I SA/Wa 3100/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Włodzimierz Kowalczyk Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K.B. w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 137/12 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości [...] ([...]) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej K.B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K.B., pismem z dnia 30 października 2013 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezydentowi W. w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 137/13, mocą którego Sąd uwzględnił skargę K.B. na bezczynność Prezydenta W. i zobowiązał organ do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku z dnia 10 grudnia 1990 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. pochodzącą z tabeli likwidacyjnej [...], hip nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały Prezydentowi W. w dniu 18 lipca 2013 r. oraz że pismem z dnia 27 września 2013 r. wezwano organ do wykonania powyższego wyroku. Mimo upływu ponad 3 miesięcy od daty zwrotu akt sprawy Prezydent W. nie wydał decyzji, nie poinformował stron o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy i nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. Jedyną podjętą przez organ merytoryczną czynnością było zwrócenie się pismami z dnia 30 sierpnia 2013 r. do jednostek organizacyjnych urzędu W. o nadesłanie informacji i dokumentów, co świadczy o opieszałym prowadzeniu postępowania i jawnym lekceważeniu stron. W odpowiedzi na skargę Prezydent. W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że pismem z dnia 29 listopada 2013 r. pełnomocnik stron został poinformowany, iż ze względu na dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe załatwienie sprawy w terminie określonym w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r. oraz że postępowanie zostanie zakończone do dnia 30 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W myśl natomiast art. 154 § 2 powołanej ustawy Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powołanego art. 154 § 1 wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 137/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę K.B. na bezczynność Prezydenta W. i zobowiązał organ do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku z dnia 10 grudnia 1990 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. pochodzącą z tabeli likwidacyjnej [...], hip nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zaznaczyć trzeba, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r. wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne sprawy doręczone zostały Prezydentowi W. w dniu 18 lipca 2013 r. Termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął zatem w dniu 18 września 2013 r. Tymczasem do dnia rozpoznania przez Sąd skargi w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny, tj. do dnia 17 kwietnia 2014 r., organ administracji publicznej nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Sprawa odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość nie została rozstrzygnięta. Z analizy akt administracyjnych wynika ponadto, że w sprawie spełniony został drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym wyżej art. 154 § 1, dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 27 września 2013 r., którym wezwano Prezydenta W. do wydania decyzji zgodnie z wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Nie ulega więc wątpliwości, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wymierzenie Prezydentowi W. grzywny. Stosownie natomiast do art. 154 § 6 powołanej ustawy, grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2014 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2013 r. i w drugim półroczu 2013 r., przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2013 r. wyniosło 3191,93 zł. W przedstawionych okolicznościach sprawy, biorąc pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. terminu na załatwienie sprawy, Sąd uznał, że grzywna w wysokości [...] zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie przedmiotowego wyroku. W ocenie Sądu ponadto prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. po wydaniu powyższego wyroku miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć trzeba, że organ nie załatwił sprawy w wyznaczonym przez Sąd terminie znacznie ten termin przekraczając i jak wynika z analizy akt po wpłynięciu prawomocnego wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r. wraz z aktami administracyjnymi sprawy Prezydent W. podejmował jedynie nieliczne czynności mające na celu jej zakończenie (pisma z dnia 30 sierpnia 2013 r.). Istotne jest przy tym, że sprawa odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość toczy się już od ponad 20 lat i mimo, że w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r. Sąd uznał, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, do dnia rozpoznania przez Sąd skargi w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezydent W. nie wydał stosownej decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 154 § 1, § 2 i § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 powołanej ustawy.