II GSK 2141/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 36/14 w sprawie ze skargi M. K. na odmowę przyznania prawa pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej zawartą w informacji A. R. i M. R. z dnia [...] r. nr [...] 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od A. R. i M. R. na rzecz M. K. 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I. Wyrokiem z 17 kwietnia 2014r. sygn. akt: V SA/Wa 36/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę M. K. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej. Sąd I instancji podał, że M. K. złożyła wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" dla operacji polegającej na zakupie prasy krawędziowej i wózka widłowego, jako warunku uruchomienia nowego mikroprzedsiębiorstwa. Organ poinformował wnioskodawczynię, iż jej wniosek zawiera uchybienia i wymaga uzupełnienia i złożenia wyjaśnień w zakresie "powiązań biznesowych" z działalnością prowadzoną przez męża wnioskodawczyni ("U." [...] K. K.) oraz określenie rynków, na których wnioskodawczyni wraz z mężem będzie działać, zarówno w zakresie lokalizacji, jak też działań przedsiębiorców, a także o opisanie "kwestii działań konkurencyjnych" między wnioskodawczynią a jej mężem. Wnioskodawczyni wyjaśniła, iż głównym odbiorcą produktów, w pierwszym okresie działalności, będzie firma "U." ale nie ograniczy się wyłącznie do realizacji zleceń otrzymywanych od firmy męża i będzie poszukiwała niezależnych zleceń z całej Polski. Praca w bliskiej odległości od zamawiającego, zapewni możliwość kontaktu i uzgodnienia szczegółów zamówienia, a także jego kontroli. Każdy z małżonków będzie prowadził odrębną ewidencję przychodów i rozchodów. Wyjaśniła także, iż zakupi niezbędny sprzęt, maszyny i narzędzia potrzebne do prowadzenia działalności dopiero po uruchomieniu firmy z własnych środków. Podkreśliła, iż dotychczas zgromadzony majątek stanowi wspólną własność, w związku z czym widnieje w zaświadczeniu ZUS współmałżonka jako osoba współpracująca. Zaskarżonym pismem ARiMR odmówiła przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.) oraz w świetle art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z 18 grudnia 1995r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L.1995.312.1). W uzasadnieniu podniesiono, iż w trakcie weryfikacji wniosku stwierdzono następujące zależności, które dają podstawę odmowy przyznania pomocy: 1) podstawowym celem projektu jest stworzenie nowego przedsiębiorstwa zajmującego się obróbką metali, którego działalność będzie polegała na wykonywaniu różnorodnych elementów metalowych według indywidualnych projektów i na zlecenie firm zewnętrznych; 2) jak wynika z zaświadczenia ZUS z [...] września 2011r., wnioskodawczyni jest od [...] listopada 2000r. zgłoszona przez płatnika-męża K. K. - do ubezpieczenia i figuruje jako osoba współpracująca z osobą prowadzącą działalność pozarolniczą; 3) wnioskodawczym była dotychczas pełnomocnikiem K. K. i wielokrotnie zastępowała go w jego obowiązkach przy prowadzeniu działalności gospodarczej; 4) wnioskodawczyni planuje – na potrzeby uruchomienia zakładu przy ul. O. [...], [...] D. -zagospodarować powierzchnię 50m2 hali produkcyjnej, dotychczas wykorzystywaną przez jej męża, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą; w dniu [...] października 2012r. pomiędzy M. K. a K. K., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "U.", została zawarta umowa użyczenia części hali produkcyjnej o powierzchni 50m2; planowana do zakupu prasa krawędziowa będzie umieszczona na wydzielonej powierzchni hali, natomiast wózek widłowy będzie się poruszał po całej powierzchni hali; 5) wnioskodawczym zamierza zawrzeć umowę długoterminową z "U." [...] K. K., zatem głównym odbiorcą produktów będzie mąż prowadzący działalność gospodarczą; wszystkie detale będą wykonywane z materiałów i na zlecenie projektu firmy "U." i będą one składowane we wspólnie użytkowanej hali produkcyjnej. Analiza wniosku wskazywała na osobowe i kapitałowe powiązania pomiędzy wnioskodawczynią a działalnością gospodarczą prowadzoną przez jej męża. Działania podjęte przez wnioskodawczynię we współpracy z firmą "U." [...] K. K., dowodzą stworzenia sztucznych warunków uzyskania pomocy. Pismem z [...] września 2013r. skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając nieustalenie stanu faktycznego sprawy oraz brak należytego uzasadnienia stanowiska ARiMR. Odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z [...] października 2013r., ARiMR stwierdziła, że nie doszło do naruszenia prawa. II. M. K. złożyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia ARiMR w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: 1) §10 ust. 1 rozporządzenia, w zw. z art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95 poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, iż skarżąca nie spełniła warunków przyznania pomocy, podczas gdy działalność, na jaką ubiega się przyznania pomocy finansowej, spełnia cele wsparcia z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013, w szczególności nie tworzy sztucznych warunków w celu uzyskania tej korzyści; 2) art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez jego zastosowanie i odmowę przyznania pomocy, podczas gdy skarżąca spełniała kryteria przyznania pomocy; 3) art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie. Odpowiadając na skargę ARiMR wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w postępowaniu administracyjnym. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że skarga była niezasadna. Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca wskazując na zamiar podjęcia samodzielnej działalności gospodarczej i ubiegając się o przedmiotową pomoc w kwocie 300.000,00 zł na zakup prasy krawędziowej oraz wózka widłowego w rzeczywistości poprzez formalnie dopuszczalne pod względem prawnym czynności, realizuje inny zamiar, tj. ubiega się o pomoc, która ma posłużyć rozwojowi firmy jej męża. Firma męża prosperuje, ma ugruntowana pozycję na rynku i do produkcji swoich urządzeń potrzebuje podzespołów, które według planu skarżącej, mają być produkowane przez nabytą przez nią, ze środków unijnych, maszynę umieszczoną w tej jednej hali produkcyjnej. Firma męża jest małym przedsiębiorstwem, czyli przedsiębiorstwem wykluczonym z programu dofinansowania. Skarżąca jest osobą współpracującą z mężem, o czym świadczyło zgłoszenie jej przez płatnika do ubezpieczenia społecznego. Była też pełnomocnikiem męża w prowadzeniu tej działalności. Mimo samodzielnego zgłoszenia prowadzenia działalności gospodarczej przez męża, składniki majątkowe małżonków, w tym te związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez męża, pozostają we współwłasności łącznej. Wynika to z istoty wspólności ustawowej małżeńskiej regulowanej przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ( art. 31, 33, 35 ) oraz przepisami kodeksu cywilnego (art. 196). Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej z 2 lipca 2004r. nie reguluje odmiennie stosunków własnościowych w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej. Współwłasność ta jest łączna, bezudziałowa. Dopiero po jej zniesieniu przechodzi na własność udziałową po ½ dla każdego z małżonków. Skarżąca pozostaje we wspólności ustawowej nieruchomości gruntowej, na której mąż w ramach prowadzenia działalności gospodarczej rozbudował halę służącą do prowadzenia jego działalności. Zgodnie z treścią art. 48 kodeksu cywilnego hala ta jest częścią składową gruntu, czyli pozostaje we wspólności ustawowej małżonków. Hala ta ma stanowić miejsce prowadzenia działalności gospodarczej zarówno męża jak i skarżącej. Działalność gospodarcza męża, w ramach firmy "U." [...], polega na produkcji myjek ultradźwiękowych, natryskowych, próżniowych, przelotowych wykorzystywanych w przemyśle, medycynie, laboratoriach itp. gdzie jedną z części składowych tych maszyn, urządzeń są elementy wanien, elementy obudów, elementy kaset, elementy kształtków itp. Skarżąca zamierza natomiast podjąć działalność produkującą elementy metalowe, niezbędne do konstrukcji maszyn i urządzeń, w tym elementów wanien, obudów, kaset, kształtków oraz będzie wykonywała podzespoły maszyn wg. indywidualnych projektów i na indywidualne zlecenie. Na początku zamierza w 100% produkować na zlecenie i z materiałów firmy męża. W ramach przedmiotowego dofinansowania zamierza zakupić prasę krawędziową i wózek widłowy. Działalność gospodarczą będzie prowadziła w rozbudowanej przez męża hali. Prasa krawędziowa zostanie ustawiona na wydzielonej powierzchni 50m2 , a wózek widłowy będzie poruszał się po całej powierzchni hali. Będzie się to działo przy jednoczesnym prowadzeniu działalności gospodarczej przez męża w tejże hali. To jednoznacznie wskazuje, że zakup wskazanych urządzeń w rzeczywistości posłuży do rozwoju firmy męża. IV. Skarżąca działając przez pełnomocnika radcę prawnego zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. zarzuciła: a) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: -art. 151 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi przez Sąd I instancji w sytuacji, gdy Skarżąca wykazała, że istnieją podstawy do uchylenia uprzednio wydanych rozstrzygnięć przez organ administracji albowiem organ ten dokonał wadliwych ustaleń faktycznych mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, -art.145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 3§1 p.p.s.a., art. 134§1 p.p.s.a. w zw z art. 21 ust. 2 ustawy z 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich-poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie tj. nie uwzględnienie skargi Skarżącej w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie w/w przepisów p.p.s.a. polegało na tym, iż Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli działalności administracji publicznej z uwagi na nie wzięcie pod uwagę naruszenia przez organ przepisów postępowania, które doprowadziły do konkluzji, iż Skarżąca tworzy sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści, -art.141§4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku wyjaśnienia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wadliwego, wybiórczego przedstawienia w nim stanu faktycznego sprawy przy całkowitym pominięciu twierdzeń Skarżącego zawartych w skardze, co uniemożliwia Sądowi II instancji dokonania właściwej kontroli zapadłego orzeczenia. b) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: -§10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.) w zw z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z 18 grudnia 1995r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L.1995.312.1) poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, iż Skarżąca nie spełnia warunków przyznania pomocy, podczas gdy w ocenie Skarżącej działalność na jaką ubiega się przyznania pomocy finansowej, spełnia cele wsparcia z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w szczególności nie tworzy sztucznych warunków w celu uzyskania tej korzyści, -art. 5 ust. 1 pkt 18 ustawy z 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, w zw z art. 1 pkt 1 w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 (EFRROW) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowie przyznania pomocy ze środków budżetu Unii Europejskiej, podczas gdy Skarżąca spełniła kryteria przyznania pomocy, -art. 52 pkt a tiret ii w zw z art. 4 ust. 1 lit. c w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 (EFRROW) oraz przyjęcie, że Skarżąca kasacyjnie zmierza do uzyskania wsparcia dla kogoś innego, podczas gdy okoliczności sprawy, wskazują , iż sąd nie wziął pod uwagę innych obiektywnych elementów przedmiotowego przypadku stanowiących o zamiarze podjęcia przez Skarżącą w pełni samodzielnej działalności gospodarczej urzeczywistniającej cele systemu wsparcia tj. poprawę jakości życia na obszarach wiejskich oraz popierania różnicowania działalności gospodarczej -art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich-poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie przyznania pomocy ze środków budżetu Unii Europejskiej, podczas gdy Skarżąca spełnia kryteria przyznania pomocy, -art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich-poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz odmowę udzielenia pomocy w oparciu o przypuszczenia nie znajdujące uzasadnienia w obiektywnych dowodach pozwalających na twierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności Skarżąca kasacyjnie zamierzała wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu, dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania (na podstawie art. 185§1 p.p.s.a.) i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, wg norm przepisanych ewentualnie wg spisu kosztów, o ile spis takowy zostanie przedłożony (na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.). Uzasadniając skargę kasacyjną skarżąca przedstawiła uzasadnienie wniesionych zarzutów oraz stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z 10 grudnia 2014r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. V. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż ma usprawiedliwione podstawy, a zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu (argumentum a contrario z art. 184 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują. Naczelny Sąd Administracyjny za trafny uznał zarzut naruszenia art. 141§4 p.p.s.a. W myśl art. 141§4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Kontrola legalności zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne polega na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a Sąd I instancji powinien poddać szczególnie gruntownej analizie te wszystkie aspekty sprawy, w których istnieją wątpliwości a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Z treści uzasadnienia powinno również wynikać, iż sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze konfrontując je z ustaleniami poczynionymi przez organy prowadzące postępowanie i z materiałem dowodowym sprawy oraz oceniając ich zasadność w aspekcie wpływu na legalność kontrolowanych aktów. Tylko bowiem prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje gwarancję, że przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonego aktu administracyjnego rzeczywiście miała miejsce oraz że prowadzone przez sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Uzasadnienie wyroku powinno też pozwolić na precyzyjną ocenę środka odwoławczego przez NSA. Uzasadnienie wyroku pełni podwójną funkcję. Z jednej strony, pozwala na odtworzenie procesu myślowego, jaki towarzyszył sądowi przy podejmowaniu orzeczenia, a z drugiej strony, pozwala sądowi odwoławczemu na ocenę, czy przesłanki, na których oparł się Sąd I instancji, są trafne, a zwłaszcza, czy zostało wyjaśnione w sposób dostateczny zastosowanie norm prawa materialnego w określonej sytuacji faktycznej. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o jakim mowa w art. 141§4 p.p.s.a., obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd I instancji nie może ograniczyć się jedynie do stwierdzenia, co ustalił organ, albo jakie twierdzenia formułuje strona, lecz powinien wskazać, które z tych ustaleń w zakresie stanu faktycznego przyjął. Przedstawienie stanowiska sądu nie może też przybierać formy ogólnikowej aprobaty stanowiska organów administracji, zwłaszcza w sytuacji, gdy jest ono kwestionowane przez stronę skarżącą. Podzielając poglądy organów orzekających sąd powinien poddać je uprzedniej analizie i wyjaśnić, z jakich powodów uważa je za prawidłowe w świetle przepisów prawa mających zastosowanie w odniesieniu do poszczególnych spornych kwestii. Stosownie do art. 141§4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać również podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, co z kolei oznacza, że sąd administracyjny nie może ograniczyć się jedynie do odwołania się do mających zastosowanie w sprawie norm prawnych, wskazując na proces ustalenia ich brzmienia czy znaczenia, doniosłości dla sprawy, ale musi dokonać subsumcji tych norm do ustalonego stanu faktycznego. Przy czym nie chodzi o jakikolwiek stan faktyczny, lecz ustalony w danej sprawie zgodnie z prawem (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt: II FPS 8/09 oraz jej uzasadnienie; opubl. ONSAiWSA 2010, z. 3, poz. 39). Konfrontując uzasadnienie zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z art. 141§4 p.p.s.a., wskazać należy, że Sąd I instancji wadliwie sporządził pisemne motywy rozstrzygnięcia. WSA w W., nieprawidłowo wskazał podstawę rozstrzygnięcia. I tak, WSA w W. przywołał art. 5 ust. 1 pkt 18 ustawy o wspieraniu łącząc go z art. 1 pkt 1 i art. 52 pkt a tiret ii rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, stwierdzając ogólnikowo, że przepisy te przewidują realizację zadania polegającego na tworzeniu i rozwoju mikroprzedsiębiorstw. W dalszej kolejności, Sąd I instancji wzmiankował o Zaleceniach Komisji 2003/361/WE. Sąd powołał także przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego regulujące wspólność ustawową małżeńską oraz art. 196 kodeksu cywilnego. Co istotne i co wymaga zaakcentowania w przedmiotowej sprawie, w której problem ogniskował się wokół kwestii stworzenia przez skarżącą sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy dla mikroprzedsiębiorcy, WSA w W. w ogóle nie dostrzegł potrzeby przywołania i przeanalizowania przepisów Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 oraz towarzyszącego im orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Ograniczenie się zatem w uzasadnieniu wyroku do powołania niektórych przepisów prawa (nota bene bez przytoczenia ich treści) bez jednoczesnego gruntownego odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, nie może zastąpić opisu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęty kierunek rozstrzygnięcia sprawy. Wybiórcze wskazanie przepisów z pominięciem tych regulacji prawnych, które konstytuują podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie, nie służy realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie wyjaśnia w sposób, w jaki powinno to czynić, powodów, dla których uznano, że kontrolowana odmowa przyznania pomocy finansowej jest zgodna z prawem. Wobec powyższego, postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu postępowania tj. art. 141§4 p.p.s.a., o istotnym wpływie na wynik sprawy uznać należało za oczywiście zasadny. Wskazany deficyt uzasadnienia zaskarżonego wyroku odnoszący się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia, powoduje, że nie było podstaw, aby poddać merytorycznej ocenie postawione w skardze kasacyjnej pozostały zarzuty w tym niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. Z oczywistych względów byłoby to bowiem przedwczesne. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji uwzględni powyższe rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonując kontroli zaskarżonej odmowy przyznania płatności. Naczelny Sąd Administracyjny z tego względu uwzględnił skargę kasacyjną i na podstawie art. 185§1 p.p.s.a. uchylił zaskarżone orzeczenie w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania WSA w W.. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205§2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika organu w kwocie 380,00 zł określono na podstawie §14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 490 z zm.).