II OSK 2686/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 442/14 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B.B. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Pismem z dnia 25 lutego 2014 r. B.B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Usługowo-Handlowy [...] w J. złożył skargę na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do skargi dołączono sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, który został oddalony postanowieniem wydanym przez referendarza sądowego na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2014 r. Z uwagi na fakt, że B.B. nie zaskarżył powyższego orzeczenia, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 maja 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 2 000 (dwa tysiące) złotych – zgodnie z treścią § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Dla dokonania tej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin informując jednocześnie, że jego niedochowanie będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone B.B. na adres wskazany w skardze w dniu 22 maja 2014 r., jednak w wyznaczonym przez Sąd terminie strona skarżąca nie dokonała czynności, do wykonania której została wezwana. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę B.B. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem postępowania przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego została prawidłowo doręczona stronie w trybie doręczenia zastępczego - do rąk osoby upoważnionej do odbioru pism w miejscu pracy skarżącego (art. 72 § 2 p.p.s.a.) - w dniu 22 maja 2014 r. Powyższe oznacza, że wyznaczony termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 29 maja 2014 r. Jak wynika z akt sprawy skarżący, mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, nie uiścił należnej opłaty sądowej. Mając powyższe na uwadze Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Skargą kasacyjną B.B. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 72 § 2, art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. polegające na niewłaściwym doręczeniu skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w trybie doręczenia zastępczego bądź nieprawidłowym uznaniu, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego została doręczona skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego - do rąk osoby upoważnionej do odbioru pism w miejscy pracy skarżącego w dniu 22 maja 2014 r., w sytuacji, gdy osoba, która potwierdziła odbiór korespondencji sądowej kierowanej do skarżącego nie była upoważniona do odbioru przesyłek sądowych kierowanych osobiście do skarżącego a nadto zakład pracy, do którego faktycznie wpłynęła przesyłka nie jest miejscem pracy skarżącego. Naruszenie wyżej wymienionych przepisów miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia skargi i pozbawiło skarżącego prawa do sądu. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia - włącznie z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego. Ponadto wniesiono o dopuszczenie dowodu z dokumentów świadczących, iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Usługowo-Handlowy [...] na terenie nieruchomości położonej w J. przy ul. [...] oraz że skarżący złożył operatorowi publicznemu Poczta Polska S.A. dyspozycję, aby przesyłki i przekazy pocztowe (za wyjątkiem przesyłek sądowych) z adresu ul. [...] w J., których adresatem jest ZHU [...], kierowane były na adres [...] w J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do treści art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skutkiem braku wykonania zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych, jak również braków fiskalnych skargi, jest zatem jej odrzucenie. W rozpoznawanej sprawie wezwanie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach do usunięcia braków fiskalnych skargi zostało nadane jako przesyłka polecona na adres skarżącego wskazany w skardze - ul. [...],[...]. Z adnotacji poczynionych na potwierdzeniu odbioru wynika, iż przesyłkę pod powyższym adresem odebrała w dniu 22 maja 2014 r. osoba podająca się za sekretarkę. Ponadto na potwierdzeniu tym znajduje się pieczęć Zakładu Usługowo - Handlowego [...] wraz z adresem - ul. [...],[...]. Z powyższego wynika, że skarżący wskazał jako adres do korespondencji adres pod jakim mieści się prowadzony przez niego Zakład. Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, że przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone stronie skarżącej w trybie art. 72 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism. Brak jest przy tym w niniejszej sprawie podstaw do uznania, że osoba, która odebrała przedmiotowe pismo, nie była upoważniona do odbioru pism kierowanych do skarżącego. Jak przyjmuje się bowiem w orzecznictwie, upoważnienie do odbioru pism sądowych jest czynnością, której dokonanie nie wymaga zachowania żadnej szczególnej formy, a udzielenia takiego upoważnienia można domniemywać na podstawie innych czynności i zachowań, takich jak na przykład wcześniejsze lub późniejsze odbieranie przez daną osobę pism i niekwestionowanie (w innych przypadkach) skuteczności takich doręczeń przez stronę (zob. postanowienie NSA z dnia 15 luty 2011 r., sygn. akt I FZ 24/11 i powołane tam orzecznictwo). Podkreślenia wymaga, że ta sama osoba, która odebrała przedmiotowe wezwanie do uiszczenia wpisu, wcześniej odebrała skierowaną do skarżącego przesyłkę zawierającą postanowienie z dnia 15 kwietnia 2014 r. oddalające wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy a także będące przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 26 czerwca 2014 r. Skuteczności tych doręczeń skarżący nie kwestionował. Ponadto osoba odbierająca w imieniu skarżącego skierowane do niego pisma dysponowała pieczęcią prowadzonego przez niego (co sam podkreślił w skardze) Zakładu. W świetle powyższych okoliczności brak jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstaw do uznania, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2014 r. nie została prawidłowo doręczona stronie w trybie doręczenia zastępczego. W konsekwencji, wobec nieuiszczenia przez skarżącego, pomimo wezwania, wpisu od skargi w wyznaczonym terminie, zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę tę odrzucił. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.