ubieganiem się o uzyskanie świadectwa zawodowego, jak również etap po jego wydaniu przez Ministra Finansów. Istotnym celem tych działań jest urządzanie gier hazardowych zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym, mającym na celu zapewnienie ochrony społeczeństwa. Hazard jest bowiem obszarem, który z jednej strony jest działalnością niezwykle rentowną a z drugiej strony staje się często źródłem wielu zjawisk patologicznych. Minister Finansów podnosił, że Ustawodawca jasno wskazał, iż w sytuacji gdy osoba legitymująca się świadectwem zawodowym uprawniającym do zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji, z którymi wiąże się obowiązek nadzorowania gier hazardowych bądź bezpośredniego prowadzenia gry hazardowej utraci nienaganną opinię, a tym samym przestanie spełniać warunek określony w art. 25 ust. 1 pkt 1, Minister Finansów podejmuje określone działania, do których został umocowany przepisami ustawy. Organ wywodził, że ocena czy dana osoba posiada nienaganną opinię musi opierać się również na szeregu innych okoliczności. Ustawodawca nie bez powodu w przepisie art. 25 ust. 1 ustawy o grach hazardowych odrębnie wymienił wymóg posiadania nienagannej opinii oraz niekaralności za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Gdyby w ocenie ustawodawcy pojęcie nienagannej opinii było jednoznaczne z pojęciem niekaralności brak byłoby podstaw do wyodrębnienia pożądanej od kandydata przesłanki nienagannej opinii. Zdaniem organu w zakresie oceny, czy dana osoba posiada nienaganną opinię mieści się ocena, czy osoba ta daje rękojmię prowadzenia działalności w zgodzie z przepisami prawa. W pełni uzasadnione jest zatem odniesienie się w tym zakresie do oceny dotychczas pełnionych funkcji.  Minister Finansów wskazał, że A. Z. trzykrotnie przeszedł z wynikiem pozytywnym postępowanie kwalifikujące do wydania przez Ministra Finansów świadectwa zawodowego uprawniającego do zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji nadzorującego punkty gier na automatach o niskich wygranych. Legitymował się bowiem świadectwami zawodowymi nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. i nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. jak również świadectwem zawodowym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. i tym samym posiada ponadprzeciętną wiedzę na temat gier hazardowych. Zgodnie z ustaleniami funkcjonariuszy Służby Celnej A. Z. działając jako Prezes Zarządu Spółki z o.o. B. w lokalu pn. [...] w miejscowości [...] przy ul. [...] urządzał gry na automatach wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych. Bezprawność powyższych zachowań, zdaniem organu, była znana A. Z., który posiadając wiedzę w zakresie przepisów dotyczących urządzania gier hazardowych był świadomy idących za tym konsekwencji dających podstawę do zastosowania przez Ministra Finansów sankcji określonej w art. 26 ustawy o grach hazardowych tj. cofnięcia świadectwa zawodowego, którym się legitymował. Minister Finansów podnosił, że zwrotu "nienaganna opinia" nie da się jednoznacznie zdefiniować. Powołując orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywał, że ratio umieszczenia takiego zwrotu w treści przepisu stanowi to, aby miał on zakres możliwy do wypełnienia ad casum. Ukonkretnienie znaczenia przepisu przez uwzględnienie stanu faktycznego, nie zaś odczytywanie znaczenia tekstu in abstracto, należy zaś do sfery stosowania prawa. Minister Finansów stanął na stanowisku, iż z użytej w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych klauzuli ogólnej "nienaganna opinia" wynika, że brak karalności z winy umyślnej jest jedną, lecz nie jedyną przesłanką pozwalającą na stwierdzenie, że osoba posiada nienaganną opinię. Posiadanie statusu osoby nie karanej za przestępstwo z winy umyślnej lub przestępstwo skarbowe nie jest przesłanką wystarczającą do oceny, że dana osoba posiada nienaganną opinię. Organ uznał, iż osoba nie skazana prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, może również posiadać opinię naganną. Minister Finansów oceniając, czy osoby wymienione w powyższym przepisie posiadają nienaganną opinię wziął pod uwagę także inne elementy składające się na określenie "nienaganna opinia" w szczególności fakt urządzania w lokalu w miejscowości [...] przy ul. [...] gier na automatach wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych. W wyniku uzyskania informacji w sprawie A. Z., jak również dogłębnej analizy zgromadzonych dowodów, Minister Finansów doszedł do wniosku, iż ustalone przez organ Służby Celnej okoliczności dyskwalifikują A. Z. do legitymowania się świadectwem zawodowym. Stanowisko w tym zakresie organ uzasadnił faktem, iż dalsze posiadanie przez ww. osobę świadectwa zawodowego uprawniającego do zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji nadzorującego punkty gier na automatach o niskich wygranych naruszałoby warunki określone w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych i nie dawało gwarancji pełnienia w tym zakresie obowiązków w zgodzie obowiązującym porządkiem prawnym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Minister Finansów wskazał, iż na konstrukcję "zagadnienia wstępnego" składają się cztery łączne elementy. Mianowicie zagadnienie to wyłania się w toku postępowania, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, zagadnienie to wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji oraz istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwa organ wskazał, że pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wobec powyższego Minister Finansów wskazał, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest kwestia cofnięcia świadectwa zawodowego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. uprawniającego A. Z. do zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji nadzorującego punkty gier na automatach o niskich wygranych. Dla wyniku postępowania w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego nie były kwestiami prejudycjalnymi co w pełni uzasadniało odmowę zawieszenia postępowania. Wobec powzięcia powyższych ustaleń organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego uznał, iż konieczne jest skorzystanie z przyznanych mocą prawa narzędzi i w oparciu o art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej dokonanie korekty podstawy materialno-prawnej decyzji w ten sposób, że wskazany w decyzji organu pierwszej instancji przepis akt. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach hazardowych wymaga zastąpienia przepisem art. 25 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.  Skargę na opisaną wyżej decyzję wywiódł A. Z. Zarzuty skargi obejmowały: - błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 25 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych, naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997 r. ordynacja podatkowa, a także naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji, poprzez uznanie, że A. Z. nie posiada waloru nienagannej opinii; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 ustawy z dnia 29.08.1997 r. ordynacja podatkowa, poprzez nierzetelne uzasadnienie zaskarżonej decyzji uniemożliwiające ustalenie, jakie w istocie motywy stały za przyjęciem przez organ tezy, że A. Z. utracił walor nienagannej opinii; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 180 § 1, art. 187 §1, art. 229 ustawy z dnia 29.08.1997 r. ordynacja podatkowa, poprzez skrajnie nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego, wyrażające się zaniechaniem dopuszczenia szeregu dowodów, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności dowodu z przesłuchania funkcjonariuszy Urzędu Celnego w [...], którzy przeprowadzili kontrolę w dniu [...].06.2010 r., dowodu z akt sprawy karnej prowadzonej przed Sądem Rejonowym w [...] oraz dowodu z przesłuchania strony i świadków. W oparciu o przytoczone zarzuty skarżący żądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w obszernym uzasadnieniu skargi podnosił m.in., że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone w sposób wyjątkowo lakoniczny i nierzetelny, zaś organ nie wskazał na czym konkretnie miała polegać bezprawność zachowań skarżącego. Zdaniem skarżącego postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało w niepełnym zakresie. Skarżący wskazywał na szereg postępowań karnych prowadzonych przeciwko pracownikom spółki B., które zakończyły się przegraną Urzędów Celnych. Zdaniem skarżącego, jeżeli organ nie zechciał "zaczekać" na zakończenie postępowania karnego prowadzonego przeciwko A. Z. przed Sądem Rejonowym w [...], to powinien przeprowadzić własne postępowanie dowodowe i poczynić własne ustalenia, a nie ograniczać się wyłącznie do protokołu kontroli. Skarżący podnosił, że gry prowadzone były w lokalu, na który spółka posiadała zezwolenie, zaś omyłka popełniona przez osobę władającą lokalem w żadnym wypadku nie może obciążać spółki "B.". Odnosząc się natomiast do zarzutu prowadzenia gier na automatach, które umożliwiały przekraczanie maksymalnej stawki za udział w jednej grze skarżący podkreślał, że w jego ocenie prowadzone postępowania są wynikiem zaistniałej w mediach we wrześniu 2009 r. "oferty hazardowej". Zdaniem skarżącego organy państwa zaczęły szykanować wszystkie firmy hazardowe w celu maksymalnego utrudnienia prowadzenia działalności. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1 a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Zgodnie z art.24 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U.2009.201.1540 ze zm.) osoby pełniące funkcję lub zajmujące stanowisko, z którym wiąże się obowiązek: 1) nadzorowania gier hazardowych, w szczególności: dyrektorzy oddziałów, ośrodków gier oraz ich zastępcy, kierownicy i ich zastępcy, osoby nadzorujące gry telebingo, loterie fantowe, gry bingo fantowe, loterie promocyjne i loterie audioteksowe, inspektorzy w ośrodkach gier, kasjerzy stołu, 2) bezpośredniego prowadzenia gry hazardowej, w szczególności: krupierzy, przyjmujący zakłady wzajemne, prowadzący kolektury gier liczbowych, obsługujący automaty lub urządzenia do gier, z wyłączeniem pracowników obsługi technicznej - są obowiązane posiadać świadectwa zawodowe. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o grach hazardowych świadectwo zawodowe wydaje minister właściwy do spraw finansów publicznych osobie, która spełnia łącznie następujące warunki: 1) ma nienaganną opinię; 2) posługuje się językiem polskim w stopniu wystarczającym do pełnienia funkcji lub zajmowania stanowiska, o które się ubiega; 3) nie była skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; 4) posiada wiedzę potwierdzoną egzaminem zawodowym. Zgodnie z art. 26 ustawy o grach hazardowych minister właściwy do spraw finansów publicznych może cofnąć, w drodze decyzji, świadectwo zawodowe lub uznanie świadectwa, jeżeli osoba, która je uzyskała, przestała spełniać warunki określone w art. 25 ust. 1 pkt 1 lub 3. Zgodnie z art. 8 ustawy o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) chyba, że ustawa stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie Minister Finansów stanął na stanowisku, że wobec przywrócenia przez Sąd Okręgowy w [...] terminu do wniesienia przez skarżącego sprzeciwu od wyroku nakazowego, cofnięcie wydanego A. Z. świadectwa zawodowego na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 26 ustawy o grach hazardowych przestało być prawidłowe, jednak organ uznał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma podstaw do przyjęcia, że skarżący posiada nienaganną opinię i wobec tego nadal istnieje przesłanka cofnięcia rzeczonego świadectwa określona w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Sąd podziela stanowisko Ministra Finansów, iż pojęcie "nienagannej opinii" określone w ustępie 1 cytowanego wyżej artykułu nie jest tożsame z wymogiem niekaralności za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe określonym w ustępie 3. Świadczy o tym sam fakt odrębnego wymienienia wskazanych przesłanek. Przyjąć zatem należy, że istnieją inne niż wskazana karalność przyczyny wskazujące na brak posiadania nienagannej opinii. Jednocześnie ustawodawca nie definiuje pojęcia "nienagannej opinii". W ocenie Sądu uzasadnione jest przyjęcie, że generalnie na nienaganną opinię zasługuje człowiek prawy, uczciwy, o nieskazitelnym charakterze, niedający powodów do krytyki, solidny. Są to jednak cechy wartościujące konkretną osobę nie w sferze intelektualnej i profesjonalnej, ale wyłącznie etyczno-moralnej. Dowodzą cech kształtujących "nieskazitelny charakter" o jakim mowa w niektórych innych, niż ustawa o grach hazardowych aktach prawnych. Nie są one także bez znaczenia, dla rozumienia pojęcia "nienaganna opinia" w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Interes publiczny wymaga, aby urządzenie najróżnorodniejszego rodzaju hazardu było ograniczone i kontrolowane. Jednym z aspektów tej kontroli jest określenie wymogów podmiotowych, który musi spełniać podmiot posiadający przewidziane tą ustawą świadectwo zawodowe. Na określenie "nienaganna opinia", w rozumienie ustawy o grach hazardowych mają, zdaniem sądu, wpływ także inne okoliczności, takie, które kształtują zewnętrzną ocenę postawy adresata normy prawnej, nie tylko dotyczące sfery wewnętrznej. W zakresie oceny posiadania przez daną osobę przymiotu nienagannej opinii rozważeniu podlegać zatem mogą zarówno przymioty i zachowania danej osoby w sferze zawodowej jak i prywatnej (etyczno-moralnej). Przy tym stwierdzenie istnienia uchybień, w którejkolwiek z tych sfer uprawnia do stwierdzenia braku posiadania przymiotu nienagannej opinii. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że "nienaganną opinię" posiada człowiek prawy, uczciwy, o nieskazitelnym charakterze. Cechy te wartościują daną osobę przede wszystkim w sferze etyczno-moralnej, świadczą o "nieskazitelnym charakterze" (o jakim mowa w innych ustawach, np. w ustawie — Prawo o adwokaturze), ale nie są też bez znaczenia dla pojęcia nienagannej opinii w rozumieniu ustawy o grach hazardowych" (wyrok NSA z 14 lipca 2009 r. II GSK 1086/08). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że zwrotu "nienaganna opinia" nie da się jednoznacznie zdefiniować. Ratio umieszczenia takiego zwrotu w treści przepisu stanowi to, aby miał on zakres możliwy do wypełnienia ad casum. Ukonkretnienie znaczenia przepisu przez uwzględnienie stanu faktycznego, nie zaś odczytywanie znaczenia tekstu in abstracto, należy zaś do sfery stosowania prawa (wyrok z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 2064/11). W przedmiotowej sprawie Minister Finansów ustalenie, że skarżący utracił przymiot nienagannej opinii oparł na fakcie, iż działając jako Prezes Zarządu Spółki B. w lokalu - [...] w miejscowości [...], przy ul. [...] urządzał gry na automatach wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych. Zdaniem organu okoliczność ta dowodzi, iż nie będzie on gwarantem prowadzenia prawidłowego nadzoru nad punktami gier na automatach o niskich wygranych tj. funkcji, która znajduje się w zakresie jego obowiązków wynikających z cofniętego świadectwa zawodowego. W ocenie Sądu to ustalenie organu nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Wskazane ustalenie rzutuje na ocenę przymiotów skarżącego w sferze zawodowej i uprawnia do stwierdzenia, że utracił on przymiot nienagannej opinii, która daje rękojmię prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych zgodnie z przepisami ustawy. Sąd stoi na stanowisku, że ustalenia organu prowadzone w niniejszej sprawie były wystarczające do poczynienia wskazanego ustalenia. Zarzuty skarżącego dotyczące niezapoznania się przez organ z aktami sprawy karnej nie są zasadne. Jak słusznie wskazywał organ ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie karnej należy do kognicji sądu, zaś Minister Finansów w zakresie własnych kompetencji wynikających z ustawy o grach hazardowych może dokonywać ustaleń w zakresie posiadania przymiotu nienagannej opinii. W ocenie Sądu przedstawione przez Ministra Finansów uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostateczny wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia w tym wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym, dał wiarę, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Tym samym za niezasadny uznać należy zarzut dotyczący naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa, wyrażające się zaniechaniem dopuszczenia dowodów z przesłuchania świadków i strony wskazać należy, że w toku postępowania administracyjnego strona nie wnioskowała o przeprowadzenie takich dowodów, zaś postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ było wystarczające do poczynienia ustaleń istotnych w sprawie. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.